حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و بیست و چهارم :
آن روزها اکثر اوقاتش با دامیار می گذشت و مادر خوش خیال و از همه جا بی خبرش را زیرکانه می فریفت. رابطه اش با او شکل قوی تری گرفته بود. کشش اش به دامیار به دلبستگی تبدیل شده بود.
دامیار تا به حال طبق حرفش عمل کرده بود. تک رو نبود. البته دلیلش می توانست وجود دخترانی باشد که به تعداد موهای سرش در زندگی اش وجود داشتند. از این حیث عجله ای در عمق گرفتن رابطه اش با پروا نداشت. طرز برخوردش با او همچ
لطفا صبر کنید...
