کتیبه فرزندان آسمان (صوتی) به قلم بهاره نوربخش

پارت سوم :

قلب دکتر ایراندوست جوان به محض ورود به سالن فرودگاه متلاطم شد. از پاریس که راه افتاد، کاملاً از تصمیمش مطمئن بود اما حالا تردید گریبانش را چسبیده بود، آن هم چه جور! چمدانش را دنبال خود کشید. از دور مادر و پدر را دید. آب دهانش را قورت داد. دفعات قبل به سمتشان می‌دوید؛ همۀ ده سالی را که دور از خانواده، در فرانسه سپری کرده بود، برای این لحظات ثانیه شماری می‌کرد، برای دیدن مادر و پدر، برای نفس کشیدن در هوای دودزدۀ تهران، برای بغل کردن خواهرها، برای آغوش پدر، برای دست‌های نرم مادر میان موهایش ولی این بار فرق داشت. قدم‌هایش ناخواسته شل شدند و کش آمدند. چطور می‌خواهد با خانواده روبرو شود؟
مغزش داشت تند و تند تصاویری درهم و برهم را ورق می‌زد. روزی که داشت از ایران می‌رفت و فقط شانزده سالش بود، هراسی بزرگ در همۀ وجودش می‌چرخید اما خود را مقاوم نشان می‌داد؛ خودش خواسته بود که برود، داشت تنها به کشوری غریب می‌رفت. هیچ تصوری از زندگی در تنهایی و غربت نداشت، اما دل به دریا زده و رفته بود. زمانی که برای جشن دکترای بسیار زود هنگامش، برگشته بود، مادر کنار گوشش گفته بود که دخترهای زیادی را برایش در نظر دارد. آن جشن پرخرجی که خانواده برایش در یک تالار بزرگ برگزار کرده بودند، در یادش زنده شد. دختران جوانی که برایش غش و ضعف می‌رفتند و دکتر دکتر می‌کردند. یادآوریش هنوز هم ترسناک بود. قطرات عرق دوباره روی شقیقه‌اش جان گرفت. یاد آن روزی افتاد که مجبور شد با داد و هوار ایران را ترک کند. از خانه گریخت تا به زور زنش ندهند و حالا آمده بود که حرف بزند، آن هم چه حرفی!
قدم‌هایش آنقدر کش آمدند که مادر و پدر جلو دویدند. زبان بسته، فرو رفت میان بازوهای مادری که یک سر و گردن از خودش کوتاه‌تر بود و بعد پدر در بغل فشردش. دلش چقدر هوایشان را داشت ولی آنقدر منقلب بود که نمی‌توانست از بودن در کنارشان لذت ببرد. می‌ترسید. حرفی که با خود آورده بود حکم بمب داشت؛ یک بمب ساعتی!
پدر چند ضربۀ محکم به پشتش زد و گفت: «قربون قد و بالای رشیدت برم آقای دکترم. خیلی خوش اومدی.»
رهام به زور لبخند زد. دلش مثل سیر و سرکه می‌جوشید. اصلاً چرا برگشته بود؟ کاش تلفنی حرفش را می‌زد.
مادر دوباره دستانش را به گردن رهام آویخت. دکتر مجبور شد خم شود. مادر زیادی آب رفته یا خودش خیلی قد بلند شده بود؟ وقتی در شانزده سالگی ایران را ترک می‌کرد، مادر تقریباً هم قدش بود. لبخند هنوز روی صورتش چسب بود، بی‌حال و مرده. وقتی مادر رهایش کرد، خود را عقب کشید و فقط گفت: «سلام.»
مادر چاق شده بود. دیگر آن زن ترکه‌ای قبل نبود، حالا یک بانوی میان‌سال تو پر بود که پیری اندک دستی به چهرۀ سبزه و گردش کشیده بود. چند چین و چروک ریز دور چشمان و لب‌هایش نشسته بود. پدر هنوز خوش اندام بود، همان‌طور منظم و مرتب؛ هنوز دیسیپلین ارتشی‌وار گذشته در طرز لباس پوشیدنش می‌درخشید، با آن کت و شلوار مشکی برند هاکوپیان که بر قامت بلند و چهار شانه‌اش خوش نشسته بود. ریش‌هایش یک‌دست سپید بود و موهای پرپشت و مرتبش هم. پدر پیر شده بود ولی یک پیرمرد خوش استایل و موقر.
بی‌ام‌دبلیوی پدر تمیز و براق بود. رهام چمدانش را در صندوق جا داد و روی صندلی عقب نشست.
مادر بی‌قرار به سمتش چرخید و گفت: «دلم برات یه ذره شده بود، عشق من. بگو که اومدی بمونی. تو رو خدا.»
پدر زیر لبی غرید: «خانوم!»
مادر به همسرش چشم غره رفت و دلخور گفت: «بچه بزرگ کردم واسۀ اجنبی؟ دلم نمی‌خواد بره. چی کار کنم؟»
رهام نفس عمیقی کشید و جلوی لرز صدایش را به زور گرفت: «شاید موندم. خیلی بهش فکر کردم ولی باید باهاتون حرف بزنم. اصلاً اومدم که حرف بزنم.»
مادر خوشحال گفت: «دیدی مرد. دیدی بهت گفتم اومده که بمونه. تو هی گفتی نه. اگه نمی‌خواست بمونه، مرض که نداشت پول واحد بغلی رو بده و خونه بخره. اینجا نباشه خونه می‌خواد چی کار؟ هان پسرم؟ دروغ می‌گم؟»
پدر به جای رهام گفت: «دلیل نمی‌شه که. خواسته سرمایه‌گذاری کنه. پولش رو داده تو مملکت خودش خونه خریده، اون هم زیر گوش ما که مراقب اموالش باشیم. دلیل نمی‌شه که بخواد برگرده. بد می‌گم آقای دکتر؟»
دکتر رو به سوی خیابان چرخاند و گفت: «اگه اجازه بدین سر فرصت در موردش حرف می‌زنیم. الان خیلی خسته‌م.»
مادر با ذوق گفت: «خونه رو برات مبله خریدیم. همسایه‌ها داشتن می‌رفتن کانادا، از خداشون بود که خونه و اسباب اثاثیه رو یه جا بفروشن. خوش سلیقه هم بودن؛ وسایلشون همه نوِ نو، برق می‌زنه همه چی. خونه‌ت الان تکمیل تکمیله. فقط یه عروس خوشگل لازم داره که اونم لب تر کنی یه هفته نشده برات گیر میارم.»
رهام بی‌تاب گفت: «مامان خواهش می‌کنم.»
پدر خندید. گاز داد و از پارکینگ فرودگاه خارج شد. آینه را روی صورت رنگ باختۀ رهام تنظیم کرد و گفت: «مامانت فکر می‌کنه اگه بتونه زنت بده، اینجا گیر می‌افتی. همۀ هم و غمش اینه که این دفعه دیگه غل و زنجیر رو بندازه گردنت و زمین‌گیرت کنه.»
دکتر چشمانش را بست و محکم گفت: «خودم هم اومدم اجازۀ ازدواج ازتون بگیرم.»