هارمونیکا به قلم مرجان فریدی
پارت بیست و چهارم :
****
چشمانم مستقیم به دیوار نمور مقابلم خیره مانده بود.
سنگینی نگاه روحان را حس می‌کردم.
تکیه داده به دیوار سنگی پشت سرش، به من خیره شده بود.
ساعت‌ها گذشته بود… یا شاید فقط چند ثانیه.
من شبیه به یک ساختمانِ آوارشده بودم.
شبیه دریایی خشک‌شده.
شبیه جنگلی سوخته.
شبیه صدای اذان برای یک اعدامی…
حالِ من شبیه به تاسیان بود.
نه می‌توانستم آن حج
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۶۳۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
Hamraz
0نمیخوام برم پارت بعدی اَه😭
۷ ماه پیشدنیز؛
0منم نمیتونم باور کنم وای ناره وای
۱۰ ماه پیشرخساره
1میترسم پارت بعدیو بخونم
۱۲ ماه پیشGOLBARG
0توصیف های مرجان تو یه لول دیگه است
۱ سال پیشنسرین
1هیچ جوره نمیتونم خودمو جای ویولت بزارم یعنی نمیخوام که بزارم سخت ترین عذاب دنیاست از دست دادن دوست صمیمیت مخصوصا برای ویولتی که احتمالا تو پرورشگاه بزرگ شده😭💔
۱ سال پیشطرفدار دیوا جن گیره
1تاسیانم..........
۱ سال پیششبنم
1تاسیانننننننن واوووو
۲ سال پیششبنم
6ولی واقعا لمس کردم خاطرات کسی که فوت کرده دردناکه میتونم به جرئت بگم این پارت یکی از بهترین هاست چون کاملا احساس ادمارو میگه بعد از فوت عزیزشون که چقدر پذیرش سخته و هممون به خاطرت پناه میبریم🖤
۲ سال پیششبنم
2شبیه به صدای اذان برای یک اعدامی... شبیه یک خودکشی از پیش تعیین شده
۲ سال پیشنیایش
3بمیرم برای ناره. بمیرم برای ویولت. مرجان دلم کبابههه اخه چیکار این بچه ها داشتی توووو. مرجان توروخداااا مرجان اینکار نکنننن🥺
۲ سال پیشفریماه
3ولی خیلی ایده جذابیه که با لنس کردن وسایل مرده ها بری تو هاطراتشون همینو طور که ما با لمس کردن وسایل به جا مانده از عزیزامون خودمونو کنارشون فرض نی کنیم
۲ سال پیشنمیدونم
4همه ی ما انسانا وقتی که عزیزمون و از دست میدیم اول انکار میکنیم و همش میگیم زندست... مثل ویولت که هنوز امیدواره که ناره زندست و برگشته پیش نامزدش😭😭😭😭😭😭😭
۲ سال پیشMahi
3وای نارههههههه 😭😭😭 وای حال من دقیقا حال الان ویولته وای انگار ناره رفیق صمیمی منهه وایی😭😭
۲ سال پیشsasha
5واای واای نهه فک کنم بدونم قراره چی ببینهه:)
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
....
0شبیه به عروسک کوکی ای بودم که کلید کوکش درست وسط *** اش شکسته🥲 وای این جمله خیلی درد و غم و زیبا توصیف می کنه، من عاشق این جمله شدمم🫠درکل پارت خیلی خاص و دل انگیزی بود، حس غم و خیلی زیبا بیان می کرد، بسیار قابل لمس.. البته که من هرچی رمان از مرجان بانو عزیز خوندم همیشه احساسات قابل لمس بودن❤️