رمان آرکانا (جلد اول) به قلم آوینا بابایی (مگان)

ژانر : #عاشقانه #جنایی #مافیایی

خلاصه :

آیناز یه بوکسور زیرزمینیه و پدرش هم مربی بوکسه، همه چی خوبه تا اینکه پدرش به خاطر یه سانحه‌ی مشکوک میمیره. چند روز بعد مدارکی به دست آیناز میرسه که نشون میده پدرش قبل از مرگش به طور مخفیانه با یه سازمان مافیایی به نام "آرکانا" کار میکرده. آیناز دنبال این ماجرا میره و پیگیر قضیه میشه و این باعث میشه که توسط اون سازمان دزدیده شه و ناخواسته وارد اون سازمان بشه و مجبوره یه سری مراحل رو پشت سر بزاره تا بتونه زنده بمونه؛ اما وقتی با قاتلی که افراد سازمان لقبش رو "سایفر" گذاشتن رو به رو میشه؛ همه چیز تغییر میکنه و هیچ راه برگشتنی براش باقی نمی‌مونه.

هوای زیرزمین، بوی دود و خون می‌داد. صدای فریاد جمعیت خیلی زیاد بود و باعث میشد عصبی شم. چرا انقدر داد میزنن؟ یه مسابقه سادس که روش شرط بندی کردید...این همه داد و بیداد برای چیه؟!

پاهای برهنه‌‌م روی زمین سرد می‌لغزید و محکم وایستاده بودم. مرد مقابلم فقط یه شلوارک مشکی پوشیده بود و بازوهای بزرگش دو برابر کل هیکل من بود.

تاحالا ندیده بودمش... پس احتمالا جزو بوکسور‌های جدید زیرزمین بود، چون من تمام بوکسورهای این زیرزمین رو میشناسم و تقریبا با همشون مسابقه دادم.

نگاهش پر از تمسخر بود و این مهر تایید به حدسم زد. این نگاه برام جدید نبود، تقریبا همیشه توی چهره‌ی تمام کسایی که می‌خوان برای اولین بار باهام مبارزه کنن دیده میشه.

- زیادی برای اینجا کوچولویی.

به حرفش ناخوداگاه لبخند زدم. چقدر جالب. حتی این جمله رو هم روزی صد بار می‌شنیدم. زیادی تکراری و کلیشه‌ای شده بود. البته این جمله رو فقط کسایی میگفتن که من رو نمیشناختن و اولین باری بود که میخواستن باهام مبارزه کنن.

- ولی سریع‌ترم.

بعد از تموم شدن جمله‌م بلافاصله مشتم رو وسط شکمش فرود اوردم. چون حرکتم یهویی و غیرمنتظره بود و انتظارش رو نداشت، ناخوداگاه خم شد.

جمعیت اعصاب خوردکن، جیغ زد و مبارزه اصلی شروع شد.

با عصبانیت نگاه پرکینه‌ای بهم انداخت و به سمتم هجوم اورد سمتم و شروع کرد به مشت زدن، دستکش‌های بوکسم رو جلوی صورتم گرفتم و گاردم رو حفظ کردم و با سرعت جاخالی دادم.

یهو دوباره با تمام قدرت به فکش مشت زدم.

صدای ترک خوردن استخونش توی گوشم پیچید. زیادی لذت بخش بود!

دوباره جمعیت فریاد زد و مرد روی زمین پرت شد. از شدت تحرکی که داشتم نفسم گرفته بود و به نفس نفس افتاده بودم.

عرق سردی روی شقیقه‌هام نشسته بود و تاپ مشکیم به بدنم چسبیه بود. خم شدم و دست‌هام رو روی زانوم گذاشتم. داور به سمتم اومد و محکم مچ دستم رو گرفت و مجبورم کرد صاف وایستم، دستم رو بالا برد:

- برنده، آینازه!

جمعیت شروع کردن به جیغ زدن و با ذوق تشویق کردن، بعضی‌ها هم یه طوری نگام می‌کردن که انگار ارث باباشون رو ازم طلب دارن و ازم متنفرن. خب حقم داشتن! قراره به خاطر برد من کلی پول از دست بدن.

البته من برای کسایی که روم شرط بندی کرده بودن مبارزه نمی‌کردم! هر مشت یا ضربه‌ای که زدم فقط برای خفه کردن صداهای توی ذهن خودم بود.

زندگیم از وقتی که وارد آمریکای لعنتی شدیم تغییر کرده و از این رو به این رو شده.

بابام هم مربی بوکس بود، اون تنها کسی بود که واقعا از ته دل دوستم داشت...دو هفته پیش، تصادف کرد.

همه گفتن"سرنوشت بود" یا "یه حادثه بود" اما یه چیزی ته قلبم نمی‌زاشت این رو باور کنم.

اونا بابام رو نمی‌شناختن! اون همیشه حواس جمع بود.‌‌..همیشه!

زمانی به خودم اومدم و از فکرو خیال خارج شدم که جمعیت زیرزمین کمتر شده بود و همه داشتن میرفتن.

از رینگ بیرون اومدم و حوله رو دور گردنم انداختم.

به بطری آبم چنگی زدم و برش داشتم.

جرعه‌ای ازش خوردم و وارد رختکن شدم که نگاهم با نگاه مایکل که دست به سینه به دیوار تکیه داده بود، قفل شد. کلافه سرم رو کج کردم و بهش خیره شدم، این تقریبا سومین باری بود که بعد مرگ بابا برای مبارزه‌هام می‌اومد تا خودم رو از قصد به کشتن ندم نیمچه لبخندی زد:

- بازم بردی.

پوزخند زدم و بی‌حوصله به سمت کمدم رفتم:

- عه بردم؟ چقدر عالی.

چرا فکر می‌کرد الان بردن خوشحالم می‌کنه و خیلی خبر خوبیه؟ الان مثلا خیلی حالم خوبه چون تونستم یه مرد خیکی رو شکست بدم؟

با شنیدن جواب سردم، لبخندش از بین رفت. اومد جلو و شونه‌ش رو به کمد بغلی تکیه داد:

- چند روزه نخوابیدی آیناز.

بی‌توجه بهش کوله پشتیم رو از توی کمدم در اوردم و روی نیمکت نشستم. اصلا حوصله‌ی بحث نداشتم. توی این چند هفته از قبل بی‌حوصله‌تر شده بودم. هیچ دل و دماغی برام نمونده بود. اینم که هرروز خدا اینجا پلاس بود. از بس که بیکاره!

- مهم نیست.

هیچی نگفت، فقط نگام کرد. نگاهش فرق داشت، یه جور نگرانی عجیبی که تا حالا ندیده بودم توی نگاهش بود، قیافش زار میزد که میخواد یه چیزی بگه ولی نمی‌تونه. این نگاه خیره‌ش زیادی داشت عصبیم میکرد. کلافه بهش نگاه کردم و گفتم:

- چیه مایکل؟ چیشده؟

دستی پشت گردنش کشید. انگاری هنوزم دو دل بود، یکم این پا و اون پا کرد بعد گفت:

- امروز رفتم داخل باشگاه بابات، در باز بود.

با شنیدن این حرف، ابروهام بالا رفت و مشکوک نگاش کردم. اینکه رندوم از جلوی باشگاه بابا رد شه و بعد واردش شه یکم برام عجیب و غیرقابل هضم بود.

البته شاید این روحیه‌ی شکاکیم هم بعد مرگ بابا بیشتر شده و دارم توهم میزنم و زیادی واکنش نشون میدم. با همون ابروهای بالا پرسیدم:

- خب؟ ادامش رو صدا و سیما سانسور کرد؟ خودم باید تصور کنم؟

هل شدکه باعث شد ابروهام بیشتر بره بالا، چه مرگش بود این بشر؟

- داشتم فقط رد میشدم. وقتی در باز بود رفتم داخل، کشوی اتاق بابات شکسته بود و کلی کاغذ روی میز ریخته بود.

پوشه‌ی قهوه‌ای رنگی رو از زیر کاپشنش در اورد و کنارم روی نیمکت گذاشت.

حرفی نزدم و فقط به اون پوشه نگاه کردم. حتی برش هم نداشتم. فقط سعی کردم تمام جملاتی که گفته رو هضم کنم. رفته باشگاه بابا ... در باز بود و رفته داخل و بعد وارد اتاق شده و دیده کشوها شکسته.

من همیشه قبل از خارج شدن از باشگاه، مطمئن میشم در قفله یا نه!

حالا بیا فکر کنیم باز بود و رفته داخل، چرا باید بره اتاق بابا؟

تقریبا نزدیک شش ماه بود که با مایکل آشنا شده بودم، یکی از شاگردهای بابا بود. اما خب من هیچ اعتمادی به این یارو ندارم.

کلی سوال توی ذهنم بود که هیچ جوابیم نمی‌تونستم براش پیدا کنم. آخر با گیجی پوشه رو برداشتم و بازش کردم. کاغذهای داخلشو با شدت در اوردم بیرون و با دیدن گزارش تصادف، امضاهای نصفه، مهر حذف، یه جمله قرمز رنگ"پرونده تا دستور بعدی بسته نشود" روی یه کاغذ، دستام یخ زد. توی همه‌ی کاغذ ها اسم بابا بود.

اینا چین؟! چرا باید اسم بابا توی این کاغذها باشه؟!

احساس می‌کردم دارم خواب می‌بینم و به چیزی که میدیدم باور نداشتم. با صدایی که از شدت شوک میلرزید گفتم:

- این...توی باشگاه بود؟

مایکل نفسش رو بیرون داد و گفت:

- آره.

نگاهم رو از برگه‌ها گرفتم و با چشمای گرد نگاهش کردم. توی چشماش دنبال یه واکنش مشکوک می‌گشتم.

چرا نمی‌تونستم باورش کنم؟ دلیلی نداشت که بهم دروغ بگه ولی باز هم این موضوع برام عجیب و غیرقابل باور بود. از همون اول شکاک بودم و این شکاکی بعد مرگ بابا خیلی خیلی بیشتر شده. جوری که اصلا نمی‌تونم کنترلش کنم.

- این یعنی چی؟

- یعنی تصادف نکرده، آیناز مطمئنم یه چیزی پشتش بوده...یه نفر خواسته بابات بمیره.

وقتی این جمله رو گفت، برای یه لحظه احساس کردم که کل وجودم یخ زد. داشت چه زری میزد؟ هر جمله‌ای که میگه برام عجیب‌تره. داشت باهام شوخی می‌کرد؟ دیشب فیلم جنایی دیده و تصمیم گرفته امروز بیاد اینجا تا برام اجراش کنه؟ اگه واقعا اینطوره می‌تونم همین الان فکش رو بیارم پایین چون واقعا حوصله‌ی این مسخره بازیا رو ندارم. با همین فکر، با لحن تمسخر آمیزی گفتم:

- عه جدی؟ شوخیت خیلی بی‌مزه بود جمع کن خودتو.

نیمچه لبخند تلخی زد که باعث شد لبخند تمسخر آمیزم از بین بره.

- کاش شوخی بود.

یه قدم عقب رفت و با احتیاط و صدای آروم تری گفت:

- نگاه کن. یه مهر زیر همه‌ی پرونده‌هاست...یه مهر به شکل پروانه و مار. اسم سازمان هم آرکاناست.

دیگه قدرت حرف زدن نداشتم و فقط به پرونده‌ها زل زده بودم و چشم ازش برنمیداشتم، با وجود اینکه هنوز مشکوک بودم اما نمیتونسم حرف‌هایی که زده نادیده بگیرم. مخصوصا وقتی که خودم هم به مرگ یهویی بابا مشکوک بودم و برام غیرقابل باور بود که این یه تصادف عادی باشه! این اطلاعات و برگه‌ها برای من کافی نیست. باید دقیق بقهمم ماجرا چیه، از اون طرفم نمی‌تونم فقط به حرف‌های مایکل اطمینان کنم.

از کجا معلوم از خودش در نیورده باشه؟!

یهو با شدت بلند شدم که باعث شد چشماش به طرز ضایعی گرد شه و شوکه بهم خیره شه. بدون اینکه نگاهش کنم، کاغذها رو توی پوشه چپوندم و بعد پوشه رو توی کوله پشتیم انداختم .حرفاشو زده بود، دیگه علاقه‌ای نداشتم بیشتر بشنوم، خودم باید پیگیر بشم که از صحت این چیزایی که گفته مطمئن شم.

کوله رو روی نیمکت پرت کردم و بعد دست‌هام رو به کمر زدم و به در خروج اشاره کردم. با لحن حق به جانبی گفتم:

- اوکی حرفاتو زدی حالا گمشو بیرون می‌خوام لباسام رو عوض کنم.

چند ثانیه بی‌حرف وایستاد و فقط توی چشمام زل زد، معلوم نبود با آنالیز صورتم می‌خواد چی رو بفهمه. تردید و شک توی تمام حرکاتش به وضوح دیده میشد.

در آخر پوفی کشید و از اتاق خارج شد و در رو بست.

بلافاصله بعد از رفتنش لباس‌هام رو عوض کردم و بعد از برداشتن کوله پشتیم از اتاق خارج شدم. تا وقتی که از اونجا خارج شم مایکل رو ندیدم. میلی هم برای پیدا کردنش نشون ندادم، احتمالا رفته.

هری نگهبان اینجا بود، بالافصله بعد دیدنم سوییچ موتورم رو سمتم پرتاب کرد. توی هوا گرفتمش.

همیشه باید سوییچ وسایل نقلیه‌مونو به هری تحویل بدیم. اینم یکی از قانونای مزخرف و عجیب اینجا بود که مجبور بودیم ازش پیروی کنیم.

اول کلاه کاسکتم رو گذاشتم و بعد سوار موتور شدم.

باید حتما خودم برم باشگاه تا ببینم چخبره! اینطوری نمیشه!

موتور رو روشن کردم و با سرعت راه افتادم. هرچند که خودمم مرگ بابا زیادی برام مشکوک بود، اما اینکه مربوط به یه سازمان باشه هم اصلا باورپذیر نبود.

بابا رو چه با این کارا؟!

با مامان و بابام به دلایلی که اصلا ازشون خبر ندارم چون فقط هفت سالم بود اومدیم آمریکا و بعد از یه مدت خبر طلاق مامان و بابام رو شنیدم.

مامان حتی یه دقیقه هم برای داشتنم تلاش نکرد و رفت، البته دلیلشم زود متوجه شدم، چون به طرز عجیب و وقیحانه‌ای خبر ازدواجشم یه سال بعد برامون اوردن و دعوتمون کردن!

موتور رو جلوی در باشگاه پارک کردم و با سرعت از موتور پیاده شدم. کلاه کاسکتم رو در اوردم و روی فرمون موتور آویزون کردم و وارد باشگاه شدم.

در آهنی باشگاه رو با یه هل کوچیک باز کردم. سکوت سنگینی توی سالن اصلی حکم فرما بود. نور ضعیفی که از چراغ‌های بالای رینگ می‌تابید، سایه‌های بلند و کج و معوجی روی کف چوبی انداخته بود.

باشگاه بوی آشنای چرم کهنه، رطوبت و تافت‌های مخصوص رینگ رو می‌داد. یه بوی سنگین و مردونه که تا قبل از اون دو هفته‌ی نحس، بهم حس امنیت می‌داد.

مستقیم رفتم سمت دفتر کوچیک بابا.

با دیدن وضع اتاق سرجام میخکوب شدم. انگار یه تیم کامل تروریستی به اتاق حمله کرده بود. میز کار بابا، همون جایی که صدها بار شاهد تمرکز بی‌نظیرش بودم، تبدیل شده بود به یه آشفتگی وحشتناک.

کشوها بیرون ریخته بودن، کاغذها پاره پوره و پخش و پلا بودن. انگار دنبال یه چیزی بودن و خیلی عجولانه این کار رو کرده بودن.

با سرعت رفتم سمت کمد کشویی اصلی که همیشه یه سری مدارک مهم یا نقشه‌های تمرینی قدیمی اونجا بود.

در کشوی پایین، قفلش شکسته بود و از جا کنده بود. انگار همون بلایی که مایکل گفته بود رو سر این کشو هم اومده بود.

همین که خم شدم تا دستم رو ببرم توی کشو، یه حس غریزی و عجیبی توی ستون فقراتم جرقه زد.

قبل از اینکه بتونم کاملا صاف وایستم، یه سایه از پشت سرم رد شد و بعد بلافاصله یه دست قوی از پشت دور گردنم قفل شد و منو به عقب کشید.

- آخ!

نفسم بند اومد. تمام اون آدرنالین مبارزه قبلی، حالا تبدیل شده بود به یه ناباوری. از شدت شوکه شدن تمرکزم رو از دست داده بود. سرم چرخید و توی همون حالت که داشتم خفه می‌شدم، تونستم یه لحظه صورتشو ببینم. یه مرد با هیکل گنده و نگاه ترسناک. این دفعه اما خبری از تمسخر نبود، فقط یه نگاه ترسناک و خشن توی چشم‌هاش بود.

- ولم کن!

صدام خفه و ضعیف بود. دست چپم رو بردم بالا تا دستش رو از روی گلوم بردارم، ولی اون یه قدم جلوتر اومد و منو با خودش کشید. پاهام از زمین بلند شد.

انگار که خون توی سرم می‌جوشید. اون لحظه یاد حرف مایکل افتادم"تصادف نکرده…"

با تمام قدرتم، آرنجم رو به پهلوش کوبیدم. فقط ناله‌ای کوتاه کرد و یه ثانیه دستش سست شد. همون یه ثانیه برای من کافی بود!

خودم رو چرخوندم و با زانو، ضربه‌ای مستقیم به شکمش زدم، همون جایی که یه مرد گنده رو ناک‌اوت کرده بودم. این بار کمتر اثر کرد، اما گاردش رو شکستم.

سریع فاصله گرفتم و به عقب پریدم.

اون مرد، انگار نه انگار که به شکمش ضربه زدم. با غیض به سمتم هجوم اورد.

این یکی خیلی فرق داشت با اون مردی که یه ساعت پیش مسابقه دادم؛ این وحشی‌تر و بی‌رحم‌تر بود. مشت‌هاش مثل پتک بودن و من فقط می‌تونستم جاخالی بدم.

از میز فاصله گرفتم و به سمت قفسه تجهیزات رفتم. یه مجسمه سنگین برداشتم و پرت کردم سمت صورتش.

اونم کاملا همزمان سرش رو برای جاخالی دادن کج کرد، کم نیوردم و با یه چرخش سریع، از کنارش رد شدم و خودم رو رسوندم به میز. محکم پایه‌ی لق میز رو کشیدم و یه تکه چوب سنگین از میز جدا شد.

یه چماق موقت.

یهو حمله کرد. این بار من حمله کردم. چوب رو پایین نگه داشتم و سعی کردم مچ دستش رو بزنم.

این بار فرصت گیر اورده بودم. با تمام تمرکز و انرژی یه ترکیب سریع اجرا کردم. یه ضربه به دنده‌هاش و بلافاصله یه حرکت چرخشی، و بعد، تمام قدرتم رو انداختم توی ضربه‌م و مستقیم پام رو به گیجگاهش کوبیدم.

مرد غول‌پیکر بلافاصله مثل یه تنه درخت افتاد کف اتاق و روی کاغذهای پخش شده پخش شد.

از شدن آدرنالینی که داشتم چند ثانیه نفس نفس زدم و به مرد نگاه کردم.

تلوتلو خوران، رفتم سمت جنازه روی زمین. دنبال یه چیز مشکوک می‌گشتم. ناخوداگاه چشمم به یه کاغذ کوچیک که از جیب شلوارش افتاده بیرون افتاد.

یه تیکه کارت ویزیت کوچک و مشکی. روش نوشته بود: “آرکانا - واحد عملیات ویژه.” و زیرش همون مهر لعنتی پروانه و مار.

- لعنتی!

نفسم رو با صدای بلندی بیرون دادم. داشتم به سمت کمد می‌رفتم تا اون پوشه قهوه‌ای رو بیارم که یهو…

یه درد تیز و وحشتناک که از فرق سرم شروع شد و تمام وجودم رو مثل یه شوک الکتریکی فرا گرفت. از پشت سرم، از جایی حواسم بهش نبود، یه ضربه دیگه اومده بود.

اما از طرف مردی که بیهوش افتاده بود، نبود. یه نفر دیگه بود.

دنیا شروع کرد به تاریک شدن. حس کردم دارم روی زمین می‌افتم. آخرین چیزی که دیدم، نور چراغ بالای اتاق بود که مثل یه ستاره‌ی دوردست سوسو می‌زد و یه حس غریب که همه‌ی صدایی که توی ذهنم بود رو بالاخره خاموش شد.

***

لعنتی… سرم داشت می‌ترکید. چشم‌هام رو باز کردم، من کجام؟

چقدر تاریک بود، سقف اینجا خیلی پایین‌تر بود اما با این حال بزرگ بود. پر از لوله‌های فلزی زنگ‌ زده بود و چند تا رینگ مسابقه هم مقابلم بود. نفس عمیقی کشیدم که یه بوی نم، خاک و یه چیزی شبیه به مواد شیمیایی توی هوا معلق بود توی ریه‌هام رفت.

گوشه‌‌ی دیوار روی زمین سرد دراز کشیده بودم.

سعی کردم بلند شم، ولی دنیا عین یه قایق توی طوفان شروع کرد به چرخیدن و حالت تهوع شدیدی گرفتم. انگار یه کامیون از روی سرم رد شده بود.

یهو یادم اومد… اون ضربه توی باشگاه… همینطور که سعی می‌کردم روی آرنجم تکیه بدم، یه لگد محکم به پهلوم خورد.

لگد به حدی محکم بود که تمام نفسم یهو از ریه‌هام خالی شد و دوباره افتادم روی زمین و سرم گیج رفت.

یه سایه بالای سرم وایستاده بود. با چشم‌های نیمه‌بازم سعی کردم تشخیص بدم کیه. یه زن بود. قدش از من بلندتر بود، یه کت چرمی مشکی پوشیده بود و موهای تیره‌ش‌ رو شل بسته بود. اما چیزی که از همه بیشتر توجهم رو جلب کرد، نگاهش بود. سرد، بی‌حس و کاملاً خالی از هر احساسی.

- پاشو ببینم!

با درد یکم خودم رو عقب کشیدم و با صدای دو رگه‌ و خشداری گفتم:

- تو دیگه کدوم خری هستی؟

تازه چشمم به افرادی که اینجا بودن افتاد.

یه سالن بزرگ زیرزمینی بود، پر از آدم‌هایی با لباس‌های تیره، بعضیا تمرین می‌کردن، بعضیا هم فقط تماشا میکردن.

روی دیوار بزرگ انتهای سالن، نماد مار و پروانه با نئون قرمز می‌درخشید.

- تازه‌واردی؟

گیج نگاهش کردم. داشت راجب چی حرف میزد؟! وقتی دید حرفی نمیزنم و ساکتم، کلافه پوفی کشید و روی زانو نشست و عصبی بهم خیره شد:

- خوب گوش کن چی میگم. اینجا اسمی وجود نداره. از حالا به بعد فقط شماره‌ای.

یه برگه دستم داد با عدد «۳۷۴» روش.

- لباستو رو عوض کن. بیست دقیقه دیگه آزمون شروع می‌شه.

نگاهم گیج‌تر شد. این زنیکه داشت راجب چی حرف میزد؟ آزمون چی؟!

و مهم‌تر از همه ... من کدوم قبرستونیم؟!

با حرص انگشتش رو به سمت اتاق ته سالن گرفت و گفت:

- پا میشی بری اونجا لباساتو عوض کنی یا نه؟

گوشه‌ی لبم رو به دندون گرفتم. یکم خودم رو جمع و جور کردم و به دیوار کثیف و چرک تکیه دادم، ناخوداگاه نتونستم تحمل کنم و با ناباوری و حرص خندیدم. وای خدایا ... فکر کن یهویی از باشگاه بابات بدزدنت و بعد بیارنت ناکجا آباد و بهت دستور بدن!

کلافه دستم رو لای موهام کشیدم و سرم رو انداختم پایین.

مطمئنم الان هم ظاهرم مثل دیوونه‌هاس هم رفتارم. یهو خونم به جوش رسید و سرم رو با شتاب بالا اوردم و با چشمای به خون نشسته به چشمای سرد زن زل زدم و فریاد زدم:

- اینجا کدوم قبرستونیه منو اوردی زنیکه؟

اخماش به خاطر صدای بلندم تو هم رفت. منتظر بودم حرف بزنه اما در کمال تعجب بدون زدن هیچ حرفی بلند شد و لباساش رو مرتب کرد و بعد با دست علامت داد.

با گیجی به حرکاتش نگاه میکردم که یهو چند تا مرد قوی و هیکلی اومدن سمتمون. چشمام به طرز ضایعی گرد شد.

به چخ رفتم که. میخواد چه غلطی کنه؟! نکنه میخوان کتکم بزنن؟

یکی از اون مردها بازوم رو گرفت و با شدت بلند کرد.

بعد یه نفر دیگه هم اومد اون یکی بازوم رو خیلی محکم توی دستش گرفت و من رو به سمت اون اتاقی که زنه اشاره کرد کشوندن.

انقدر حرکاتشون یهویی و سریع بود که جا خوردمو قدرت انجام هیچ کاری رو نداشتم.

چشمام از شدت شوکه بودن، گرد شده بود. یهو به خودم اومدم و تقلا کردم. سعی کردم خودم رو از دست اون دو تا غول بیابونی نجات بدم. داد زدم:

- ولم کنید حرومزاده‌ها! دستتو بکش آشغال!

حرفام به پشمشون نبود. با حرص سعی میکردم خودمو محکم نگه دارم که نتونن من رو ببرن ولی خب متاسفانه حتی یه صدم ثانیه هم روشون اثر نداشت.

یکی از اون مرد‌ها با پا محکم در اتاق رو باز کرد و بعد با شدت من رو توی اتاق پرت کرد. سریع تعادلم رو حفظ کردم تا با سر نیفتم زمین و ضایع نشم.

در رو محکم بستن و صداش توی فضا پیچید.

پلک‌هام رو با حرص روی هم فشردم و نفسم رو با صدا بیرون دادم. این چه مصیبتیه که من توش گیر افتادم؟!

چشمام رو بعد از چند ثانیه باز کردم که با نگاه‌های متعجب و کنجکاو کُلی افراد خاکستری پوش رو به رو شدم.دوباره نفس عمیقی کشیدم. باید به خودم بیام! الان با حرص خوردن و بدون فکر رفتار ‌کردن فقط سر خودم رو به باد میدم.باید خوب فکر کنم و ببینم باید چیکار کنم.

کف دستم رو روی پیشونیم گذاشتم و خطاب به اون آدمای خاکستری پوش با لحن طلبکارانه‌ای گفتم:

- اینجا کجاست و من اینجا چیکار میکنم؟

یکی از پسرهایی که اون گوشه نشسته بود با حرفی که زدم ابروهاش بالا رفت، با دیدن قیافه‌ای که داشت ناخوداگاه صورتم مچاله شد.

چه بلایی سر صورتش اورده؟ این چه وضعش بود واقعا؟ جدی برای اینکه اینطوری گوه بزنن به قیافش پول هم داده؟

صورتش و بدنش پر بود از تتوهای ریز و درشت و دور چشم چپش هم کاملا سیاه کرده بود و تتو زده بود.

پیرسینگ‌های زیادیم روی تک تک نقاط صورتش داشت. ناخوداگاه فکرم رفت سمت اینکه اگه بخواد آب بخوره از اون سوراخای پیرسینگ آب نمیریزه بیرون؟

با اون تتوی دور چشمش هم درست شبیه پاندای کنگ ‌فو کار شده بود!

پسره دستاش رو توی جیب شلوار خاکستریش کرد و چند قدم به سمتم اومد و درست مقابلم قرار گرفت.

بدون اینکه ذره‌ای از احساساتم رو توی صورتم نشون بدم، خیلی سرد بهش خیره شدم و منتظر موندم حرف بزنه.

یهو نیشخند صدا داری زد و بعد با مسخرگی سرش رو برگردوند و به آدمای پشتش نگاه کرد و گفت:

- کی این پرنسسو راه داده اینجا؟

زبونم رو روی دندون‌های نیشم کشیدم، اصلا حرف مسخره‌ای که زده بود به هیچ‌جام نبود و فقط روی صورتش تمرکز کرده بودم.

الان که نزدیک‌تر شده جزئیات بیشتری از پیرسینگا و تتوهاش میبینم!

یعنی واقعاً این تتوها رو خودش دوست داره یا زور کردن بهش؟

و اون پیرسینگ‌ها! معلوم نیست اینا رو کی و چجوری انداخته. دردش نگرفت؟

پوزخند محوی روی لبم ظاهر شد. الحق که خرجش فقط یه آهنرباست! می‌تونم بدون هیچ مبارزه‌ای به طرز جذابی با یه آهنربا ناک اوتش کنم. الان واقعا همچین آدمی داره سعی میکنه بهم زور بگه یا قلدری کنه؟!

الان باید بهش نشون بدم من کیم یا زوده؟ نیشخند تمسخر آمیزی زدم و توی چشماش زل زدم:

- به عنوان فردی که خرجش یه آهنرباست، زیادی حرف میزنی.

پسره به خاطر جوابم ابروهاش بالا رفت و اولش تعجب کرد، اما کم کم اخماش تو هم رفت. خواست حرفی بزنه که یه پسر دیگه از اون سمت گفت:

- هی دنیل، بسه! وقت نداریم.

دنیل دندون قروچه‌ای کرد و بعد یکم خم شد سمتم و کنار گوشم زمزمه کرد:

- دارم برات!

و بعد برگشت رفت پیش پسره، نفسم رو با حرص بیرون دادم. آخر هم یه جواب درست حسابی بهم ندادن که اینجا کجاست. فقط زر میزنن! فقط زر!

یهو مشت آرومی به بازوم خورد که سرم رو با شدت برگردوندم، کی جرئت کرد منو بزنه؟

یه دختره که کنارم وایستاده بود و نیشش تا بناگوش باز بود.

دستم رو روی بازوم گذاشتم و با اخم نگاش کردم. وای خدایا، این اسکلا کین منو انداختی وسطشون. دختره با خنده گفت:

- قیافت خوراکه میمه! چته تو؟

حس کردم خون توی رگ‌هام مثل بنزین داغ بالا می‌ره.

موهاش نارنجیِ جیغ بود، جوری برق می‌زد که اگه چراغا رو خاموش کنن، می‌تونم از موهاش به عنوان چراغ قوه استفاده کنم.

دو گوش بافته‌ بودشون و مثل طناب رو شونه‌هاش انداخته بود و اون نیش تا بناگوش بازش آدمو یاد دلقکایی می‌ندازه که از خنده‌شون بیشتر باید ترسید تا خندید.

اخمامو بیشتر تو هم کردم و دستم رو رو بازوم رو بیشتر فشردم، با لحن تندی گفتم:

- بنظرم یه نگاه توی آینه بکن، خودت اندازه ده تا میم جالبی!

دختره زل زد بهم، بعد یهو زارت زد زیر خنده، چند نفر سرشونو برگردوندن ببینن چی شده. یکی از همونا زمزمه کرد:

- خفه شو سوفیا.

و اون دختره، همون سوفیا، خنده‌ش رو خورد و با لبخند شیطونش یه قدم به من نزدیک‌تر شد.

- الکی گارد نگیر، ماهم مثل خودتیم و اینجا هیچ‌کس دنبال اذیت کردنت نیست. فقط باید یاد بگیری وقتی دنیل حرف می‌زنه، دهن‌تو ببندی. نمی‌خوای اولین روزت رو با چند تا بخیه تموم کنی، نه؟

لبخند زدم، الان واقعا داشت تهدیدم میکرد؟! ببین به کجا رسیدم که یه الف بچه داره منو تهدیدم میکنه.

لبخندم عمیق‌تر شد، زیادی داشت برای اون پاندای کن فو کار دستمال میکشید. یا دوست پسرشه، یا شایدم از این نوچه‌هاست.

- کلا این دختره ردیه. معلوم نیست چی برای خودش فکر میکنه که اینطوری نیشش بازه.

دستش رو روی شونه‌م گذاشت و یکم سمتم خم شد:

- خوب گوش کن، چون فقط یه بار میگم! اونم چون دلم برات سوخت چون مشخصه اصلا تو باغ نیستی! .... اینجا جاییه که هممون برای اولین بار تست میدیم تا بتونیم وارد سازمان آرکانا بشیم. اوکی؟!

تست؟ این کلمه توی ذهنم بولد شد و برای یه لحظه همه صداها محو شد. فقط صدای اون یه جمله توی سرم تکرار می‌شد «سازمان آرکانا».

ابروهام بالا رفت. حرف‌های مایکل هم همش توی ذهنم داشت میچرخید، یا حتی اون مامور ویژه سازمان آرکانا! پس یعنی واقعا همچین سازمانی وجود داره... .

حالا که واقعا وجود داره ... یعنی بابا هم توی این سازمان بوده؟! عین من به زور اوردنش و دزدیدنش یا اینکه از قبل خبر داشته؟

چون انگاری همه‌ی آدمای اینجا خبر دارن که برای چی اینجان و با خواست خودشون اومدن، جز من! کلی سوال توی ذهنم بود، اما فقط تونستم بپرسم:

- تست چی؟

سوفیا یه نیشخند دندون‌نما زد و عقب رفت:

- نگران نباش، تا چند دقیقه دیگه خودت می‌فهمی چی‌کار باهات می‌کنن.

اون لبخند لعنتیِ مصنوعی هنوز رو لبم مونده بود اما ته دلم حس می‌کردم دارم به لبه نزدیک می‌شم ... به لبه‌ی یه پرتگاه عمیق!

نفسمو بیرون دادم. با صدای بلندی گفتم:

- تئاتری چیزیه؟! سازمان، تست، ورود… برید فیلم تخیلی بسازید، استعدادشو دارید!

همه ساکت شدن. حتی دنیل که تا اون موقع داشت با یکی از خاکستری‌پوش‌ها پچ‌پچ می‌کرد، سرشو برگردوند. چشماشو تنگ کرد، لبش تکون خورد ولی قبل از اینکه جواب بده، در فلزی ته اتاق با صدای سنگینی باز شد.

نور سردی از پشت در پخش شد و سایه یه زن افتاد رو زمین.

همه بی‌صدا صاف ایستادن. حتی سوفیا یه قدم عقب رفت و اون لبخند از لبش محو شد.

زن کنار در ایستاد، صدای خش‌خش پارچه‌ی مشکی لباسش شنیده می‌شد. همون زنی بود که چند دقیقه پیش منو کشوند اینجا.

- همتون بیاید سالن تست!

سالن تست. همون چیزی که سوفیا گفته بود. نگاه دنیل کوتاه از روی صورتم رد شد، زمزمه کرد:

- دارم برات، پرنسس.

دو مرد دوباره به سمتم اومدن. دیگه تقلا نکردم. فقط نگاه کردم به چشمای اون زن، که حالا اونم مستقیم زل زده بود توی چشمام.

با تمسخر نگاهم رو ازش گرفتم، توی دلم غوغا شده بود اما خب یاد گرفته بودم که هیچوقت نشون ندم توی دلم چی میگذره. اون دوتا مرد منو کشوندن به یه سالن که گفته بودن سالن اصلیه. وقتی که رسیدیم با حرص دستاشون رو پس زدم. انگار دارن کیسه برنج جا به جا میکنن.

چشمم به یکی از ستون‌ها افتاد. مردی با لباس سر تا سری مشکی اونجا وایستاده بود. چشم‌هاش تیز بود، مستقیم به من خیره شده بود. زن مو‌ سفید پشت سرم گفت:

- حریفت اونه.

صورتم با گیجی مچاله شد، حریف دیگه چه مزخرفیه؟ حریف چی؟ چرا انقدر مبهم حرف میزنن؟ خب یه بار عین آدم زرتون رو بزنید بفهمم دارید چه گوهی میخورید دیگه چاقالا.

سرم رو برگردوندم و به اون زن نگاه کردم:

- حریف چی؟

لبخند محوی زد و نگاهش رو به اون مرد سیاه پوش دوخت:

- باید باهاش مبارزه کنی و شکستش بدی تا بتونی بری مرحله بعد.

چشمکی زد و گفت:

- در غیر این صورت حذفی و یه گلوله تو مغزت خالی میکنم. موفق باشی!

و بعد خیلی بیخیال از کنارم رد شد. با دهن باز به رفتنش نگاه کردم. یه طوری راحت راجب کشتنم حرف زد که انگار میخواد سر خروس ببره! این الان جدی بود؟

توی جملاتش هیچ رد شوخی‌ای نتونستم پیدا کنم. انگار جدی جدی وارد یه جهنم شدم!

با حرص دستم رو لای موهام فرو کردم. برای اولین بار قبل مبارزه استرس گرفته بودم. اونم به خاطر اینکه الان بحث مرگ و زندگیه!

احساس میکنم وارد یه فیلم اکشن و جنایی شدم، چون این چیزا رو فقط توی فیلمای مافیایی میدیدم نه واقعیت!

دو دل به مرد سیاه پوش که توی رینگ بهم نگاه میکرد خیره شدم. جدی جدی باید مبارزه کنم؟ هیچ راه فراری نیست؟

معلومه که هست ... فقط باید از این خراب شده فرار کنم و برم!

به و دور و بر نگاه کردم که با کلی هرکول مواجه شدم ... لبخند مسخره‌ای روی لبام ظاهر شد. خب انگاری جدی جدی به چوخ رفتم، هیچ راه فراری نیست.

چشمم به کسایی که توی رینگای دیگه بودن افتاد. هیچکس مدلش این‌طوری نبود که بزارن آروم پیش بری. همه همدیگه رو در حد مرگ میزدن تا بتونن زنده بمونن.

با تردید و حرص وارد حلقه‌ی مبارزه شدم. چاره‌ای ندارم ... باید زنده بمونم!

سکوت کوتاهی بین من و مرد افتاده بود. مرد بدون هیچ حرکتی دستش رو بالا برد و علامت شروع داد.

اولین ضربه رو مرد زد. سریع بود، ولی من هم فلشیم برای خودم! سریع عکس‌العمل نشون دادم و جاخالی دادم.

ضربه‌ی بعدیش نزدیک بود بخوره به بازوم. نفس عمیق کشیدم و ذهنم رو خالی کردم.

اشتباه نکن، زنده بمون، تمرکز کن!

هر حرکتم زیر نظر بود. فقط باید تکون می‌خوردم، جاخالی می‌دادم، و مشت می‌زدم.

مرد با سرعت بیشتری حمله کرد. یه لحظه چشمم به دیوار بزرگ سالن افتاد؛ نماد مار و پروانه با نئون قرمز می‌درخشید.

از حواس پرتیم استفاده کرد مشتش محکم توی شکمم فرود اومد، ضربه‌ی محکمی بود. قیافم از درد مچاله شد.

دردش از نظر جسمی کم بود، ولی از نظر روحی...

انگار یه هشدار جدی بهم داده بود و بهم فهموند که دارم خیلی شل میگیرم! یه قدم عقب رفتم و دوباره آماده شدم؛ نفس عمیق کشیدم.

خب خب ... اینو داشته باش مرتیکه بز! نفس کش!

و توی یه لحظه، داد بلندی زدم و عین روانیا بهش حمله کردم و مشت زدم.

ضربم درست خورد تو فکش و یه قدم عقب رفت.

حس قدرت کردم و نیشم شل شد، هه خوردی؟

با دیدن نیش شل و ولم، لبخند زد. با پشت دستش خون کنار دهنش رو پاک کرد، بعد گفت:

- بد نبود تازه‌وارد.

و بعد، قبل از اینکه حتی بتونم نفس بکشم، با یه حرکت سریع پاشو چرخوند و با زانو کوبید توی پهلوم.

چشمام گرد شد و نفسم برید. یه لحظه همه چی تار شد، خم شدم ولی اجازه ندادم که زمین بخورم.

مرتیکه آشغال!

دندونامو روی هم فشار دادم. صدای تشویق و فریاد اطراف بالا رفته بود. آدمای دورمون حالا با دقت نگاه می‌کردن، بعضیا لبخند می‌زدن، بعضیا زمزمه می‌کردن که "دختره دووم نمیاره."

نفس عمیقی کشیدم، عرق از کنار شقیقه‌م و پیشونیم میچکید. چشمامو تنگ کردم، دستامو بالا اوردم. با تمسخر گفت:

- فکر کردی بچه بازیه؟

با تمسخر ابرو بالا دادم و زیر لب گفتم:

- شاید هم هست.

یهو دویید سمتم. مشت‌هاش تند و بی‌وقفه به سمتم میومدن. با سرعت جاخالی میدادم، یکی از ضربه‌ها خورد به لبم. طعم خون توی دهنم پخش شد.

حرصم گرفت. عجب وحشی‌ایه!

دستمو مشت کردم، به صداهای اطراف گوش ندادم. فقط نگاهش کردم. یه چرخ زدم و با تمام توانم با پشت پا زدم توی صورتش.

صدای فریاد جمعیت بلند شد. مرده به عقب پرت شد و افتاد زمین، لبخند پیروزمندانه‌ای زدم.

چند قدم به سمتش رفتم... ای بابا هنوز نفس می‌کشید که.

می‌تونستم بیفتم روش و تمومش کنم، ولی وایسادم و فقط نگاهش کرم، از شدت هیجان نفس‌نفس می‌زدم. زن مو‌ سفید سریع اومد جلو و پرید وسط:

- تمومه!

همه ساکت شدن. زن با همون لحن سردش بهم نگاه کرد و گفت:

- شماره‌ی ۳۷۴، قبول شدی.

به زحمت نفسمو بیرون دادم، هنوز پهلوم تیر می‌کشید. احساس عجیبی داشتم. باورم نمیشه که قبول شدم و زنده میمونم! بعد از مرگ بابا ... این اولین مسابقه‌ای بود که انقدر بهم چسبید!

مرد به سختی از روی زمین بلند شد، با قدم‌های آروم سمتم اومد، خم شد سمت گوشم و آروم گفت:

- هنوز اول راهی دختر...آرکانا جایی برای بازنده‌ها نداره.

بعد بدون اینکه منتظر جوابم باشه از کنارم رد شد و رفت. احساس کردم زمین زیر پام داغه، یه حس جدید توی دلم بود… یه چیزی شبیه تولد دوباره.

کم و بیش از این حسه خوشم اومده بود!

خب که چی...من تا اینجاش پیش رفتم، پس بقیه‌اش هم میرم. درسته با خواست خودم نبود، ولی الان که اینجام...باید ادامه بدم!

باید بفهمم بابا چه ارتباطی با این خراب شده داره.

دیگه دلم نمی‌خواست فرار کنم ... حالا که واقعا این سازمان وجود داره و انگاری به مرگ بابا هم ربط داره و مهم تر از همه تونستم تست اول رو قبول شم...جرا بیشتر پیش نرم که بفهمم دقیقا ماجرا از چه قراره؟!

با این فکر، زیر لب گفتم:

- باشه، حالا که اصرار دارید...پس منم بازی.

زن مو‌سفید سمتم اومد و آروم گفت:

- راه بیفت، ون منتظرته.

چند تا از نگهبانا با من و چند تازه‌وارد دیگه قدم‌زنان ما رو همراهی کردن. اطرافم رو نگاه کردم؛ بعضیا آروم و خونسرد بودن، بعضیا هم مثل من استرس داشتن.

یکی از دخترا چشماش برق می‌زد، ظاهراً از قبل می‌دونست کجا می‌ره. با دیدن سوفیا و دنیل، اخمام تو هم رفت ...این دوتا احمقم قبول شدن؟

دنیل شاید، اما به سوفیا نمی‌اومد از نظر جسمی قوی باشه!

ما رو بردن سمت حیاط پشتی. یه ون قدیمی و مشکی با شیشه‌های دودی جلوی در وایساده بود.

در عقب باز شد و چند تا از نگهبانا سریع و بدون حرف، ما رو داخل هل دادن. بوی نفت و چرک و رنگ داخل ون پیچید بود.

صورتم رو با حالت چندشی مچاله کردم. آدم وسواسی‌ای نبودم اما بوی این ماشین واقعا چندش‌آور بود!

ناچار روی یکی از صندلی‌ها نشستم، یه نگهبان که ماسک مشکی‌ای که شبیه دزدا شده بود اومد وسط وایستاد و یه قوطی فلزی کوچیک دستش بود، یه قرص سفید از توش در اورد و بدون هیچ توضیحی سمتم گرفت.

شبیه اون قرصایی که تو فیلم‌ها می‌دیدم. با صدای خشداری پرسیدم:

- این چیه؟

همه افرادی که توی ون بودن بهم نگاه کردن و بعد نگاهشونو به نگهبان دوختن انگار همشون منتظر بودن یکی این سوال رو بپرسه. نگهبان کوتاه گفت:

- فقط بخوریدش.

چند نفری که کنارم بودن بی‌حرف قرصاشونو خوردن. یکی از پسرها با تردید گفت:

- نخورید، ممکنه...

نگهبان با صدای محکمی گفت:

- همه‌تون باید بخورین. دستوره.

نفس عمیقی کشیدم ...به یه ورم!

قرص رو گذاشتم توی دهنم. طعم تلخی داشت. چند قلپ از آب سرد توی بطری دستم خوردم. بعد همه‌چیز مثل یه پرده سیاه افتاد.

***

نور صبح از تهِ پنجره‌های کوچیک و توری‌دار وارد اتاقِ سفید با دیواره‌های سفید می‌شد. سرما به استخونام نفوذ کرده بود.

سعی کردم چشمامو باز کنم؛ کنارم صدای پچ پچ‌ می‌اومد.

آروم نشستم و دور و برمو نگاه کردم. باز دوباره اوردنم کدوم قبرستون؟

اتاق نه خیلی بزرگ بود نه خیلی کوچک؛ تختای فلزی دو طبقه ردیف شده بود. سوفیا روی تخت کناریم با ذوق عجیبی گفت:

- بالاخره بیدار شدی؟

پوکر بهش نگاه کردم، چقدر بدبختم که روزم رو با قیافه‌ی دلقک گونه‌ی این دختره شروع کردم! نکنه هرروزباید این قیافه رو تحمل کنم؟ وای من طاقتشو ندارم.

اینجا انفرادی نداره؟

نمیشه جایی برم که این دختره نباشه؟

یهویی یکی از طبقه‌ی بالای تختم آویزون شد و صورت ترسناکی به صورتم نزدیک شد که ناخوداگاه جیغ خفه‌ای کشیدم و با شدت سرم رو عقب کشیدم.

با دیدن قیافه‌ی کریح و رو اعصاب دنیل، با حرص نفسم رو بیرون دادم و دستم رو روی سینه‌م گذاشتم.

- مرض داری حرومی؟

باورم نمیشه من رو بین این دیوونه‌ها انداختن ... اینا رسما تیمارستانین!

وایسا ببینم، اینجا کم و بیش شبیه تیمارستانه ... نکنه واقعا اوردنم تیمارستان؟

با یه حرکت از روی تخت پرید پایین و انگشتش رو تهدید وار سمتم گرفت:

- ببین به پر و پای من نپیچ، اوکی؟ منو دیدی دهنتو ببند کلا!

با تمسخر نگاهش کردم. خدا اعتماد به نفس رو به چه پانداهایی میده.

- کی آخه با تو کار داره پاندا؟

چشماش از حرص زیاد ریز شد، خواست حرفی بزنه که در فلزی باز شد و حرفش رو خورد. زن مو‌ سفید وارد اتاق شد، صدای تق تق پاشنه‌های کفشای مجلسیش توی فضا پیچید، با همون لحن سرد همیشگیش گفت:

- صبحونه هم حاضره، زود آماده شین. بعدش آموزش اولیه‌ رو شروع می‌کنیم.

با دیدنش، سوالای زیادی توی ذهنم بود که باید حتما میپرسیدم. از تخت پریدم پایین و جلوی زن وایستادم، گفتم:

- اون قرصا فقط برای بیهوشی بود؟

زن با ابروهای بالا بهم نگاه کرد و گفت:

- قرصا برای یکی‌ کردن زمان‌هاس. شب قبل طولانیه، خواستیم استراحت خوبی داشته باشید. هر کی هم سوالی داره، بعد از آموزش بپرسه.

ادامه داد:

- راستی، میتونید من رو مادام صدا کنید.

ابرو بالا دادم "مادام؟" چه باکلاس! چقدر سیس داره!

مادام دست به سینه گفت:

- بسیار خب، دنبالم بیاید بریم سالن غذاخوری.

و خودش جلوتر رفت. زودتر از همه دست‌هام رو توی جیبم کردم و بی توجه به بچه‌ها پشت سر مادام راه افتادم.

بحث بحثه صبحونه بود. اصلا باید جون داشته باشم که بتونم مبارزه کنم یا فکر کنم دیگه!

وارد سالن غذاخوری شدیم و رندوم یکی از صندلی‌هارو رو کشیدم و پشت میز نشستم. اون دوتا طاعون هم پشت همون میز نشستن.

صبحونه نون تست و پنیر و شیر بود. کارد رو برداشتم و کمی از پنیر رو روی نون تستم زدم‌. صدای یه دختر از پشت سرم اومد:

- وای ببین چه قیافه‌ای گرفته.

دنیل و سوفیا دقیقا رو به روم نشسته بودن و به دختر پشت سرم خیره شد و بعد به من نگاه کرد. از نگاهش کاملا متوجه شدم که حرفای دختره خطاب به من بود. نیشخند زدم، همین اول کاری چقدر باسن سوزونده بودم!

به صندلیم تکیه دادم و منتطر موندم دختره بقیه‌ی حرفشو بزنه. دختره ادامه داد:

- مطمئنم از هموناست که فکر میکنه چون خوشگله می‌تونه با روش‌های دیگه از همه‌ی مراحل راحت‌تر پیش بره.

خونم به جوش اومد، رسما داشت گوه میخورد دیگه!

محکم کارد رو روی بشقابم پرت کردم و برگشتم.

دختره دقیقا میز پشتمون نشسته بود. ابرو بالا دادم و خونسرد گفتم:

- با من بودی خوشگله؟

دختره هم لبخند تمسخرآمیزی زد و بدون اینکه دستپاچه شه گفت:

- آره...دقیقا با خودتم عزیزم.

چند نفر خندیدن و دنیل که دید اوضاع خیطه، سریع گرفت:

- بیخیالش، ولش کن.

حرفشو به پشمم هم نگرفتم. من ولش کنم؟ عمرا!

بلند شدم و صندلی با صدای قیژ بلندی عقب رفت:

- نه، تازه داره جالب میشه.

دختره هم قاشقش رو روی بشقابش انداخت و مقابلم وایستاد، با یه لبخند اعصاب خردکن گفت:

- حقیقت درد داشت؟ میتونی راجبش گریه کنی.

کل سالن ساکت شدن و بهمون خیره شدن. لب‌هام رو آروم روی هم فشار دادم.

اصلا دلم نمی‌خواست روز اولی دردسر درست کنم و بزنمش...اما زیادی پررو بود لبخند زدم و گفتم:

- به نظرم بهتره دهنتو ببندی...به خاطر خودت میگم.

خندید و چشماش رو ریز کرد:

- مثلا میخوای چه غلطی کنی؟

لبخندم عمیق تر شد...یه لبخندی که نشون دهنده‌ی آرامش قبل از طوفان بود. توی یه حرکت به سمتش پریدم و یقه‌شو محکم گرفتم و سرش رو با تموم نیروم به میز کوبیدم. صدای برخورد سرش با میز توی سالن اکو شد و دختره با درد جیغ بلندی کشید. جمعیت تو سکوت مطلق فرو رفت. چند نفری جیغ کشیدن، بعضیا عقب پریدن. دختره جیغ زد:

- ولم کن دیوونه.

ای بابا... کجاش دیوونم من؟ اصلا به من میاد دیوونه باشم؟ حالا فعلا که هنوز نکشتمش...بعد از انکه کشتمش میتونن من رو دیوونه صدا کنن. با خنده گفتم:

- هنوز دیوونه نشدم.

دنیل عین سوپرمن پرید سمتم، ولی قبل از اینکه دستش بهم برسه، دو تا نگهبان با سرعت اومدن و بازوها و کتفم رو گرفتن.

کشیدنم عقب اما دست و پا زدم که ولم کنن، من که هنوز کاری نکردم! دلم میخواست دختره رو پاره کنم. چرا جفت پا پریدن وسط؟

جیغ زدم:

- ولم کنید!

مادام یهو عین میرغضب اومد سمتم و رو به روم ایستاد، با صدای بلند و محکمی گفت:

- شماره ۳۷۴، بس کن.

نفسام تند بود، دندونام رو محکم روی هم فشار دادم. دختره روی زمین افتاده بود و یکی از بچه‌ها داشت کمکش می‌کرد که بلند شه؛ مادام دوباره با تاکید گفت:

- اگه یه بار دیگه همچین چیزی ببینم، برات گرون تموم میشه.

نیشخند زدم و با حرص گفتم:

- مرسی که هشدار دادی...دفعه‌ی بعد زودتر تمومش میکنم.

مادام یه نگاه سرد انداخت و بعد رو به نگهبانا گفت:

- نمره‌اشو بیارید پایین.

با حرص نگهبان هارو پس زدم و لباسم رو مرتب کردم. مادام نگاه کوتاهی بهم کرد و بعد نگاهش رو دزدید و گفت:

- همگی برید اتاق تمرین.

با قدم‌های کوتاه و محکم ازمون دور شد. هم اتاقیام سریع به سمتم اومدن، سوفیا با خنده مشتش رو آروم به شونه‌م زد و گفت:

- یه لحظه فکر کردم قراره بکشیش.

جوابش رو ندادم. بدون زدن هیچ حرفی از نگاه مات و مبهوتشون رد شدم. جزو اولین نفر‌ها وارد اتاق تمرین شدم. یه سالن بزرگِ تاریک بود. هیچ پنجره‌ای توی سالن نبود و بوی نفت و آهن همه‌ جا پیچیده بود. دیوار‌هاهم چوبی و نم دار بودن. یه بوی کهنگی و نم عجیبی میداد. همه‌مون کنار هم وایستاده بودیم مادام با کلی نگهبان که پشتش وایستاده بودن؛ مقابلمون وایستاده بود و بهمون خیره شده بود، دست‌هاش رو پشتش زد:

- مرحله‌ی اول آزمایش.

نمی‌دونستم قراره چه گندی بزنن، ولی از نگاهای سنگینشون معلوم بود قراره روز قشنگی نباشه.

- امروز قراره ببینیم چقدر قوی‌اید... از هر نظر.

درِ دیگه‌ی سالن باز شد. ده تا مرد درشت‌هیکل با لباس‌های سیاه وارد شدن. همه‌مون مات و با چشمای گرد به مرد‌ها نگاه کردیم. هیچکدوممون انتظار همچین چیزی رو نداشتیم. یکی از پسرها که چهره‌ش از ترس رنگ پریده بود، زمزمه کرد:

- یعنی...قراره با اونا بجنگیم؟

مادام گفت:

- بهش نمی‌گیم جنگ. فقط یه آزمایش واکنش ساده‌ست.

نیشخند زدم. ساده؟ آره، حتماً. مثل دفعه‌ی قبل که گفتن یه تسته، و آخرش فقط نصفمون جون سالم به در بردیم و بعد با کلی زخم و کبودی رفتیم توی ون نشستیم.

با صدای بلندی گفتم:

- منظورت از واکنش اینه که وقتی بهمون حمله کردن ماهم تا وقتی که بیهوش شدن بزنیمشون؟

یکی از مردا پوزخند زد و زیر لب گفت:

- اصلا تا اون موقع دووم میاری؟

بهش نگاه کردم. اینجا همه به طرز عجیبی باهام دشمنن و میخوان صبرمم رو امتحان کنن. لبخند خونسردی زدم.

- تو بپا جیز نشی.

و بعد به خودمون نگاه کردم، ۱۵ نفر بودیم. خب، پنج نفر بیشتر بودیم...از پسشون بر میایم. مادام دکمه‌ی توی دستش رو زد و زنگ سالن به صدا در اومد.

به محض اینکه صدای زنگ اومد یکی از مردا جلو اومد و به سمتم دویید. انگار هدفش برای مبارزه من موندم، هول شدم و با چشمای گرد گاردم رو حفظ کردم و تا رسید سمتم سریع مشتم رو مستقیم توی شکمش فرود اوردم.

خم شد، ولی زود خودش رو جمع کرد و خواست بازومو بگیره.

با کف دستم ضربه زدم زیر چونه‌ش. صدای تقی از فکش بلند شد.

اون‌قدر نزدیک بودم که نفسش رو حس می‌کردم. بوی عرق و خون قاطی هم شده بود.

یه مشت محکم به پهلوم خورد، پرت شدم عقب و ناخوداگاه افتادم زمین. لبمو گاز گرفتم و با حرص نگاهش کردم:

- این واکنش میشه دیگه، هان؟

و بعد محکم به پاش ضربه زدم که اونم عین من زارت افتاد زمین.

آخ جیگرم خنک شد!

عین روانیا پریدم روش و روی شکمش نشستم و مشتام رو محکم و پشت سر هم تو صورتش فرود اوردم.

خون از دماغش فواره زده بود.

جمعیت اطراف، بقیه‌ی شماره‌ها، با دهن باز نگاهم می‌کردن. یکی گفت:

- این دختره روانیه!