کتیبه فرزندان آسمان (صوتی) به قلم بهاره نوربخش

پارت دوم :

دکتر ایراندوست فرمان را به سرعت چرخاند؛ ماشین با سرعتی دیوانه‌وار، گرد و خاک‌کنان از لبۀ کوتاه و خاکی جاده بالا جهید و به میان جادۀ خالی از عبور و مرور پرید. به چپ کشیده شد و تاب خورد. دکتر نفس‌بریده فرمان را چسبید، خودروی سرکش را مهار کرد و دوباره گاز داد. خودروی سیاه هم پشت سرشان از شانه خاکی بالا پرید.
مایکل به عقب سر برگرداند و داد زد: «پشت سرمونه. گاز بده رهام.»
دکتر نفس‌زنان گفت: «پاسگاه باید نزدیک باشه.»
جیپ سیاه می‌گازید. دکتر زیرلب دعا می‌خواند و می‌اندیشید:‌ «خدایا پاسگاه نیرو داشته باشه. کمکمون کن.»
خودروی سیاه، تنوره‌کشان می‌تازید. فاصلۀ چندانی نداشتند که در اولین پیچ جاده، ساختمانی بزرگ پدیدار شد. چند مأمور پلیس لب جاده ایستاده بودند. دوربین کنترل سرعت روی یک سه‌پایۀ بلند رو به جاده تنظیم بود. یکی از مأموران برای ایستادن هر دو خودرو، تابلوی ایست تکان می‌داد و با دست اشاره می‌کرد که کنار بزنند.
دکتر با همان سرعت زیاد به سمت مأموران پیچید و دو نفر که جوان بودند، به سرعت عقب پریدند و به سمت ساختمان گریختند.
جیپ سیاه بی‌توجه به ایست پلیس، با سرعت دور شد.
دکتر ترمز گرفت. نفس‌زنان سرش را روی فرمان گذاشت و زیرلب گفت: «خدایا شکرت. زنده موندیم.»
کسی به شیشۀ کنارش ضربه می‌زد.
شیشه را پایین کشید و گفت:‌ «سلام.»
افسر پلیس عصبانی فریاد کشید: «هیچ معلومه چتونه؟ نزدیک بود همکارانم رو زیر بگیرین. حالا که ماشینتون رو خوابوندم یاد می‌گیرین مثل دیوونه‌ها رانندگی نکنین.»
دکتر لبخندی زد. در را باز کرد و پایین آمد. دست افسر را چسبید و گفت: «شما جون ما رو نجات دادین. اون جیپ سیاهه می‌خواست ما رو بکشه. به سمتمون شلیک کرد. نگاه کنین شیشه عقب گوله خورده. آینۀ سمت شاگرد رو هم زدن.»
افسر اخم‌هایش را در هم کشید و پرسید: «کی بودن؟»
دکتر شانه بالا انداخت و گفت: «نمی‌دونم. یه ساعت پیش اوایل جاده دنبالمون کردن. اولش چند بار کوبیدن بهمون. منم پیچیدم تو خاکی. از جاده که دور شدیم شروع کردن به تیراندازی.»
«پلاکشون چی بود؟»
«نمی‌دونم. شما فکر کن تو اون موقعیت خطرناک بودی، می‌تونستی شماره پلاک بنویسی؟»
افسر دور ماشین چرخی زد با بی‌سیمی که دستش بود ضربه‌ای به شیشۀ در عقب زد و غرید: «خانوم حجابت رو رعایت کن.»
مارگریت هراسیده مقنعۀ چروکیده و خونینش را از روی گردن بالا آورد و کج و کوله روی سر کشید.
افسر در جلو را باز کرد و به مایکل گفت: «پیاده شو.»
به مارگریت نگاه کرد و گفت: «شما هم بیا پایین.»
به یکی از مأموران اشاره کرد و گفت: «ماشین رو بگرد. به همۀ نیروها هم اعلام کن اون جیپ رو متوقف کنن.»
سپس به دکتر ایراندوست که هنوز آن سوی خودرو ایستاده بود، گفت: «با مدارک شناساییتون تشریف بیارین اتاق من. تکلیف این قضیه رو روشن می‌کنیم.»
سرباز جوانی با یک سینی چای وارد شد. افسر که سرش پایین بود و چیزی می‌نوشت به دکتر اشاره کرد. سرباز سینی را جلوی دکتر گرفت و گفت: «بفرمایین.»
دکتر تشکرکنان چای برداشت. مارگریت و مایکل هم در سکوت چای برداشتند.
افسر سرش را بالا آورد و گفت: «در نگاه اول فکر کردم با یه مشت بچه خلافکار طرفم. به سن و سالتون نمی‌خوره استاد دانشگاه باشین.»
مایکل گفت: «دکتر ایراندوست نخبه‌س. وقتی اومد فرانسه برای تحصیل، خیلی بچه بود. چند سال جهشی خونده بود. تو دانشگاه هم از همه بهتر بود همیشه.»
افسر سرش را با لذت تکان داد و لبخندزنان گفت: «شما افتخار ایرانی دکتر.»
رهام سرش را با افتخار بالا گرفت و گفت: «دکتر مارتی هم از برجسته‌ترین اساتید دانشگاه‌های فرانسه هستن. شکسته نفسی می‌فرمایند. خودشون هم جزو نوابغ هستن.»
لحن افسر بیشتر از قبل احترام‌آمیز شد: «باید خیلی بیشتر مراقب خودتون باشین. من جای شما باشم اول یه جواز حمل اسلحه می‌گیرم، یه اسلحۀ شکاری هم می‌خرم، بعد می‌زنم به دل بیابون. این‌طور که پیداس دارین دنبال یه چیزی می‌گردین که ممکنه اندازۀ زندگیتون بی‌ارزه. ما سعی می‌کنیم اون ماشین و سرنشیناش رو بگیریم ولی شما هم احتیاط کنین.»
دکتر چایش را سر کشید و گفت: «راستش رو بخواین توی این چند سال کار باستان‌شناسی و کاوش هیچ‌وقت از این اتفاق‌ها رخ نداده بود. همیشه همه جا امن و امان بود. حالا چی شده که طرف کلاش کشیده رومون نمی‌دونم. فقط خدا می‌دونه چه خبر شده.»
افسر خودکارش را رو به دکتر ایراندوست تکان داد و گفت: «توصیه‌م رو جدی بگیرین. البته نه که درگیر بشین خدای نکرده. گاهی دو تا تیر هوایی هم می‌تونه فراریشون بده. حفظ جون واجبه. اونم شمایی که کارت وسط بیابون برهوته و یه دانشمند نخبۀ خارجی هم دنبالته. طوریش بشه باید جواب یه مملکت دیگه رو هم بدیم.»
«بله حق با شماس.»
«می‌گم یه ماشین بفرستن دنبالتون تا شیراز اسکورتتون کنه.»
دکتر نیم‌خیز شد. دست افسر را میان دو دستش فشرد و گفت: «شما امروز فرشتۀ نجات ما بودین. خدا حفظتون کنه.»
افسر لبخندی زد و گفت: «وظیفه‌مونه دکتر ایراندوست. خدا پشت و پناهتون.»