ققنوس در بند به قلم محدثه کمالی
پارت صد و سی و هفتم :
افسرده شده بودم. انگار دیگر هیچ امیدی نداشتم. هیچ چیز در قلبم احساس نمیکردم و مطمئن بودم که مارال عروس خاندان آریایی خواهد شد. هیچ کور سوی امیدی را در آغوش نداشتم.
- تموم شد؟
برگشتم و گره روسری ام را سفت تر کردم. به اتاق رفتم، باید خوب فکر میکردم، بلند شدم و به سمت کمد رفتم و لباس محلی مجلسی ام را بیرون کشیدم. سوگند وارد اتاق شد و در حالی کمربندی در دست داشت، لب زد:
- حاضری؟

لطفا صبر کنید...

مریم گلی
0ضمن عرض تبریک سال نو ،پارت امروز تکرار پارت قبلی بود نویسنده جان