تراشه مرگ به قلم نیلوفر سامانی

پارت دوم :

یاسمین ماگش را زیر شیر سماور گرفت.درحالی که به بخار‌های خارج از آب جوش نگاه می‌کرد،جواب داد:
-نمیرسم! دیرم شده!
محمد، عینک ته‌استکانی‌ را روی بینی استخوانی‌اش تنظیم کرد.چشمانش را ریز کرد و چینی به چروک‌های گوشه چشمش داد و به ساعت نگاه کرد.از هفت چند دقیقه‌ای گذشته بود! تاسف‌بار سری تکان داد و روبه یاسمین کرد:
-باباجان اینجوری که نمیشه! گشنه و تشنه مگه درس میفهمن؟
یاسمین از پاکتی که کنار ظرفِ چای بود، بسته نسکافه را برداشت و محتویاتش را داخل ماگ خالی کرد.در ماگش را بست و بوسه‌ای بر گونه پدربزرگش کاشت.
-قربونت برم! یه لقمه میگیرم و تو راه می‌خورم.نگران نباش!
از گوشه‌ی چشم نگاهی به سفره انداخت.مگر می‌توانست از بربری تازه و پنیر و خیار و چای شیرین بگذرد؟ با چند قدم بلند خود را به سالن رساند و کنار سفره، روی زانوهایش نشست.تکه‌ای از نان بربری را برداشت و لایش پنیر و خیار گذاشت.محمد خواست بگوید:《دختر جان کمی هم گوجه بردار!》 که ناگهان یادش آمد، نوه‌اش اصلاً گوجه دوست ندارد!
یاسمین از جایش برخاست و کوله را روی دوش‌ خود انداخت.سمت پدربزرگش چرخید و دستش را به نشانه خداحافظی در هوا تکان داد.
-من رفتم!
-مراقب خودت باش بابا جان!
یاسمین درب توری را کنار زد و وارد حیاط شد.گازی به لقمه‌اش زد و به دنبال کفش‌هایش گشت‌.از طبقه دوم جاکفشی، کتونی آل استار مشکی‌اش را برداشت و روی پله‌ها نشست.ساندویچ را با دندان‌هایش نگه‌داشت تا بند کتونی‌اش را ببندد. دو هفته از مهر گذشته بود و با این وجود، هوا همچنان گرم بود! انگار تابستان قصد نداشت دست از سر تهران بردارد! سراسیمه از جایش برخاست و پله‌هایِ باقی‌مانده را یکی در میان پائین رفت.
نیم نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت و با دهان پر گفت:
-لعنتی! چطور انقدر سریع می‌گذره؟
دستش را در جیبش فرو برد تا سوییچ ماشین‌ش را پیدا کند.احساس می‌کرد سیاه چاله کوچکی در جیبش وجود دارد.چراکه هرچه‌قدر می‌گشت، سوییچ را پیدا نمی‌کرد.
همان موقع، محمد پا به حیاطِ کوچک و دنج خانه گذاشت و گفت:
-گفته بودی ماشینت خراب شده! سعید،مکانیکی محل،دیشب اومد و بردش!
یاسمین سرش را بالا گرفت و حیاط خانه را از نظر گذراند.ماشینش نه کنار حوض آبی بود و نه زیر درخت انار پارک شده بود! چطور فراموش کرده‌بود؟ صبحانه‌اش را با مشقت قورت داد.به خود جرئت نداد تا چشمانش را بچرخاند و ساعت را چک کند.مابقی لقمه را در دهانش جا داد و با تمامِ سرعتش سوی در دوید و از خانه بیرون زد.