هوده به قلم مهدیه سجده

پارت دوم :

سرم را تکان دادم و چرخیدم. چند قدم برداشتم که صدایم کرد:
- یاسین؟
سمت عقب چرخیدم:
- جان داداش؟
- قول بده کنکور دانشگاه خوب قبول بشی و خودت و بابا رو از این وضعیت نجات بدی. باشه؟!
سرش را تکان داد و فرهای سیاهش لرزیدند. چشمان کشیده و‌ سیاهش را عجیب نگاه کردم. یعنی از نمره فیزیکم مطلع شده بود؟!
- من که دارم همه تلاشم رو می‌کنم!
لبخند زد و تا انتهای چشمانم را نگاه کرد:
- می‌دونم. تو لیاقتت بهترین زندگیه داداشم.
نفهمیدم چرا یکباره تمام قفسه سینه‌ام لرز گرفت.
چند قدم‌ جلو‌ آمد و من هرلحظه منتظر بودم به رویم بیاورد که از ماجرای شانه خالی کردن‌هایم‌ خبر داشته؛ اما تنها دستانش را محکم دور شانه‌هایم گرفت:
- ببخشید اگر هرجایی نتونستم شرایط رو برات بهتر کنم. می‌دونم اگر بخوای خیلی کارا می‌تونی بکنی فقط... .
از من فاصله گرفت و دستش را روی شانه‌ام گذاشت:
- فقط باید بخوای یاسین!
ابروهایم بالا پرید و تا خواستم حرفی بزنم، نگاهش از چشمانم رفت و‌ سمت کیوسک قدم برداشت:
- شبت بخیر داداش کوچولو.
- شب بخیر، صبح خودم بیدارت می‌کنم، نمی‌خواد چهار صبح صبحونه درست کنی.
دستش را روی هوا تکان داد و داخل کیوسک شد. تمام جاده خاکی را بالا رفتم و باز روی صندلی لق‌ام نشسته‌ام. سؤال فیزیک را با راه‌حل علیرضا جلو رفتم و نقطه پایان معادله را با تکرار حرف او گذاشتم. چرا از من قول گرفته؟! اگر دانشگاه خوب قبول نشدم چه طور در چشمانش نگاه کنم؟! اگر شرمنده‌اش کردم باید چیکار کنم؟! شب‌بیدارهایش را چه طور جبران کنم؟! حس کردم تمام تنم یخ کرد؛ انگار هرچه بیشتر به روز کنکور نزدیک می‌شدم ضربان قلبم تندتر می‌شد.
با حس سنگینی قفسه سینه‌ام، از جا بلند شدم و از اتاقک بیرون زدم. به آسمان تاریک خیره شدم که نور کوچکی به نظرم آمد. اطرافش را دودهای سیاه گرفته بود؛ انگار هر ثانیه نور بزرگ‌تر می‌شد. بوی نم سوختگی را حس کردم و بی‌اختیار ترس تمام جانم را گرفت. نفهمیدم برای چه چیزی آنقدر سریع می‌دویدم؛ فقط دلهره‌ای هرلحظه پیچ‌در‌پیچ مغزم را بالا می‌رفت. نفس‌نفس می‌زدم و نگاهم به نوری بود که حالا شعله‌های آتش را به خود گرفته بود. «وای» پر ترسم پاهایم را شل کرد و دست‌هایم یخ زد. محکم‌تر دویدم و تمام پوسته مغزم از نگرانی شورزار زد.
به بالای جاده خاکی رسیدم، در کیوسک علیرضا بسته بود. عنبیه‌هایم چرخید و به شعله آتشی که حالا گُر گرفته بود، رسید. پشت کیوسک داشت چیزی می‌سوخت!
تا کیوسک را دور بزنم قلبم تا پشت لب‌هایم رسید و تمام وجودم یخبندان شد. بوی زمخت سوختن مو تمام بینی‌ام را پر کرد و پاهایم داخل شن‌های خاک منجمد گشت. نگاهم به شعله‌های آتشی که دستان او را می‌رقصاند رسید. چشمانم یکباره پشت سدی از اشک غرق شد و او که در آغوش آتشی حریص گرفتار بود، مقابلم به هر سمت می‌دوید. شعله‌های آتش سرخِ‌سرخ شده بودند و او با دیدنم ثانیه‌ای ایستاد. یخ زده بودم؛ انگار نه اینجا ایستاده بودم، نه من در بدنم حضور داشتم؛ انگار یقه‌ام را گرفته بودند و از بلندی قله‌ای پایین پرتم کرده بودند. مات بودم، یادم رفته بود پلک بزنم و قطره‌های اشک مثل تازیانه پوستم را ذوب کرد. علیرضا داخل نگاهم به هر سمت می‌دوید و فریادهایش داشت پرده گوشم و تمام جانم را کَر می‌کرد.
- دا...داش!
جوری خیره نگاهش می‌کردم؛ انگار منتظر بودم جلو بیاید و یکی زیر گوشم بخواباند تا از کابوس‌‌های لعنتی‌ام بیدار شوم! تمام جانم انتظار می‌کشید تا دستان زخم از سیمانش، روی پلک‌هایم بنشینید و‌ بعد شمع کیک هجده سالگی‌‌ام را روی کیک یزدی ببینم و با ذوق فوت کنم.
فریاد بلندش لرز به تمام جانم انداخت و چند قدم جلو رفتم؛ اما ترس لعنتی قدم بعدی‌ام را برید و دستانم را سمتش دراز کردم:
- علی...داد...اش!
بغضم ترکید و گلویم با درد وحشتناکی منهدم شد! فریاد پر از ترسم در فریاد پر از دردش گم شد. بوی گوشت پخته حالم را بهم ریخت و معده‌ام بهم پیچید. مایع تند و سوزنده‌ای راه گلویم را بالا آمد و من تا کمر روی خاک خم شدم. نگاهم قفل شعله‌هایی بود که مقابلم به جان پاهایش افتاده بود.
می‌توانستم دلمه‌هایی که روی پوستش زده بود را واضح ببینم و باز معده‌ام مچاله شد. گلویم سوخت و سرم تیر کشید. نفس‌نفس زدن‌هایم گلوی خشکم را می‌سوزاند؛ انگار هنوز داشتم می‌دویدم، پاهای بی‌حسم به زمین چسبیده بود و چیزی داشت تا انتهای مغزم را پوست می‌کَند. چشمان خیسم با ترس کشنده‌ای از پاهایش که انگار در شلوار سوخته‌اش حل شده بود، بالا آمد. نمی‌خواستم بیشتر به بدن داداشی که نمی‌دانستم شعله کفتار صفت آتش چه بلایی بر سرش آورده نگاه کنم؛ اما اختیار چشمانم از کفم رفته بود. از بدنش که بازیچه شعله‌ها بود به صورتش رسیدم و معده مچاله‌ام، مچاله‌تر شد. لبخند یک ساعت پیشش پشت ذهنم نقش بست و تمام صورتم هم مچاله شد. بغض داشت جانم را می‌گرفت! صورت نازنینش چیزی جز گوشت بهم آمیخته نبود. چشمانش را نمی‌دیدم! جوری در شعله‌ها حل شده بودند که انگار اصلاً وجود نداشتند.