حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و بیست و پنجم :
گره تصنعی اخم دامیار باز شد. موهایش روی شانۀ دامیار لغزید و کمر باریکش زیر فشار انگشتانش قرار گرفت. کامش طعم و بوی کافئین گرفت. کمی بعد بی نفس و با شیفتگی زوایای صورتش را کاوید. نگاه به نگاه تشنه و پر ولعش دوخت و زمزمه کرد: من دوستت دارم. می خوام فقط با من باشی... فقط مال من باشی.
انگشت اشارۀ دامیار در اتاق خواب را نشان داد: بودنت با من به اون جا ختم می شه نه بیش تر.
کر بود که گوش هایش ص
لطفا صبر کنید...
