تراشه مرگ به قلم نیلوفر سامانی

پارت سوم :

دستش را زیر چانه‌اش ستون کرده‌بود.پایش را روی پای دیگرش انداخته بود و به آرامی تکانش می‌داد. به کلاس اولش با نیم ساعت تاخیر رسیده بود و پس از آن، بدون ذره‌ای استراحت، پایِ کلاسِ درسِ سم‌شناسی نشسته‌بود! درسی که ابداً حوصله‌اش را نداشت و لحظه شماری می‌کرد تا وقت ناهار برسد و به سلف دانشگاه برود.منتها تا وارد سلف شد و ظرف غذایش را تحویل گرفت، چشم‌هایش به شخصی افتاد که باعث شد اشتهایش نسبت به غذا هم کور شود.میزی در انتهای سالن را انتخاب کرد تا از سایر دانشجویان فاصله بگیرد.سالن از همهمه پسرها و دخترها پرشده بود و صدای برخورد قاشق و چنگال به ظرف فلزی، برای ثانیه‌ای هم قطع نمی‌شد.سری چرخاند و اطرافش را از نظر گذراند.دانشجویان، گروه گروه به دور میز نشسته بودند و گرمِ صحبت و بحث بودند!
چنان مشغول بودند که اصلاً فرصتی نداشتند تا روی برگردانند و ببینند، یاسمین در گوشه‌ای تک و تنها نشسته‌است.پس از فوت پدر و مادرش، دچار افسردگی حاد و شدیدی شد.
از دوستانش دور شد و دچار افت تحصیلی شد.به‌طوری که چند واحد از درس‌هایش را نتوانست پاس کند! شاید اگر پدربزرگش را در کنار خودش نداشت، هرگز از آن بحران جان سالم به در نمی‌برد!
همان‌طور که داشت اطرافش را می‌نگریست،چشمانش روی پسری قفل شد.انگار از اول داشت به دنبال او می‌گشت.همان کسی که باعث شده‌بود میلش به غذا را از دست بدهد! پسر همراه دو دختر و پسری دیگر پشت میز نشسته بود.از نظر یاسمین،دختری که در کنارش نشسته بود، زیبا بود و خنده‌های دل نشینی به لب داشت! نگاهِ پر از درد و غم‌اش را از دختر برداشت و مجدد به پسر خیره شد.به نظر حالش خوب می‌آمد و همین برای یاسمین کافی بود!
حالش خوب بود و دگر برای یاسمین فرقی نداشت که نمی‌توانست در حصار بازوانش پناه بگیرد.حالش خوب بود و برای یاسمین فرقی نداشت که دگر او نیست تا بر موهایش بوسه بکارد.فرق نداشت اما بعد از او، موهایش پژمرده شد! حالِ پسر خوب بود و برای یاسمین اهمیتی نداشت که او را دست تو دستِ دختری ببیند.اهمیت نداشت اما با هربار دیدنش، قلبش می‌مرد و زنده می‌شد!
برای یاسمین تنها حالِ خوب او مهم بود!
دگر چه اهمیتی داشت که موهایش پژمرده شود، قلبش بمیرد و زنده شود و سلول به سلول تنش، دلتنگ او شود و با حسرت به تماشایش بنشیند؟
در دنیای خودش غوطه‌ور شده‌بود، که دوستش حنانه از راه رسید.دستش را مقابل او تکان داد و گفت:
-خانم آریانفر کجاها داری سیر می‌کنی؟
رد نگاهِ او را دنبال کرد و به مهران رسید.همان پسری که روزی دلداده‌ی یاسمین بود.ناخودآگاه اخم غلیظی بر چهره‌اش نشست.ظرف غذایش را روی میز گذاشت و مقابل یاسمین ایستاد.دستش را روی گونه او گذاشت و صورتِ یاسمین را به سمت خود چرخاند.سرزنش آمیز گفت:
-بهش اهمیت نده! تورو خدا فراموشش کن دیگه!
یاسمین سرش را بالا گرفت و به چشمانِ عسلی حنانه نگریست.چندتار از موهای فرش از مقنعه بیرون زده بود و تا پائین چشمانش آمده بود! رژگونه‌اش حسابی به پوستِ سفید صورتش نشسته‌بود و همین باعث شده بود تا در نظر یاسمین، بامزه به نظر برسد.لبخندی به لب آورد و با مهربانی پاسخ‌داد:
-فراموشش کردم.فقط...
مجدد نگاهش را به مهران دوخت.انگشتانش را درهم قفل کرد و شستش را روی پوست دستش کشید.لب زیرینش را گزید و گفت:
-فقط داشتم فکر می‌کردم ،شاید اگه باهاش بهتر برخورد می‌کردم، شاید اگه حالِ بدم رو کنترل می‌کردم، الان کنارم...
حنانه میان کلامش پرید و مجدد صورت او را سمت خود چرخاند.
-بیخودی ذهنت رو با این حرفا درگیر نکن.تو عزادار بودی! شرایط سختی رو داشتی تحمل می‌کردی! هرچه قدر هم باهاش بد رفتار کرده باشی، باز نباید می‌رفت تا یکم بهتر بشی! درضمن من فکر نمی‌کنم رفتارت باهاش بد بوده باشه! فقط دیگه یاسمین سابق نبودی!
یاسمین سرش را پائین انداخت تا اشکی که در چشمانش جمع شده، بدون هیچ جلب توجه‌ای از گونه‌اش سر بخورد و پائین بریزد.
-ولی....
حنانه برای دومین‌بار مانعش شد.
-ولی و اما نداریم! همین که من میگم.
سپس برای عوض کردن بحث، به دور خودش چرخی زد و گفت:
-مانتوم چطوره؟ تازه خریدمش!
یاسمین با پشت دست، رد اشک را از صورتش پاک کرد.سرش را بالا گرفت و به مانتو زرشکی او نگاه کرد.ساده و شیک بود!
-قشنگه! مبارک باشه!
حنانه روبه‌روی او نشست.قاشقی از برنج، همراه با تکه کوچکی از جوجه را در دهانش گذاشت و گفت:
-سبزش هم داشت! توهم باید بخری! به نظرم بهت میاد.
گوشه لب یاسمین بالا رفت.
از دوست‌هایی که در کنار خودش داشت ،تنها حنانه برایش مانده بود!
پس از فوت والدین‌ش، اطرافیان تا چند ماه هوای او را داشتند؛ اما پس از آن، هرکسی پی داستان و زندگی خودش رفت!
یاسمین اندکی از غذایش را خورد و خطاب به حنانه پرسید:
-راستی در مورد کار با خاله‌ات حرف زدی؟ برای آموزشگاه معلم نقاشی نمی‌خوان؟ حقوق بازنشستگی بابا بزرگم کمه! باید هرچه سریع‌تر یه کار پیدا کنم.
حنانه جرئه ای از نوشابه را نوشید.
-باهاش حرف زدم.قرار شد خبر بده!
اضطراب و نگرانی از عمقِ وجود یاسمین به چشمانش هجوم برد.حنانه دست او را گرفت تا باعث دل‌گرمیش شود.
-نگران نباش! حتی اگه این آموزشگاه نشد، برات یه آموزشگاه دیگه پیدا می‌کنیم.مگه معلم نقاشی بهتر از توهم پیدا میشه؟
یاسمین خواست از او تشکر کند که ناگهان حنانه کفِ هر دو دستش را به میز کوباند. با شور و ذوق و صدایی به نسبت بلند گفت:
-راستی خبر داری کی برگشته؟
صدای ایجاد شده، توجه دانشجویانی را که در نزدیکی آنها نشسته بودند را به خود جلب کرد.
دختر لبخندی از سر شرمساری زد و خطاب به سایرین گفت:
-شرمنده!
سپس سرش را نزدیک یاسمین برد و آهسته پرسید:
-درسِ شیمی دارویی رو افتاده بودی؟ مگه نه؟ استادش عوض شده! حدس میزنی کی اومده؟
یاسمین شانه‌هایش را بالا انداخت.
-کی اومده؟
-استاد منصوری! الهه منصوری!