ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و بیست و ششم :
ماهی
این همه بی تابی و گریه محمد را نمیتوانم باور کنم. این که روزی بیاید و من در آغوش او باشم و او این طور زار بزند، بیشتر شبیه خواب و رویا است تا واقعیت.
- وای ماهی! دارم دق میکنم.
محمد از حال خود بیخود شده است و من کمی در آغوشش جابهجا میشوم.
- بمون ماهی. نرو.
بیرحم میشوم. انگار که جایمان عوض شده است. اینجا، در خاک کشور خودم و در خانه ا
لطفا صبر کنید...
