رمان اسکار لوکس ترین خانه می رسد به... به قلم فاطمه علی آبادی

ژانر : #عاشقانه #طنز #اجتماعی

خلاصه :

ماهلین یه دختره با کلی آرزوهای بزرگ. مهندسی برق خونده و به قولی زده به سرش بزنه به دل غربت و هیچ جوره هم کوتاه بیا نیست. شش سال تمام زحمت کشیده و بالاخره موفق شده پذیرش کنادا رو بگیره.

حالا این وسط یه مشکل داره و اونم خونه‌ست که نه دانشگاه بهش سوئیت می‌ده و نه خودش تونسته جایی رو پیدا کنه. ماهی هم افتاده به کل‌کل با باباش که خودش از پس همه چیز برمیاد و می‌تونه خونه پیدا کنه. برادر نرگس،دوست ماهی خانم، براش یه خونه اجاره می‌کنه و چه خونه‌ای!!!!

ماهی راهی غربت می‌شه و باباش هم شرط کرده سر شش ماه نشده برگشته. ماهی بخت برگشته هم که از هیچی خبر نداره، خوش و خرم و به خیال یه پیروزی درست و حسابی می‌زنه به دل یه ماجراجویی بزرگ.

حالا کی قراره پیروز این میدون باشه؟ ماهی یا باباش؟ یا شاید هم یکی دیگه.

مقدمه

سگ جان دارد.

گربه جان دارد.

بُز جان دارد.

درخت جان دارد.

آب جان دارد.

سگ در خیابان میان‌ شلوغی شهر جان داد.

گربه از گرسنگی جان داد.

بُز کاغذی خورد، در گلویش گیر کرده و جان داد.

درخت در میان دود کارخانه‌ها خفه شده و جان داد.

آب رفت و رفت و عاقبت جان داد.

---------

خانه برای هر کس معنی خاصی دارد برای من هم. به قول مرحوم شکیبایی با هر سر و ریختی که باشد مهم نیست، خانه باید سبز باشد...

سبز؟

زرد باشد، آبی باشد اصلاً کوفت باشد، خانه باشد، سبز بودنش پیشکش.

واقعیت این است که گاهی به حدی می‌رسی که سیاه هم قاطی مدادرنگی ها می‌کنی. به قولی در نبودِ گوشت، چغندر سالار است.

دقیقاً ۱۴ شهریور بود و هنوز حتی یک آلونک قیری هم پیدا نکرده بودم چه رسد به سبز.

روی صندلی نشسته بودم و گوشم را سر و صدای چرخ گوشت پر کرده بود. گوشت و مرغ و انواع و اقسام سبزی و...، همگی آماده بودند ولی خانه... نَه.

هوووف...

صدای چرخ گوشت قطع شد و بعد هم طبیعتاً صدای مامان فخری در گوشم پیچید:

- شد پنج‌تا بسته مامان. گفتم بابات یخ خشک هم بخره.

خدایا!

مادران ایرانی اصولاً سه دسته‌اند: یا نگرانند و در دم پوستت را می‌کنند، یا نگرانند و با کمی تاخیر پوستت را می‌کنند وَ یا نگرانند و بعداً پوستت را می‌کنند. به هر حال که نگرانند و پوستت را می‌کنند. صدایم را روی سرم انداختم:

- مادر من! شابدول‌عظیم که نمی‌خوام برم. دارم می‌رم کانادا. صدتا یخ خشک هم بذاری، باز آب می‌شن.

بلند شدم:

- بعدم، خدایی خودت باشی، درِ چمدون منو باز کنی، توش گوشت و مرغ و سبزی ببینی، پرات نمی‌ریزه؟

در چارچوب در ایستاده بودم و از این فاصله هم جنب و جوشش را می‌دیدم. وسط آشپزخانه ایستاد و دست به کمر شد:

- این چه طرز حرف زدنه آخه؟ برای من کانادا هم می‌خواد بره خیر سرش.

سمت ظرف‌شویی رفت، کیسه‌ای دست کرد و از درون قابلمه‌ی روحی مقابلش لقمه‌ای گوشت برداشت. همان طور که درون کیسه‌ای دیگر می‌گذاشتش، گفت:

- اگه یه جو عقل داشتی...

رویش را سمتم کرد:

- الآن وضعت این نبود.

بی‌اختیار به خودم نگاه کردم. وضعم چه بود مگر؟ یک بلوز بافتنی و شلوار پشمی پوشیده بودم و موهایم را هم بافته بودم. البته مثل همیشه کلاه بافتنی قرمز سرم بود و شال گردن سِتِش. زمستان که می‌شد، گاهی پتو هم می‌پوشیدم؛ لعنتی هرچه تنم می‌کردم باز هم بدنم سرد بود.

سرم را بلند کردم و نگاه متعجبم را محوش کردم. با حرص تکه‌ای دیگر از گوشت چرخ شده‌ی درون قابلمه برداشت و در کیسه‌ی دیگری فرو کرد. نگاه پر غضبی بهم انداخت:

- عین نردبون دزدا اونجا وایستادی که چی؟ بیا اینجا این گوشتا رو صاف کن، همه کارام مونده.

هوفی کشیدم:

- چشم مادرِ من چشم.

هر دو دستم را بالا گرفتم:

- من تسلیم. فقط اجالتاً بذار یه چک بکنم ببینم نرگس تونست خونه پیدا کنه برام یا نه.

کیسه‌ی در دستش را روی اپن کوبید و دوباره دست به کمر شد:

- الهی من بمیرم، راحت بشی. دختر بزرگ نکردم که...بلای جونه. بقیه دختر دارن، منِ خاک بر سرم دختر دارم.

دوباره شروع شد؛ گفتم که در هر صورت پوستت را می‌کنند. به سمت آشپزخانه پا تند کردم ولی با فریاد سهمگینش در دم سرِ جایم خشک شدم:

- یه قدم دیگه جلو بیای قلم پاتو می‌شکونم.

محکم فرق سرش که با دستمال سر سفیدی پوشانده شده بود، کوبید:

- خاک بر سرم اگه محتاج اولاد باشم.

تند تند گوشت‌ها را بسته‌بندی می‌کرد و من هم با دهان باز نگاهش می‌کردم:

- خدا رو شکر هنوز نیفتادم زیر دست شماها.

کیسه‌ی در دستش را گرهی زد و صورت گرد و سفیدش را رو به سقف یک‌دست سفید آشپزخانه کرد. پر حرص گفت:

- خدایا تا سرپام، وَرَم دار ببر که محتاج اینا نشم.

کیسه‌های کج و کوله‌ی گوشت را زیر بغلش زد و حینی که سمت یخچال می‌رفت، غرغر را از سرگرفت:

- الآن که روپام، یه کمک می‌خوام صدتا بهونه دارن. خدا نکنه از پا بیفتم، دیگه هیچی.

در فریزر را باز کرد و من با عجله وارد آشپزخانه شدم:

- حالا خوبه همه‌اش برای شکم خودشه.

خواستم در بستن در فریزر حداقل کمکش کنم که نتیجه‌اش شد یک هوار درست و حسابی:

- دست نزنیا. برو ببین نرگس خونه پیدا کرد، زودتر بری از شرت خلاص شم.

به طرز احمقانه‌ای خنده‌ام گرفته بود. همه‌اش به خاطر رفتن من بود، اعصابش حسابی خط خطی بود و غرورش نمی‌گذاشت بگوید از همین حالا دلتنگم شده.

دستم را دور شانه‌اش حلقه کردم و به زحمت گونه‌ی تپلش را بوسیدم:

- الهی من قربونت برم، من که می‌دونم این غرغرا برای چیه.

چپ‌چپ نگاهم کرد:

- انقدر نچسب بهم بدم میاد.

صندلی چوبی پشت میز وسط آشپزخانه را کنار کشید و رویش نشست. سرش را روی دستش تکیه داده و به جای نامعلومی از میزی که رویش با رومیزی حریر ساده و کرم‌رنگی پوشانده شده بود، خیره بود. من هم نشستم، مثل خودش دلتنگ بودم. حتی دلتنگ همین خوددرگیری مادرانه‌ی همیشگی‌اش.

یکهو سرش را بلند کرد و هول‌کرده گفت:

- انقدر چرت و پرت گفتی، یادم رفت به بابات بگم اسفند بگیره.

خدایا! این هم یک قانون عجیب دیگر همه‌ی مادرها بود؛ به هر حال مقصر تویی چه کاری کرده باشی، چه نکرده باشی در هر صورت کار کارِ خودت هست حالا کدام کار؟ الله اعلم. نُچی کردم:

- اسفند دیگه برای چی؟

چشم غره‌ی حسابی‌ای برایم رفت:

- تو غربت اسفند از کجا می‌خوای گیر بیاری؟

اسفند به چه کارم می‌آمد آخر، آن هم وسط مملکت غریب؛ ای خدا...

فکرم را به زبان آوردم:

- اسفند می‌خوام چی کار آخه مادر من؟

پُر حرص بلند شد و بلند شدنش همزمان شد با خروج ماهان از اتاقش:

- اونا چشم ندارن چِشِت کنن؟

این هم یکی دیگر از آن عقاید نجومی. هوفی کردم:

- مامان شما دکتری داری. چِشم دیگه چه صیغه‌ایه آخه؟

ماهان خمیازه کشان به سمت‌مان آمد و همان‌طور که موهای شلخته و فرِ قهوه‌ای رنگش را آشفته‌تر می‌کرد گفت:

- باز چه خبر شده؟

قبل از آنکه فرصت کنم جواب دهم، مادرم سر تا پایش را نظری انداخت و او هم از ترکش اعصاب به هم ریخته‌اش بی‌نصیب نماند:

- هیچی. چی باید بشه؟ دنیا رو آب ببره، جناب عالی رو خواب برده.

ماهان با ادا اطواری که از صورتش در می‌آورد سعی کرد از زیر زبانم علت بی اعصابی مادرم را بیرون بکشد. شانه‌ای بالا انداختم و مادرم همان‌طور که سمت گاز می‌رفت ادامه داد:

- بچه بزرگ کردیم. پیرمرد با اون وضع آرتروز زانوش باید بره خرید، بعد...

با دست چپش سر تا پای ماهان را نشان داد:

- این نرِ خر تا لنگ ظهر بخوابه.

ماهان با چشمان وَق‌زده نگاهش می‌کرد:

- ساعت هفت و نیم صبحه مادرِ من. کله‌پزی‌ها بازن آخه؟ جایی باز نیست که رفته خرید.

مامان فخری زیر کتری را روشن و کمر صاف کرد:

- همه که مثل تویِ دیلاق نیستن که. از کله‌ی صبح می‌رن دنبال یه لقمه نون.

ماهان هم می‌دانست همه‌ی این غرغرها به خاطر نزدیک شدن به تاریخ مهاجرت من است. صندلی را کنار کشید و با خنده نشست:

- آخه چیه این تهتقاری انقدر وابسته‌ات کرده که رفتی تو فاز چرا من چاقم، چرای موهای تو فره، چرا در کتری کجه؟

مامان فخری بالاخره از کتری آب جوش دل کند و روی صندلی نشست. سکوت کرده بود. ماهان دست بزرگ و پهنش را روی شانه‌ام گذاشت:

- خونه پیدا کردی بالاخره ماهی؟

از سبد نان وسط میز تکه‌ای کندم و گوشه‌ی لُپَم گذاشتم. با همان دهان پُر گفتم:

- سپردم به نرگس ولی فعلاً که هیچی به هیچی.

مامان فخری دوباره حرصی از سَرِ میز بلند شد:

- بَس که لجبازی. بابات نگفت بذار خودش برات بگرده؟

لقمه‌ی در دهانم را پرغیض فرو بردم و تکه‌ی دیگری از نان بربری درون سبد کَندَم:

- بابا پیدا کنه که تهش من بشم بی‌عرضه؟ بابا فکر می‌کنه من از پس خودم بر نمیام.

تکه نان خاش‌خاشی را مقابلش تکان دادم:

- ولی من بهش ثابت می‌کنم که اشتباه می‌کنه. هم خودم بهترین خونه رو پیدا می‌کنم، هم هر چه قدر که برای تحصیلم لازم باشه اونجا می‌مونم.

تکه نان بزرگ را درسته درون دهانم چِپاندم:

- فکر کرده چی؟ شش ماهه برمی‌گردم؟

ابرویی بالا انداختم:

- عمراً.

دستم را به سمت سبد وسط میز بردم تا تکه‌ نانِ دیگری بکنم که مادرم محکم پشت دستم کوبید و قهقهه‌ی بلندبالای ماهان را به دنبال داشت:

- بَسِته دیگه. کاه از خودت نیست، کاهدون که از خودته.

قیافه‌ی مظلومی به خودم گرفتم:

- من که چیزی نخوردم هنوز.

ماهان تکه نانی برداشت و چاپلوسانه گفت:

- دیگه بیا منو بخور.

مادرم چشم‌غره‌ی جانانه‌ای برایش رفت:

- تو همچین شکم گنده کردی انگار هفت قلو حامله‌ای، بعد به این گیر می‌دی؟

بی‌چاره با دو چشم گاوی‌اش خیره‌ی مامان فخری شده بود و دهانش هم صد ضرع باز بود. خنده‌ام که آزاد شد، سویم چرخیده و ضمن یک بِبَند پر ادا و اطوار، رو به مادرم کرد:

- خود درگیری داری مامان؟ خودت بهش گیر دادی، به من چه؟

مادرم پشت چشمی نازک کرد و از جا بلند شد:

- زِر بزن!

دیگر وقت انفجار بود. میان همان خنده، بریده بریده رو به ماهانِ هاج و واج کردم:

- زِر بزن دیگه!

دهن‌کجی کرد:

- زِر زدم دیگه.

حالا خود مامان هم خنده‌اش گرفته بود. بلند شدم و از پشت ماهان را بغل گرفته و لپ تپلش را سفت بوسیدم:

- چند وقت دیگه خاله می‌شم؟

سر چرخانده و برای چند ثانیه گیج‌گیج نگاهم کرد، دوهزاری کجش که افتاد بلند شد و تا خود اتاق فَکَستنی‌ام دنبالم دوید. در همان حال هم غرغر می‌کرد:

- مامان تو اینو پرو کردی.

در را به رویش بستم و پشت به در هِر هِر به حرص خوردنش خندیدم. دنیای من و ماهان همین بود؛ یکی از مهم‌ترین تفریحاتم اصولاً سر و کله زدن با این دیوانه‌ی مو فرفری بود. انگار از دیوانه کردن یک دیگر کیف می‌کردیم، انقدر هم‌‌دیگر را اذیت می‌کردیم تا یکی بالاخره تسلیم شود و پرچم سفید آتش بس را بالا ببرد. هعی؛ برای اوکی کردن کارهای مهاجرتم شاید حتی بیشتر از پنج سال بدو بدو کردم ولی حالا که بالاخره خرکاری‌هایم جواب داده، آن‌قدرها هم خوشحال نیستم. دلم برای همه تنگ می‌شود؛ مخصوصاً ماهان. در همین فکر و خیالات غرق بودم که چیزی گرد از زیر در داخل غلتید و کمی آن‌طرف تر از شست پایم متوقف شد. خم شدم که ببینم از کجا سر و کله‌اش پیدا شده که...

دامب...

ترقه بود.

فریاد زدم:

- خدا الهی کچلت کنه ماهان، گوسفند خَر.

صدای قهقهه‌اش را از پشت در شنیدم و پشت بندش نطقی که در میان نفس‌نفس‌زدن‌هایش می‌کرد:

- بالاخره خر یا گوسفند.

در را باز کردم و در صورتش جیغ زدم:

- تو ناشناخته‌ای. خر و گوسفند رو پیوند بزنن می‌شن تو، احمقِ گوساله.

باز هم خندید و این‌بار طاقت از کف دادم و بهش حمله کردم. خاک بر سر من کند که دلم برای این خر فرفری تنگ می‌شد.

درحالی که موهایش در چنگم بود، محکم با زانو به شکمش کوبیدم:

- احمق نمی‌گی سکته می‌کنم الاغ؟

با خنده دلش را گرفت و نالید:

- بابا ول کن ماهی، باغ وحش راه انداختی کلاه قرمزی؟

خواستم ضربه‌ی جان‌دارتری نثارش کنم ولی متاسفانه در باز و قامت پدرم در چارچوب نمایان شد. موهای آشفته‌ام را تندتند مرتب کردم و با لبخند مضحکی سلام دادم. مثل همیشه لبخندم را با لبخند جواب داده و خروار خروار خریدش را روی سینی مجمع‌مانندی که مامان فخری روی اُپن گذاشته بود، فرود آورد. مثل یک دختر خوب برای کمک به مامان پا به آشپزخانه گذاشتم ولی کاش که قلم پایم شکسته بود. هنوز دمپایی را کامل پا نزده بودم که صدای جدی بابا مصطفی در گوشم زنگ خورد:

- این همه خرید بی‌خود، خرج بی‌خود...

کتش را درآورد:

- خوش‌خیالی خانم. این سه ماه اونجا بدون من و تو دووم آورد، شما یه چیزی به من بگو.

دستم را محکم مشت کردم. ماهان بالاخره هیکل گنده و دیلاقش را تکان داد:

- سلام بابا.

بابا با سر جوابش را داده و به اتاق رفت. هنوز هم صدای کنایه‌هایش می‌آمد:

- یه برنج نمی‌تونه آبکش کنه خانوم. چهارسال اینجا درس خوند، یه اسنپ نتونست برای خودش بگیره. عین شوفر یا من بردمش یا ماهان.

برنگشتم اما صدای تق‌تق کلید برق که آمد، فهمیدم سرویس بهداشتی‌ست. بعد هم که صدای شُرشُر آب تایید حدسم شد. صدای آب که قطع شد، حرف زدنش که چه عرض کنم، تخریب کردنش دوباره شروع شد:

- هرچی بهش گفتم دختر برو رانندگی، پرایدم رو می‌دم بهت، خودم یه مدل بالاتر می‌خرم.

کاش تمامش می‌کرد. دست ماهان روی شانه‌ام نشست و صدای آرامش در گوشم:

- بی‌خیال ماهی. ناراحته می‌خوای بری، به دل نگیر.

به دل نگیرم؟ جک می‌گفت برادرم؟ بابا همیشه‌ی خدا کارش همین بود. مگر همین یک‌بار و دوبار بود که به حساب دلتنگی و ناراحتی بگذارم. سرکوفت زدن عادتش بود که اگر نبود، پایم را در یک کفش نمی‌کردم که خودم خانه پیدا کنم.

هزار و یک دوست و رفیق این وَر و آن وَر داشت که می‌توانستند بهترین خانه را برایم پیدا کنند اما به منت بعدش نمی‌ارزید. رو چرخاندم:

- می‌رفتین می‌انداختینش تو جوب، یه مدل بالاتر می‌خریدید. نیاز به بذل و بخشش کردن نبود.

مادرم هشدارگونه صدایم کرده و فشار دست ماهان روی شانه‌ام بیشتر شد. بابا مصطفی از درگاه سرویس بهداشتی بیرون آمد و درحالی که دست‌های خیسش را تکان‌تکان می‌داد، گفت:

- دختر! من چی گفتم که این جوری جوابم رو می‌دی؟ بابات نیستم؟ صلاحت رو نمی‌خوام؟ دست بزن دارم یا حرفم یک کلامه که تو روم وایستادی؟

پوفی کشیدم؛ شالم دور گردنم رها شده بود و حالا سوز سرما را حس می‌کردم. یک سمتش را گرفتم و درحالی که دور گردنم سفتش می‌کردم، گفتم:

- بابا من کی تو روت وایستادم فقط می‌گم بذار بهت ثابت کنم می‌تونم.

استغفرالله زیرلبی گفت و دستش را محکم بر صورتش کشید:

- دِ آخه احمَ...

حرفش را خورد و بعد از جنباندن چندین و چندباره‌ی سرش دوباره گفت:

- دِ دختر من! مگه برات فرش قرمز پهن کردن تو اون خراب شده. تو مملکت خودت تا تو مغازه نمی‌رفتی، دمش وایمیستادی من برم خرید کنم برات. بعد می‌خوای بری اونجا چه غلطی کنی آخه؟

جملات آخرش را با فریاد گفت و مامان فخری با عجله از آشپزخانه بیرون دوید:

- وِلش کن مصطفی. سکته می‌کنی به خدا.

دستش را دوباره محکم بر صورت شش تیغه‌اش کشید و بعد در حالی که با انگشت اشاره‌اش من را نشان می‌داد، رو به مامان فخری کرد:

- دِ آخه نگاش کن تو. انگار از سیبری اومده. تو خونه‌ای که دماش بیست و پنج- شش درجه‌ست، قیافه‌اش اینه.

حالا نگاه تیره‌اش را به من دوخته بود:

- تو کانادا آدم نرمالش از سرما مثل سگ می‌لرزه. تو می‌خوای چه گو..هی بخوری؟

قطره‌ای از اشکم چکید و ماهان دستان بزرگش را دورم حلقه کرد؛ در همان حالت و پر بغض گفتم:

- یادتون نره چیا بارم کردید. شش ماه دیگه که تنهایی به همه چیز رسیدم جوابتون رو می‌دم.

از بغل ماهان بیرون آمدم و سمت اتاقم که انتهای راهروی بین اتاق‌ها و پذیرایی بود، پا تند کردم. میانه‌ی راه حرف پدرم دوباره متوقفم کرد:

- الآن می‌خوای بری کدوم خراب‌شده‌ای بمونی؟ پاتو تو یه کفش کردی که خودم خونه پیدا می‌کنم، پس کو؟

افتضاح نبود که هنوز چند ثانیه نگذشته، ضایع شده بودم؟ خواستم چرت و پرتی سر هم کنم که گوشی درون دستم دینگ‌دینگی کرده و پیام نرگس بالای صفحه نقش بست:

"مژده بده ماهی. برات خونه پیدا کردم. مال رفیق داداشمه؛ با همون پولی که داری گفت، می‌ده بهت. رهن نه‌ها، می‌فروشه. فقط یه مشکلی هست."

مشکل؟ اصلاً مهم نبود. وقتی با این قیمت می‌فروخت، قطعاً بی‌مشکل نبود. باید جلوی بابا خودم را ثابت می‌کردم. بلافاصله برایش یک "حله" فرستادم و سمت بابا برگشتم. با لبخند لج‌دراری گفتم:

- خونه که خیلی وقته پیدا کردم. نگفته بودم مگه؟

ابروهای ماهان و مامان به کف سرشان چسبیده و بابا کج کج نگاهم می‌کرد؛ معلوم بود مشکوک شده. نباید خودم را می‌باختم. خون‌سرد ادامه دادم:

- به یکی از دوستام سپرده بودم؛ برادرش استرالیا زندگی می‌کنه. خونه‌ی دوستش رو برام معامله کرد.

ماهان خندان پرسید:

- با همون قیمت ماهی؟

خندیدم:

- اوهوم.

به سمتم دوید، دست دور کمرم انداخته و به هوا بلندم کرد؛ انگار نه انگار تا همین دو دقیقه پیش قصد کشتن هم را داشتیم. رابطه‌ی من و ماهان همین بود؛ همین‌قدر احمقانه، همین‌قدر صمیمی.

***

هنوز هم باورم نمی‌شود در فرودگاه باشم. سربلند کردم و دور تا دورم را دید زدم. یکی از این طرف می‌دوید آن طرف، یکی هم دقیقاً برعکس از آن طرف به این طرف. خلاصه که شیر تو شیری بود. شلوغ، پر سر و صدا و پر از رفت و آمد. به مچ دستم نگاه کردم، مُچم که نه، در واقع به ساعت فلزی سفید-طلایی که دور مُچم پیچیده بودم نگاه کردم. ساعت ۱۲ و نیم شب بود و این همه همهمه منو یاد اطراف حرم امام رضا می‌انداخت. آهی کشیدم، کاش قبل از رفتن یک سر رفته بودم مشهد. چشمم محو ساعت بود و به این فکر می‌کردم کاش همه جا یک مشهد داشت، آن وقت هر زمان دلت می‌گرفت، از تبار هر عقیده و طرز فکری که بودی، چمدان می‌بستی و مقیم حرم خودش می‌شدی؛ یک جای امن و آرام که همیشه بوی گلاب می‌داد. پوفی کشیدم و نگاهم را به ال سی دی دادم؛ سریال نشان می‌داد، زنی میان‌سال روسری بافتنی قرمزی به دورش پیچیده و به دریای بی‌کران خزر چشم دوخته بود. صدای امواج دریا را می‌شنیدم. چشم بستم و حالا بوی نم ساحل هم به مشامم می‌رسید. سر چرخانده و چشم باز کردم. پیرزنی ساکش را به سختی می‌کشید و پسر جوانی به ناگاه هندزفری‌اش را در آورده و سمتش دوید. لبخندی بر صورت شش تیغه‌اش نشانده و چمدان را تا جایی که پیرزن می‌خواست برایش برد. آخر سر هم کلاه کپش را روی سرش مرتب کرده و با لبخند مکش‌مرگمایی برایم چشمک زد. بفرما، جدی جدی داشتم احساساتی می‌شدم. یعنی کافی بود در احساس فرو بروی؛ درود بر پسران ایرانی که اجازه‌ی غرق شدن نداده و یکی از یکی غریق نجات‌تر بودند. یک لحظه واقعاً داشتم احساسی می‌شدم. نیش‌خندش را همچنان بر لبش حفظ کرده و کاپشن بادی سرمه‌ای رنگش را بیشتر به دورش پیچید. گردنش را رقصانده و درحالی که یک دستش را در جیب شلوار کتان کرمش فرو برده بود، مثل این قهرمان‌ها سمتم گام برمی‌داشت. خنده‌ام گرفته بود، شرط می‌بستم تنها هدفش برای مهاجرت مُخ‌زنی بود. لب گزیدم و با خودم عهد کردم بدون حال‌گیری قدم از قدم بر ندارم. چشم گرداندم و بالاخره ماهان را میان دو درب کشویی و شیشه‌ای فرودگاه دیدم. چُلمن داشت با چرخ چمدان وَر می‌رفت و هر دو چرخ چمدان به نوار فلزی روی زمین و زیر درب گیر کرده بود. بیشتر دقت کردم، مامان و بابا هنوز بیرون بودند و مامان فخری راضی به داخل آمدن نمی‌شد. از اول هم فقط برای نشکاندن دلم آمده بود. یک روز عزیز دلش را به دست این پرنده‌های غول‌پیکر سپرده و او دیگر برنگشته بود. زندگی همین بود، دقیقاً زمانی که قصد چزاندن این بچه قرتی را داشتم، با یادآوری خاطره‌ای تلخ، کامم زهره‌مار شد. پوفی کردم و بی‌خیال نقشه‌ی شومم شدم؛ مامان مهم‌تر بود. پسره یک قدم بیشتر باهام فاصله نداشت که بی‌توجه از کنارش گذشتم؛ قیافه‌اش آویزان شد، حقش بود مرتیکه‌ی هَوَل. حالا خوب است تیپ دَر و دافی هم ندارم. یک بارانی عسلی تا بالای زانو و شلوار سفید لوله تفنگی و کلاه لبه‌دار کرم‌ روی موهای مجعد مشکی‌رنگم با یک شال‌گردن شیری که محکم دور گردنم پیچیده بودم که این حرف‌ها را نداشت. حالا فوقش یک ریمل ناقابل و یک رژ لب قرمز و یک ذره رژ گونه و فسقِل کانسیلر و سایر مخلفات هم زده بودم با حضور افتخاری کمی خط چشم. ماهان بی‌شعور همیشه می‌گفت خط چشم‌هایم از این‌جا تا سه‌راه آذری می‌رود. دل خوشی من هم همین یک ذره آرایش بود دیگر وگرنه که با آن همه لک و پیس و جوش، شبیه ته قابلمه رویی بودم. این اسکول هم گول همین را خورده بود، اگر صبح‌ها بعد از بیداری مرا می‌دید، دو پا داشت دو پای دیگر هم قرض کرده و تا عمر داشت قید مُخ‌زنی را می‌زد؛ والا. به ماهان رسیدم و حینی که از کنارش رد می‌شدم، محکم فرق سرش کوبیدم:

- خاک تو سرت ماهان، عرضه یه چمدون داخل آوردنو نداری. خدا رو شکر می‌رم از دست تو یکی خلاص می‌شم.

کمر صاف کرد و چپ‌چپ نگاهم کرد. بعد هم چمدان قرمز را سمتم هول داد:

- گم‌شو بابا. مگه نوکرتم؟ خودت بردار ببر آدم شی.

یک لحظه خیره‌ی موهای فِرفری کوتاهش شدم و بعد هم مثل همیشه یکهو دچار غلیان احساسات شده و از گردنش آویزان شدم. پسر موفرفری مهربان و زبان‌دراز خودم بود. از همین حالا دلم برایش یک ذره شده بود. آهسته خندیده و او هم دستش را دورم حلقه کرد. محکم خودم را به او فشار دادم:

- دلم خیلی برات تنگ می‌شه ماهان. کاش نمی‌رفتم.

سر عقب برده و با لبخند گَله‌گشادی که هر سی و دو دندان لمینِیت‌شده‌اش را به نمایش می‌گذاشت نگاهم کرد. بعد هم سر جلو آورده و چال گونه‌ام را بوسید. ماهان را دوست داشتم؛ خیلی زیاد. سرم روی شانه‌اش بود و بوی عطر کاج‌اش را به مشام می‌کشیدم، همزمان هم چشمم به مامان بود که عاقبت موفق نشده و عازم پارکینگ فرودگاه شد که دوباره درون پراید طوسی بابا بنشیند. گوشی دستش بود و این یعنی می‌خواست تماس بگیرد که بیرون بیایم و مراسم خداحافظی را به صورت رسمی در ماشین به جا بیاوریم. بماند که دقیقاً به هشت‌صد روش سامورایی تا همین‌جا با هم خداحافظی کرده بودیم؛ از بوس و بغل گرفته تا نصیحت مادرانه و عاقبت هم خدا ازت نگذرد که سر پیری مرا تنها گذاشته و به غربت می‌روی. خلاصه که زیاد خداحافظی کرده بودیم ولی این آخری دیگر قرار بود جدی‌جدی اختتامیه باشد. یک لحظه در افکارم غرق شدم که انگشتی در پهلویم فرو رفته و در ثانیه هشت‌صد متر به هوا پریدم:

- الهی بمیری ماهان. گوسفند خر؛ خدا ازت نگذره.

همین‌طوری می‌خندید؛ گفتم:

- کوفت. خدا رو شکر دارم می‌رم، دیگه ریخت نحست رو نمی‌بینم.

قهقهه می‌زد احمق. بریده‌بریده گفت:

- تا دو... دقیقه پیش... که داشتی... افسوس... می‌خوردی داری می‌ری دیگه...منو نمی‌بینی.

محکم به شکمش کوبیدم که خم شد و باز دست از لودگی و خندیدن بر نداشت:

- بس که خَرَم.

خنده‌اش بیشتر شد:

- حقا که خواهر خودمی؛ خودشناسی از ویژگی‌های اصلیته.

نامش را جیغ زدم و او باز هم می‌خندید.

بالاخره خنده‌اش تمام شده و آن چمدان وامانده را بلند کرده و این طرف در گذاشت. احمق تمام این مدت داشت مسخره‌بازی در می‌آورد. جلو آمده و پیشانی‌ام را بوسید:

- دلم خیلی برات تنگ می‌شه ماهی. نری حاجی حاجی مکه‌ها. خودت می‌دونی چه قدر خاطرت رو می‌خوام. تند تند زنگ بزن عزیزم. مراقب خودت هم باش.

خواستم چیزی بگویم که مانع شد:

- حواست خیلی به خودت باشه ماهی. اونجا محیطش فرق داره. تو انتخاب دوست و رفیقات دقت کن، خب؟

سر تکان دادم و او با گرفتن شانه‌هایم در دستان قوی و مردانه‌اش ادامه داد:

- هرچی شد به خودم بگو ماهی.

قیافه‌اش حالا جدی‌جدی بود:

- ماهی یه وقت لجبازی نکنیا. بابا خیرت رو می‌خواد، خب؟ اگه دیدی نمی‌تونی، کافیه بگی. همه جا می‌شه پیشرفت کرد، شاید سخت باشه ولی غیرممکن نیست. خب ماهی؟

لب گزیده و سر تکان دادم. به ظاهر قبول کردم اما ماهان متوجه نبود. این یک دوئل بود، یک دوئل بین من و بابا. امکان نداشت ببازم.

لب تر کرده، گفتم:

- خیالت تخت ماهان. حواسم به خودم هست.

لبخند زد، کلاهم را جلوتر آورد و دستان دست‌کش پوشیده‌ام را در دست گرفت:

- خوبه. پس هر مشکلی که پیش اومد بهم می‌گی، درسته؟

سر تکان دادم و او دوباره آغوشش را بهم هدیه کرد. ماهان هیکل ورزیده‌ای داشت؛ نوزده سالش بود که باشگاه را شروع کرد و بعد از ده سال هیکل عضلانی‌ای به هم زده بود، حالا آرنولد نبود ولی خب برای خودش خوب بود؛ با همان بضاعت هم می‌شد مُخ چهار تا دختر که را دیگر زد البته که برادر من از این عرضه‌ها نداشت. یک اخلاق گندی داشت که این سیکس بک‌ها هم حتی مانع از گذاشته شدن دُم دختران بر کول و رفتن‌شان برای همیشه نمی‌شد. آهسته از آغوشش بیرون آمدم. لبخند زد:

- بابا اینا رفتن پارکینگ، زنگ بزن خداحافظی کن، منم می‌رم چمدون رو تحویل بدم، بلیط هم بگیرم.

به صفحه‌ی ال سی دی بزرگ که پروازها را نوشته بود اشاره کرد:

- نوشته برای تحویل بار بریم.

سر تکان دادم:

- برم پارکینگ.

نُچی کرد:

- نه بابا، نمی‌خواد. زنگ بزن، تلفنی خداحافظی کن.

لب و لوچه‌ام جمع شد:

- خب پس چه کاری بود که تا اینجا بیان؟ همون خونه خداحافظی می‌کردیم دیگه.

لبخند کجکی‌ای زد:

- نه که نکردین حالا. خواهر من دو ساعت تمام عین چسب رازی چسبیده بودی به مامان؛ من و بابا به زور جداتون کردیم.

باز یادم انداخت و این بغض لعنتی دوباره سراغم آمد. سر پایین انداخته و محکم آب بینی‌ام را بالا کشیدم:

- دلم خیلی براتون تنگ می‌شه ماهان.

پوفی کرد:

- دوباره شروع شد. پنج سال برای این لحظه تلاش کردی ماهی. محکم باش دختر. قرار نیست بمیریم که. بازم هم‌دیگه رو می‌بینیم کلاه قرمزی.

لبخند زدم و با همان گریه و خنده گفتم:

- کُلام (کلاهَم) طوسیه.

خندید و دوباره پیشانی‌ام را بوسید. خواست برود ولی مانع شدم و نوک آستین پالتوی شتری رنگ بلند و مردانه‌اش را گرفتم و لوس گفتم:

- نرو.

قیافه‌ی چندشی به خودش گرفت:

- اَییییی، گمشو. مگه من دوست پسرتم خرس گنده که نازت رو بکشم.

شوخی می‌کرد ولی من جدی‌جدی به آخر این مسیر رسیده بودم و جدی‌جدی داشتم می‌رفتم. چشمان اشکی‌ام را که دید، پوف کلافه‌ای کشیده، آستین پالتویش را از میان دستانم آزاد کرده و کلافه‌تر گفت:

- ول کن ماهی، صَف شد. میفتی دم موتور هواپیماها؛ اون وقت همین دوزار مغزی هم که داری تلیت می‌شه.

خنده‌ام نمی‌گرفت؛ جدی‌جدی داشتم می‌رفتم. ماهان به سمت قسمت تحویل بار رفت و دست من درون بارانی‌ام خزید. سردم بود؛ خیلی سردم بود. یک خروار لباس از زیر پوشیده بودم آن‌قدر که شبیه بشکه شده بودم اما باز هم سردم بود. گوشی سامسونگ اِی سیزده‌ام را درآوردم و دستم را گرد قاب پشمالویش که شبیه سالیوان کارخانه‌ی هیولاها بود، پیچاندم. کاش مامان داخل آمده بود؛ ولی حیف، هم دل دیدن رفتنم را نداشت و هم خاطره‌ها رهایش نمی‌کردند. انگشتم قلب و استیکر مادر و دختری که کنارش بود را لمس کرده و بعد از دو دقیقه، صدای بغض‌آلود مامان فخری در گوشی پیچید:

- ماهی.

همین برای آزاد شدن بغض لعنتی‌ام کافی بود. خدا لعنت کند این دلتنگی را که همین اول راهی خِرم را گرفت. من بیش از حد به مامان وابسته بودم آن‌قدر که گاهی هوس می‌کردم مثل کودکی‌هایم کنارش بخوابم. شاید حق با پدرم بود، من هرگز آدم مستقلی نبودم. دشت مُشت کرده و لب گزیدم؛ هر چه که بوده مربوط به گذشته‌ست و مهم الآنه. حالا دیگر نه وابسته‌ام، نه ماهی کوچولویی که از ترس تاریکی، شب‌ها در جایش باران می‌بارید. دستم را محکم به چشمم کشیده و اشکم را پاک کردم. صدای هق‌هق مامان بیشتر شد و بعد هم صدای کلفت و مردانه‌ی بابا در گوشی پیچید:

- فخری بس کن دیگه تو هم.

خودش هم کلافه بود؛ کلافه‌تر از همیشه.

آب دهان قورت دادم:

- بابا! مامان نمی‌تونه حرف بزنه؟

صدای تنفس عمیقش در گوشی پیچید:

- حالش خوب نیست ماهی. تو ماشین نشستیم؛ بیارمش بالا باز حالش بد می‌شه. برو بابا، به سلامت. رسیدی تماس تصویری بگیر.

از همیشه لوس‌تر شدم؛ واقعاً چه چیز کوفتی بود این دلتنگی:

- بابایی!

الآن باید می‌گفت "جان بابایی، گریه نکن بابا. تو از پسش بر میای، من می‌دونم. بابا مثل کوه پشتته." خلاصه از این جور حرف‌ها دیگر. ولی پدر من فرق داشت، نمی‌دانم شاید هم همه همین‌طور بودند و این جور حرف‌ها فقط مخصوص فیلم‌ها و داستان‌ها بود. صدایش را صاف کرد و شاید کمی هم بغضش را پس زد؛ حتی نمی‌دانم اصلاً بغض کرده بود که پس بزند یا نه:

- با این ادا اصولا یه هفته هم دووم نمیاری ماهلین.

او تنها کسی بود که اسمم را کامل و واج به واج ادا می‌کرد. مامان فخری می‌گفت خودش نامم را گذاشته به معنای روشنایی ماه؛ شاید برای همین رویش حساس بود. البته که خودم ماهی را ترجیح می‌دادم. نصحیت‌های بابا هرگز تمام نمی‌شد:

- محکم باش. اونجا خونه بابات نیست که نازت رو بکشن.

لبم را محکم گاز گرفتم تا فریاد نزنم که نیست شماها خیلی هم نازم را می‌کشید. کاش این گونه مغرضانه حرف زدن را تمام می‌کرد:

- قراره تنها زندگی کنی، می‌فهمی؟ باید از پس خودت بر بیای. امام‌زاده حسن نمی‌ری که خوشت نیومد، یه تاکسی بگیری برگردی. داری می‌ری یه قاره‌ی دیگه، حالیت می‌شه؟

تشر مامان فخری را شنیدم و از خداخواسته گفتم:

- باشه بابا. فکر کنم مامان بهتره. گوشی رو می‌دی بهش؟

باشه‌ای گفت و بعد هم با یک خداحافظی خوشحالم کرد. صدای مامان که در گوشی پیچید، باز هم بغض راه گلویم را بست و با هزار بدبختی نامش را به زبان آوردم. هنوز هم آهسته گریه می‌کرد:

- ماهی مامان! مواظب خودت باشیا. برات کلی خرت و پرت گذاشتم، برای چند ماهت بسه، نری آت و آشغال بخوریا.

از همین حالا انقدر دلم برایش تنگ شده بود که دیگر این جملات اذیتم نمی‌کرد؛ جملاتی که انگار خطاب به ماهی دو ساله بود نه ماهی بیست و شش ساله. طوری که انگار از پشت تلفن مرا می‌بیند، سر تکان دادم و چشمی گفتم. آب بینی‌اش را محکم بالا کشیده و ادامه داد:

- چشمت بی‌بلا مادر. ببخش نیومدم داخل. خودت که می‌دونی، دلم هم می‌خوره. تو رو خدا مواظب خودت باش. کمربندت رو ببندیا. اونا هم گفتن باز کن، نکن. اینا که رانندگی بلد نیستن، طیاره‌هاشون هم که به درد لای جرز دیوار می‌خوره.

انگار نه انگار که زنی تحصیل کرده بود، آن همه درس در برابر باورهایی که عمری در سرش چِپانده بودند، یکهو دود شده و به هوا می‌رفت. در اوج دلتنگی خنده‌ام گرفته بود. مادر بود و نگرانی‌هایش؛ کسی چه می‌داند، شاید اگر من هم مادر می‌شدم، یک روز درست همین حرف‌ها را تحویل بچه‌ام می‌دادم:

- دست‌شویی داشتی نریا ماهی، یه وقت میفته تو این چاله چوله‌ها...

فکر کنم پدرم گوشی را ازش گرفت چون چند ثانیه بعد صدای او بود که در گوشی پیچیده و داشت به مادرم می‌گفت:

- خانوم بده من گوشیو. یعنی چی نرو دست‌شویی. نمی‌تونه تو خودش...

جیغ مادرم متوقفش کرد و بعد هم صدای قهقهه‌ی از عمق وجود من. انگار خنده‌ام خوشحالش کرد:

- ماهی خیلی مراقب خودت باش بابا.

لبخند کل صورتم را پوشاند:

- چشم بابا.

- هر مشکلی داشتی، زنگ بزن.

پدرم حتی ثانیه‌ای برای خالی کردن بادم تعلل نمی‌کرد. این جمله‌اش دقیقاً یک معنی داشت؛ تو حتماً مشکل پیدا می‌کنی و چون از پس حل کردنش به تنهایی بر نمی‌آیی، پس مجبوری به ما زنگ بزنی.

در واقع سخت در اشتباه بود. هرگز مشکلی برای من پیش نمی‌آمد که بابتش محتاج منت بابا باشم. سگرمه در هم کشیدم:

- قرار نیست مشکلی برام پیش بیاد بابا. هر چیز جزئی‌ای هم که باشه، خودم حلش می‌کنم.

نامم را کلافه‌تر از همیشه صدا کرد و من خوب می‌دانستم که این بحث از اساس غلط است. به دروغ گفتم:

- ماهان داره صدام می‌کنه بابا. الآنه که گیت رو ببندن. رسیدم تماس می‌گیرم.

حتی اجازه ندادم کلامی منعقد کند و بلافاصله خداحافظی کردم‌. تماس که قطع شد، نفسم را پرقدرت بیرون فوت کردم و سر چرخاندم تا ماهان را ببینم. مشغول تحویل کارت ملی‌ام بود و بعد انگار او هم دنبال من می‌گشت که برگشته و اشاره کرد سمتش برم. کنارش که رسیدم، خانم سرمه‌ای پوشی که مقنعه‌اش دوتا نوار طلایی داشت سر بلند کرده، دقیق نگاهم کرد و بعد بلیطم را محکم مهر کرد. به شماره صندلی نگاه کردم؛ 54E.

***

از همین حالا که روی صندلی نشسته بودم، احساس غربت می‌کردم؛ تمام این آدم‌ها همگی غریبه بودند. سالن هواپیما بزرگ بود و دو تا ستون سه‌تایی صندلی بود. خیلی بزرگ بود و هر چند ردیف از ردیف‌های بعدی جدا می‌شد و یک ال سی دی جلویشان گذاشته شده بود. من وقتی ناراحت بودم گرسنه می‌شدم و الآن در اوج غم به سر می‌بردم و معده‌ام هم متقابلاً داشت این غم رو فریاد می‌زد. ساعت دو نصف شب بود و امیدوار بودم چیزی برای خوردن داشته باشند. خیلی ضایع بود اگر هنوز ننشسته، دست بلند کرده و تقاضای خوراکی می‌کردم؟ خب چه کار کنم، گرسنه بودم. بالاخره خجالتم را خورده و دست بلند کردم اما مهمان‌داری که لب‌های خیلی خیلی خیلی بزرگ و سرخی داشت لبخند مکش و مرگمایی زد و تقاضا کرد چند لحظه صبر کنم. بعد هم شروع کردند به ادا و اطوار های همیشگی‌شان. کاش می‌شد قبلش می‌پرسیدند چه کسی این جملات را حفظ است، پیاده شود بعد برای بقیه بلغورش کنند، وقتی هم که تمام شد، ما بدبخت بیچاره‌ها وارد شویم. چشمانم از زور خواب روی هم می‌افتاد و دهانم را قدر اسب باز کرده بودم که بالاخره نطق قرای‌شان تمام شد و من دیگر گرسنه نبودم. درواقع انقدر خوابم میامد که گرسنگی دیگر مهم نبود.

به محض برخاستن هواپیما گوشی‌ام را روشن کردم، چشم‌بندم را بستم و با تکیه به پشتی صندلی به خواب رفتم.

تا حالا شده در اوج خواب باشید و یکهو حس کنید از ارتفاعی به پایین پرت شده‌اید؟ آن لحظه دقیقاً چنین حسی داشتم. کسی محکم تکانم می‌داد. چشم‌بندم را برداشتم و سر چرخاندم. پسری هم‌سن و سال خودم بود که لب‌تابی مقابلش گذاشته و حالا دهان باز کرده بود، چیزی بگوید. طفلی هنوز کلمه‌ای منعقد نکرده بود که کف دستم را مقابلش گرفتم و چنان محکم عطسه کردم که سرم به شدت به صندلی جلو خورد و آه از نهادم درآمد. حالا کاش یکی بود؛ قطاری و مسلسل‌وار شش هفت‌تا عطسه کردم. فکر کنم ضرب مغزی شدم و به قول ماهان همان یک جو مغز را هم از دست دادم. آب بینی‌ام را محکم بالا کشیدم و چشمان قرمزم را به او که به زور جلوی خنده‌اش را گرفته بود دوختم. خودم هم خنده‌ام گرفته بود، برای همین گفتم:

- راحت باشید. من عادت ندارم یه دونه عطسه کنم. لعنتی هم انقدر یهو میاد، نمی‌تونم ولومش رو کنترل کنم. همچین مردونه عطسه می‌کنم.

خندید؛ ابروهای مرتبی داشت و صورتی گرد و سفید وَ البته شش تیغه. به نظر جنتلمن می‌رسید و جالبترین چیزی که در قیافه‌اش در همان نگاه اول جذبم کرد، لپ‌های آویزانش بود. دلت می‌خواست لُپش را بگیری و بکشی، رها هم نکنی.

مدام سعی می‌کرد مردمک‌های مشکی‌رنگش را بچرخاند و در چشمانم زُل نزند. با شستش نوک بینی عقابی‌اش را آهسته خاراند:

- از قیافه‌تون معلومه زیادی سرمایی هستید.

لبخند زدم؛ بودم، خیلی بیشتر از خیلی هم سرمایی بودم. مادربزرگ پدری‌ام همیشه می‌گفت تنم مثل مس می‌ماند به این معنی که همیشه‌ی خدا یخ یخ است حتی در چله‌ی تابستان چه برسد به زمستان. آهسته تایید کردم و او لب‌تابش را بست، به خیالم دو گوش مفت پیدا کرده بود هرچند بدم نمی‌آمد در ادامه‌ی راه هم صحبتی داشته باشم. لبخند زد و لپ‌هایش از هر دو طرف کِش آمدند:

- امید هستم.

من هم متقابلاً لبخند زدم:

- علی‌افسری هستم.

یک تای ابرویش را بالا داد و من هم خودم را به کوچه‌ی علی چپ زدم:

- می‌گم کارم داشتید، صدام کردید؟

گلویش را صاف کرده و سعی کرد خودش را از تک و تا نیندازد و به روی خودش نیاورد که حسابی ضایع شده:

- گوشی‌تون داشت زنگ می‌خورد.

آهانی گفتم و گوشی نازنینم را روشن کردم. ساعت دو و چهل دقیقه‌ی صبح بود و نام نرگس بر گوشی افتاده بود. این دختر خواب نداشت. نامش را لمس کرده و ثانیه‌ای بعد صدای بَمَش در گوشی پیچید:

- سلام ماهی، خوبی؟

لبخند زدم و نگاهم را به آسمان شب دوختم؛ زیر پای‌مان پر بود از ابرهای سرخ و تیره. خدا رو شکر که امروز برعکس روزهای قبل صاف بود و پروازها کنسل نشده بودند. گفتم:

- خوبم نَگی. تو خوبی؟

خمیازه‌ای کشید:

- آره، شکر. منم خوبم. کجایی؟

نگاهی به اطرافم کردم. اکثریت خواب بودند به غیر از آقای امید که دوباره لب‌تابش را باز کرده و سخت مشغول بود. من هم تحت تاثیر نرگس خمیازه‌ی بلندی کشیدم:

- وسط آسمون.

آهانی گفت و صدای خمیازه‌ی بلند و طولانی آقای امید حواسم را پرت کرد و ثانیه‌ای طول نکشید که اول من خمیازه کشیدم و بعد هم نرگس تحت تاثیر من. با همان خمیازه گفت:

- ماهی در مورد خونه.

خُبی گفتم و باز هم خمیازه کشیدم. ادامه داد:

- گفتم یه مشکلی داره، خب... راستش..

اینبار نوبت آقای امید بود. انگار روی دور تسلسل افتاده بودیم. حالا نوبت او بود خمیازه بکشد و طبق نوبت پشت بندش دهان من اندازه‌ی غار علی‌صدر باز شد و در همان حال میان کلام نرگس دویدم و بریده‌بریده گفتم:

- گفتم که بی‌خیال...نرگس. این چند ساعت... رو زهرم نکن. مگه...چاره‌ای دیگه هم دارم...

صدای خمیازه‌ی نرگس به گوشم رسید و باز هم بلندبالا خمیازه کشیدم و کلامم دو پاره شد:

- طویله‌ هم باشه، برام مهم نیست.

آقای امید هم بلند خمیازه کشیده و این‌بار دستان کشیده‌اش را مقابل دهانش گرفت. صورت تُپلی داشت اما هیکلش برعکس صورتش لاغر به نظر می‌رسید، در واقع مناسب بود، نه آن‌قدر چاق، نه آن قدر لاغر. البته از گوشه‌ی چشم که نگاه می‌کردم، از زیر زیپ باز پافر سیاه رنگش، پُر واضح بود که یک نمه شکم دارد؛ هرچند که به قول بابا مصطفی مرد باید شکم داشته باشد. صدای متعجب نرگس را پشت خط شنیدم و حواسم از آقای امیدی که حالا دهانش اندازه‌ی اسب آبی باز بود و بسته هم نمی‌شد، پرت شد:

- واقعاً؟

گیج گفتم:

- چی واقعاً؟

خمیازه‌ای کشید و با یک "هیچی" و بعد هم "خوب بخوابی، فعلاً خداحافظ" به کلام‌مان پایان داد. دوباره خمیازه کشیدم و بعد از من هم نوبت آقای امید بود. انگار عاقبت طاقتش طاق شد که رو برگردانده و با چشمانی که رو به قرمزی می‌زد و اشک از کنارش جاری شده بود، درحالی که همچنان داشت خمیازه می‌کشید، گفت:

- می‌شه انقدر خمیازه نکشید؟

دهنم بی‌اختیار باز شده و خمیازه کشیدم؛ در همان حال گفتم:

- به من چه؟ خودتون دارید خمیازه می‌کشید.

چشم بست و پوفی کشید؛ کلافه لب باز کرد:

- به نظرم بگیرید بخوابید. خسته‌اید.

پشت چشمی برایش نازک کردم هرچند که چشمش بسته بود و مرا نمی‌دید. به من چه؛ حالا خوب است خودش بیدارم کرد، کاسه‌ی داغ‌تر از آش.

دوباره چشم‌بندم را گذاشته و سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم، درست مثل پیرزنی که روی صندلی کناری این آقای امید نام به خواب رفته بود. هنوز ثانیه‌ای نگذشته بود که صدای دو رگه‌اش در سرم پیچید:

- واقعاً می‌خواید بخوابید؟

چرا در میان پیامبران، همیشه جِرجیس‌اش نصیب منِ بدبخت می‌شد. خُل بود مرتیکه‌ی دیوانه. خودش می‌گفت بگیر بخواب، خودش هم پشیمان می‌شد. چشم‌بندم را درآوردم و کلافه نگاهش کردم. برای بار دوم لب‌تابش را بست و به سمتم چرخید. لب گزیده، گفت:

- عادت ندارم انقدر ساکت یه جا بشینم. اگه خیلی خواب‌تون نمیاد، حرف بزنیم.

گفتم که دنبال یک جفت گوش مفت می‌گردد البته که من هم بدم نمی‌آمد؛ خواب از سرم پریده بود. پس سرم را با طمانینه تکان دادم:

- باشه، بزنیم.

جوری سی و دو دندانش نمایان شد که یک لحظه احساس غرور کردم. اگر می‌گفتم نه، به گمانم جوان مردم از دست می‌رفت.

حالا کامل به سمتم چرخیده و دستانش را در سینه چلیپا کرده بود. همین‌طور بِر و بِر نگاهش می‌کردم که عاقبت صبرش سر آمد:

- خب!

سر تکان دادم:

- خب.

آهسته خندیده و رو چرخاند:

- از خودتون بگید.

برعکس او خیلی اهل صحبت کردن نبودم و بیشتر دوست داشتم گوش بدم. سرم را دوباره به پشتی صندلی تکیه داده و هر دو دستم را در جیب‌هایم فرو بردم. در همان حال گفتم:

- شما بفرمایید، من گوش می‌کنم.

گلویی صاف کرد؛ انگار معذب شده بود. چشم‌هایم را بستم و در سکوت اطرافم غرق شده بودم صدای دو رگه‌اش دستی شد و سکوت را پاره‌پاره کرد:

- اسمم رو که گفتم ولی شما ناز کردید.

انگشتش را سمتم گرفته بود. یعنی مثلاً دارد حسابی خاطر نشان می‌کند که من خودم را چیز کردم؛ بی‌تربیت. چپ چپ نگاهش کردم و او خندید:

- حالا بی‌شوخی اسم‌تون چیه؟

دست به سینه شدم:

- گفتم که؛ علی‌افسری هستم.

پوفی کرد. اگر انقدر گیر سه پیچ نداده بود، خودم با زبان خوش اسمم را می‌گفتم ولی حالا که انقدر پروبازی درآورده بود، خودش را می‌کشت هم نمی‌گفتم. دوباره سکوت شده بود و مطمئناً او باید پیش قدم می‌شد. اصلاً چه معنی دارد یک خانوم متشخص مثل من آغازگر باشد. بالاخره راضی شد زبان دو مثقالی‌اش را به کار بیندازد:

- من بدل‌کارم.

دروغ!!!!!!!! گروه خونی‌اش به این حرف‌ها نمی‌خورد. به ضرب سرم را از صندلی جدا کردم؛ تا حالا یک بدل‌کار از نزدیک ندیده بودم. با تعجب به او و هیکل نه چندان ورزشکاری‌اش نگاه کردم:

- واقعاً؟

لبخند مکش‌مرگمایی زد:

- خیلی عجیبه؟

شانه‌ای بالا انداختم:

- آخه همیشه فکر می‌کردم بدل‌کارا از این گولاخ سیکس‌بک دارای ذوزنقه‌ایَن.

بلند زیر خنده زد:

- حالا چرا ذوزنقه؟

خنده‌ی بلندش معذبم کرد و گونه‌هایم گل گلی شدند. لعنتی نگاه چند نفر را سمت‌مان کشید و تازه! خانم پیر کنار دستش هم یک چشمش را باز کرد، کمی چپ چپ نگاه‌مان کرد و بعد دوباره خوابید. خاک بر سر، خندیدن هم بلد نبود؛ آخر یکی نبود بگوید مردک دیلاق، مکان عمومی جای غش غش خندیدن است؟ لب گزیدم و حینی که سرم سمت پنجره‌ی بیضی و کوچک هواپیما چرخیده بود، با اندکی چاشنی غیض گفتم:

- آخه شونه‌هاشون همچین پهنه، کمرشون باریک.

بعد هم طوری که انگار برایم بی اهمیت ترین است، خمیازه‌کشان سر برگرداندم:

- شبیه ذوزنقه متساوی‌الساقین می‌شن دیگه.

با دیدن خمیازه‌ام، در لحظه سر برگرداند، نکند دوباره دور تسلسل خمیازه‌های‌مان شروع شود؛ در همان حالت چرخیده و خمیده گفت:

- ریاضی خوندید؟

بالاخره نیشم شل شد:

- بله، از کجا فهمیدید؟

سرش را بلند نکرد. بعد هم درحالی که هنوز در خود مچاله بود، گفت:

- لعنتی صداش هم واگیر داره. مشخصه دیگه. معلومه به هندسه علاقه دارید.

سر خم کردم بلکه بفهمم چه شده که از لای دستانش دیدم بعله، آقا دهانش از کجا تا کجا باز است. گفتم:

- دبیرستان رشته‌ام ریاضی بود؛ بله علاقه دارم.

این خمیازه‌ی لعنتی قرار نبود تمام شود.

- دانشگاه هم ریاضی خوندید؟

در خودش جمع‌تر شد و دوباره خمیازه کشید. گفتم:

- برق خوندم؛ الکترونیک.

ابرویی بالا انداخت و بعد هم خیلی غیرمنتظره بلند شد و ایستاد:

- صحیح. من برم یه آب خنک به دست و صورتم بزنم، بلکه این خمیازه‌ی لعنتی بپره.

یک پیراهن آبی آسمانی زیر پافر مشکی‌رنگش تنش بود و هر دو آستینش را تا بالای بازوهایش بالا زده بود. حالا که ایستاده بود دیگر خبری از آن یک ذره شکم نبود و هعی، بگی نگی هیکل خوبی داشت. خوبیش این بود که حداقل ذوزنقه نبود و بازوهایش هم درحال پاره کردن پیراهنش نبودند. همین‌طور محو بودم که صدای خنده‌ی آرامش به گوشم رسید. سری جنباند و بعد گفت:

- اونایی که این هوا بازو دارن؛ یا حرفه‌ایِ این کارن یا از این چرت و پرتا تزریق کردن.

سکوت کردم و باز او بود که به حرف آمد:

- می‌گم شما هم پاشو یه آبی به سر و صورتت بزن؛ چشما‌تون قرمزه.

بی‌اختیار یاد توصیه‌های مامان فخری افتادم و خنده‌ام گرفت. لبخند بر لبان نازک و بی‌رنگش بوسه زد:

- به چی می‌خندین؟

خودم را جمع و جور کردم و هیچی آرامی را لب زدم. سری تکان داد و دور شد. سرم را به پشتی صندلی جلویی تکیه دادم. ای کاش چشم روی هم می‌گذاشتم و خیلی زود می‌رسیدیم.

***

شنیدید که می‌گویند لعنت بر دهانی که بی‌موقع باز شود؟ حالا حکایت من شده بود. ای کاش فکم شکسته بود و هرگز آرزو نکرده بودم هرچه زودتر به این خراب‌شده برسیم. مطمئنم آن لحظه‌ای که مامان فخری با تمام عشقش این گوشت‌های بی‌نوا را برایم بسته بندی می‌کرد، هرگز فکرش را نمی‌کرد ممکن است جگرگوشه‌اش را به چنین دردسر خانه‌خراب‌کنی بیندازند.

***

لعنتی‌ها همین‌طور پشت هم انگلیسی بلغور می‌کردند و من انگار زبانم را موش خورده بود.

- This should be investigated. It is critical man.

(این مورد حتماً باید بررسی بشه. این مساله حیاتیه مرد.)

این را آن آقای کچل قد بلند زیادی لاغر که در یونیفرم سیاه پلیس گم شده بود رو به آقای امید گفت. صدای نکره‌ی دیگری در مغزم پیچید:

- They all are terrorist.

(همه‌شون تروریستن)

چه داشت برای خودش می‌گفت مردک معلوم‌الحال؟ دستان آقای امید را دیدم که مشت شده بود و از زور فشار رو به سفیدی می‌رفت. دندان بر هم می‌سایید و معلوم بود هر لحظه آماده است گردن این مردک گردن کلفت را بشکند. اما من در این میان انگار لال شده بودم. اگر مادرم بود حتماً می‌گفت زبانم برای آنها فقط شش متر است و الا که مقابل بقیه الکن الکنم.

آن گوشت‌های لعنتی را دست‌شان گرفته بودند و مدام تکان‌تکان می‌دادند. این دیگر ته ته مصیبت بود‌. دیوانه بودند به خدا. مگر من روانی بودم کسی را بکشم بعد این‌گونه تکه‌تکه و چرخش کنم، آن‌وقت با خودم این همه راه خِرکِشش کنم، خُلم مگر؟ به کجا آمده بودم؟ دیوانه خانه بود به خدا. هزار و یک غلط ریز و درشت می‌کردند آن‌وقت ما تروریست بودیم. چشم کوروش کبیر روشن که چه چیزها که بار فرزندانش نمی‌کردند. راستش را بگویم؛ کمی تنها کمی پشیمان شدم. چه کسی تحقیر شدن را دوست دارد؟ ولی می‌دانید مشکل کجا بود؟ من در مملکت خودم هم بارها و بارها تحقیر شدم و تحقیر از سمت آشنا بسیار دردناک‌تر از تحقیر از سمت بیگانه است. به قول شاعر که می‌گوید "که با من هرچه کرد آن آشنا کرد". هرگز فراموش نخواهم کرد چه طور پروژه‌ای که سال‌ها برایش زحمت کشیده بودم را به نام خودشان فروختند. چه طور مقابل چشمم هزار بی‌سواد با پارتی استخدام شدند و چه طور دستم مقابل پدرم دراز شد؛ آن‌قدر که به یقین رسید یک بی‌عرضه‌ی تمام معنا هستم.

به قدری غرق در افکار مزخرفم بودم که نفهمیدم چه گفتند و چه شنیدند که آقای امید اینگونه یقه‌ی مرد مو بور و تپل‌تر را میان دستانش گرفته و مردک را به دیوار می‌کوبید. اصلاً نمی‌فهمیدم او چرا یقه پاره می‌کرد. مشکل آنها من بودم نه او. راستش کل زمانی که آن دو به جان یک‌دیگر افتاده بودند به اضافه‌ی کل زمانی که در جایی تاریک و تنگ مانند سلولی انفرادی محبوس شده بودم، به این فکر می‌کردم که این آقای امید از کجا یکهو سر و کله‌اش پیدا شد. به فرودگاه کانادا که رسیده بودیم، بحث میان‌مان همانجا خاتمه یافت و یکدیگر را به خدا سپردیم. بعد هم پیاده شدیم و حتی من بسیار جلوتر راه می‌رفتم. همه‌جا وقتی وخیم شد که قصد گشتن مسافران را کردند یعنی قبل از تحویل کامل بار و خروج از فرودگاه. آن طور که از این سمت و آن سمت شنیده بودم، چیز روتینی بود؛ برای اینکه یک وقت خدای نکرده کسی با خودش جنس ناجور و قاچاق نیاورده باشد مثلاً حمل و نقل دارو کلاً برای‌شان خط قرمز بود مگر اینکه برای هر دارویی که در چمدان داشتی، نسخه و مجوزی معتبر می‌داشتی. خلاصه که مثل یک دختر خوب که از همان بدو پیاده شدن به هفت جدش خندیده و سرمای سوزناک آن وقت سال. کانادا را فحش‌کِش کرده بود، همچین شاد و شنگول سمت گیت خروجی رفته بودم و همه چیز از زمانی شروع شده بود که زیپ چمدان چرخ‌دار خوشگل بنفش رنگم را باز کرده و با کلی بسته‌ی گوشت و مرغ مواجه شده بودند. خب به گمانم این اجنبی‌ها عادت به احتکار این جور چیزها در یخچال و فریزرشان ندارند که تا این حد متعجب شدند. یکهو مثل وحشی‌ها بهم حمله کردند، دستانم را از پشت گرفتند و مرا محکم به دیوار کوبیدند؛ خدا لعنت‌شان کند؛ بینی عزیزم داغان شد. یک غوز زیبا کم داشت، یکی دیگر هم سوارش شده و به قولی شد غوز بالا غوز. در بُهت دست و پا می‌زدم که سوپرمنَ یکهو نازل شد. همین‌دیگر؛ حضور ناگهانی‌اش برایم عجیب بود. مردک بی‌عرضه به جای اینکه کاری کند از دست‌شان خلاص شوم، خودش هم بر باد داد. نمی‌دانم چه‌قدر گذشته بود که درب آهنی را باز کرده و دستور خروج را صادر کردند. آخ که هیچ چیز آزادی نمی‌شود؛ سلامتی همه‌ی لوتی‌های دربند.

هر دو دستم را از دو طرف کشیدم و چندبار محکم پلک زدم تا به نور عادت کنم. خدا لعنت‌شان کند که برای هیچ و پوچ الکی کولی بازی در آوردند. از راهروی بلند و طویلی که کف‌پوش سرامیکی داشت گذشتیم و مقابل سومین در ایستادیم. افسر کنارم یک خانم مو طلایی بود که پیراهنی آستین کوتاه و آبی نفتی پوشیده بود و موهایش را هم دم اسبی بسته بود. انقدر بور و سفید بود که نگو. رو برگرداندم و بی‌خیال شانه‌ای بالا انداختم؛ مگر سیاه رنگ خدا نیست؟ بختت بلند باشد، سیاه و سفیدش که مهم نیست. به یک ثانیه نرسیده پوف کلافه‌ای کشیدم؛ یعنی تو این شانس که حتی بختم هم بلند نبود، سیاه سوخته بودن که پیشکشم. خیلی هم بی‌ریخت بود، زنیکه‌ی عرقَش. چشم غره‌ای رفتم و آن بنده خدا با دهان باز نگاهم می‌کرد. فکر کنم حتی او هم فهمید که من خود درگیری مزمن دارم.

آقای سوپر من هم اینجا بود. پافرش را در آورده بود و در حالی که سرش را بین دستانش محصور کرده، روی صندلی چرمی سیاه نشسته بود. دستش موقع درگیری با آن مرتیکه‌ی بی‌شعور زخم شده بود و نمی‌دانم چرا یک لحظه خجالت کشیدم. به هر حال کیس خوبی برای ازدواج بود که خدا نخواست و پرید. پوووف؛ یعنی همه‌اش تقصیر مامان فخری بود. مردی با پای خودش پا به دام گذاشته بود. اگر وارد رابطه می‌شدیما، ده هیچ جلو می‌افتادم؛ فرض کن، کلی از خرج و مخارج را که به عهده می‌گرفتم تازه تفریحم هم جور بود. هر موقع هم اعصابم نداشتم، سر او خالی می‌کردم. این آخری مخصوصاً خیلی مهم بود؛ اصلاً نصف خانم‌ها به همین امید تن به امضای قرارداد ترکمانچای ازدواج می‌دهند که یک نفر را داشته باشند که حرص‌شان را از عالم و آدم سر او خالی کنند. توقع زیادی‌ست؟ نه به خدا. در مقابلش تنها انتظار دارند نازشان کشیده شود، همین. هعی؛ آن وقت حالا که شانس در خانه‌ام را زده بود، چه شد؟ مامان فخری چون همیشه پَرَش داد. آخرین خواستگارم در بیست و یک سالگی بود و بعد انگار ریشه‌شان را بید زد. والا! دیگر حتی یکی‌شان هم از هزار کیلو‌ متری‌ام رد نشد و این درحالی که دوستانم ادعای هفت هشتا خواستگار پر و پا قرص همزمان را داشتند. آخر هم نفهمیدم آن‌ها زیادی قُلُو می‌کنند یا بخت من را شاه پریان بسته است.

دستی مقابل چشماتم تکان تکان خورد و مرا از دست چرت و پرت‌های مغزم خلاص کرد. نگاه گردانده و چشمان قرمز و خشمگین همان مردک مواجه شدم. بالاخره دهان کثیفش را باز کرد:

- You are so lucky. My supervisor said to let you go. However, we test the meets...

سرش را پایین انداخت و چندین و چندبار نوک تیز چانه‌اش را خاراند؛ مرتیکه‌ی چندش:

- As you said, they were chicken and sheep meets.

عجیب دلم می‌خواست بگویم "اِع! غیب گفتی که". مرتیکه‌ی الاغ احمق گوساله‌ی عوضیه... عوضیه... عوضیه چیز.

از آن ساختمان چند طبقه که خارج شدیم، آقایی بیرون ایستاده بود و انگار منتظر ما بود. آقای امید لبخند خسته‌ای زد و سمتش رفت. دستانم را دورم حلقه کردم؛ بی‌نهایت سرد بود. کاش می‌توانستم برگردم تو. هر بدی‌ای که داشت، خیلی گرم بود. نمی‌شد بروم فک آن مردک را پایین بیاورم؟ در عوض کمی دیگر نگهم دارند مثلاً. ووویییی؛ یخ زدم. دستان دست‌کش پوشم را مقابل دهانم گرفتم و ها کردم؛ با وجود دستکش پشمی‌ام، انگشتانم سرد سرد بودند. از دهانم بخار بلند شد و من به رو به رویم چشم دوختم. برف باریده را به گوشه‌ی پیاده‌رو هول داده و در نتیجه تلی از برف سفید و کمی دود گرفته در گوشه‌ای از پیاده‌رو جمع شده بود. دستانم را به هم مالیدم و صبر کردم چراغ عابر دوباره سبز شود. آقای امید آن طرف خیابان کنار هیوندا النترای خاکستری‌رنگی ایستاده و انگار داشت با مرد قد بلند دیگری بگو مگو می‌کرد. این طرف و آن طرفم را نگاه کرده و آهسته از خیابان رد شدم و نکته‌ی جالب این بود که تمام موتوری‌ها پشت خط ایستاده بودند؛ حالا اگر ایران بود، باید آسمان هم موقع عبور نگاه می‌کردی، نکند که موتور سوار نازنینی هوس کرده باشد از آسمان پایین بیاید. به ماشین که رسیدم، آقای امید سر سمتم چرخانده و لبخند زد؛ بعد هم رو به آن یکی مرد گفت: