حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و چهارم :
حامی چند قدم از دریا فاصله گرفت. همین که ساناز پاهایش به زمین رسید، بنای دویدن گذاشت . بلند گفت: به همین خیال باش. اذیت می کنه... ماچم می خواد!
حامی به گریختنش خندید. بد رو دست خورده بود. با خستگی سوی ویلا روانه شد. داخل شد و ساناز را ندید: کجایی ناناز؟
_ بالام.
صدایش از طبقۀ بالا می آمد. پله های مارپیچ را یک به یک پشت سر گذاشت و در همان حال، وسایل به روز ویلا و چیدمانشان را از نظر گذر

لطفا صبر کنید...

م.ر
0ای بابا وصال کم بدبختی داره رادمهر همین طور