حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و بیست و نهم :
داد و هوار پسرکان کوچه را پر کرده بود. به کندی و خسته از میان آن ها و توپ فوتبالشان گذشت. کوچه به حد کافی کم عرض بود؛ بساط فوتبال بدترش کرده بود. هوا گرم بود. خیلی گرم. انگار که از در و دیوار شهر آتش می بارید. جهنم تابستان خیلی زود شروع شده بود. نزدیک خانه بهروز را
دید. طبق معمول بی کار و بیعار، ول معطل بود. در حالی که دستمال قرمز یزدی اش را به بدنه باگ آبی هوندایش می کشید، سر راست کرد. با دیØ
لطفا صبر کنید...
