رمان مرد ممنوعه به قلم هدیه نصیر زاده

ژانر : #رازآلود #معمایی#عاشقانه

خلاصه :

در شهری که قوانین سفت و سخت بر همه چیز حاکم است و هر کس جای خود را می‌داند، سایه‌ای مرموز به نام «مرد ممنوعه» حضور دارد. کسی از گذشته‌اش خبر ندارد؛ نه می‌داند از کجا آمده، نه چرا همه از او دوری می‌کنند، و نه چرا هیچ چشمی یارای نگاه کردن به او را ندارد. برخی او را جنایتکار می‌دانند، عده‌ای قربانی، و برخی دیگر معتقدند او تنها یک افسانه است که وجود خارجی ندارد.

اما زمانی که رها، خبرنگاری جسور و کنجکاو، تصمیم می‌گیرد پرده از این راز بردارد، ناخواسته قدم به دنیایی می‌گذارد که نباید. دنیایی که در آن، حقیقت به مراتب خطرناک‌تر از دروغ است، عشق پیچیدگی‌هایی فراتر از نفرت دارد، و نزدیک شدن به «مرد ممنوعه»، می‌تواند به بهای جان او تمام شود. این رمان عاشقانه و پر رمز و راز، شما را به سفری پرهیجان در دل ناشناخته‌ها دعوت می‌کند.

بارون می‌بارید

. از اون بارونایی که انگار کل شهر رو توی یه قاب سیاه‌و‌سفید گیر انداخته بود. چراغای خیابون از پشت شیشه‌ی خیس کافه،

مثل ستاره‌های مرده‌ای بودن که فقط سایه‌ی کم‌رنگی از خودشون به جا گذاشته بودن.

رُها دستاشو دور لیوان قهوه‌اش حلقه کرد، اما گرماش هم نتونست اون لرز نامحسوس رو از تنش بگیره

روبه‌روش، مردی نشسته بود که تا چند ساعت پیش حتی فکر نمی‌کرد بتونه به این راحتی ببینتش.

"یه داستان واقعی می‌خوای، نه؟" صدای مرد، آروم و کش‌دار بود. یه جور اطمینان خاص توش بود، مثل کسی که می‌دونه قراره بازی رو ببره.

رُها بهش خیره شد. نور ضعیف کافه، صورتش رو نیمه‌تاریک کرده بود، اما اون چشم‌ها... چیزی توی نگاهش بود که به آدم هشدار می‌داد عقب بره، اما رُها عادت نداشت عقب بکشه.

"می‌خوام بدونم چرا بهت می‌گن مرد ممنوعه.

یه لبخند محو گوشه‌ی لبای مرد نشست. اون لبخندی که بیشتر از یه تهدید، شبیه یه وعده‌ی خطرناک بود.

"چون هرکی به من نزدیک شده، یا ناپدید شده... یا آرزو کرده که کاش هیچ‌وقت نمی‌شناختتم."

رُها یه لحظه نفسش رو حبس کرد. انگشتاش محکم‌تر دور لیوانش چفت شد. این آدم کی بود؟ یه جنایتکار؟ یه قربانی؟ یا چیزی فراتر از همه‌ی حدس‌هایی که زده بود؟

پرسش اصلی این نبود که "مرد ممنوعه" کیه

پرسش اصلی این بود که چرا حالا، بعد از این همه سال، خودش خواسته که یه خبرنگار پیداش کنه؟

رها به چشم‌های مرد خیره شد. یه جایی بین ترس و کنجکاوی گیر کرده بود. تمام عمرش دنبال داستان‌هایی بود که کسی جرئت نداشت تعریفشون کنه، اما حالا… انگار خودش داشت تبدیل به یکی از اون داستانا می‌شد.

"اگه همه ازت می‌ترسن، چرا گذاشتی پیدات کنم؟" صدای خودش آروم‌تر از چیزی که می‌خواست از دهنش خارج شد.

مرد چند لحظه نگاهش کرد، بعد بی‌صدا دست برد سمت فنجون قهوه‌اش. انگشتاش قوی و بی‌نقص بودن،

اما جای زخمای قدیمی روی پوستش نشون می‌داد که این دستا، یه زمانی بیشتر از یه فنجون قهوه رو نگه داشته"

"چون تو... اون آدمی هستی که قراره واقعیت رو بفهمه."

قلب رُها یه لحظه لرزید. "واقعیت؟"

مرد سرش رو یه کم خم کرد، نور ضعیف کافه سایه‌ای روی خط فکش انداخت.

"من اون چیزی نیستم که بقیه فکر می‌کنن، رُها."

این اولین باری بود که اسمشو به زبون می‌آورد. عجیب بود، اما وقتی از دهن اون می‌شنید،

یه جور حس غیرمنتظره توی قلبش می‌پیچید. یه چیزی که نمی‌خواست بهش فکر کنه.

"پس چی هستی؟"

یه سکوت طولانی بینشون افتاد. بیرون، بارون هنوز بی‌وقفه می‌بارید.

"یه روزی اینو بهت می‌گم." مرد بلند شد و پالتوی بلند مشکی‌شو پوشید. "اما اگه دنبال این داستان بیای، راه برگشت نداری."

رُها بهش زل زد.

همین الان هم حس می‌کرد که دیگه راه برگشتی نیست…

رُها توی کوچه‌ی باریک ایستاد، نور چراغ‌های خیابون به سختی راهشو روشن می‌کرد.

هنوز صدای قدم‌های مرد ممنوعه توی گوشش بود، اون صدا که انگار روی سنگفرش خیابون طنین می‌انداخت.

یه لحظه به خودش اومد. "چی کار دارم می‌کنم؟"

این مرد خطرناک بود. تمام اون چیزایی که درباره‌ش شنیده بود هشدار می‌داد که باید ازش فاصله بگیره.

اما یه چیز توی وجودش مقاومت می‌کرد، یه حسی که نمی‌ذاشت عقب‌نشینی کنه.

قبل از اینکه بتونه بیشتر فکر کنه، تلفنش لرزید. پیام جدیدی روی صفحه نقش بست:

"اگه هنوز می‌خوای بدونی حقیقت چیه، نیمه‌شب بیا خیابون ۳۷، انبار متروکه. تنها."

نفسش بند اومد.

این یعنی بازی شروع شده بود.

نیمه‌شب، خیابون ۳۷

رُها آروم از کنار دیوار آجری رد شد، سایه‌اش روی زمین کشیده می‌شد. درِ فلزی انبار یه کم باز بود، انگار که کسی انتظارش رو می‌کشید.

داخل شد. هوا بوی آهن زنگ‌زده و دود سیگار می‌داد. فقط یه نور کم‌جان از یه چراغ آویزون سقف، فضا رو روشن می‌کرد.

"جرئتشو داشتی که بیای."

همون صدا. همون لحن آروم و خطرناک.

مرد ممنوعه یه گوشه‌ی تاریک ایستاده بود، با همون پالتوی مشکی. اما این بار… چشماش یه چیز دیگه می‌گفت.

نه فقط راز، نه فقط خطر… یه چیزی عمیق‌تر، تاریک‌تر.

"حالا وقتشه حقیقت رو بدونی، رُها."

رُها یه قدم جلوتر رفت.

دیگه هیچ راه برگشتی نبود.

رُها آب دهنش را قورت داد. ته دلش یه چیزی هشدار می‌داد که برگرده، اما کنجکاوی مثل زنجیر دور پاش پیچیده بود.

"بگو. حقیقت چیه؟"

مرد ممنوعه سکوت کرد، انگار داشت تصمیم می‌گرفت چقدر از حقیقت رو نشونش بده.

بعد آروم به سمت یه میز کهنه رفت و یه پوشه‌ی قدیمی رو از روش برداشت. گرد و غبارش رو با یه فوت کنار زد و گذاشت جلوی رُها.

"اینو باز کن."

رُها با دودلی قفل کوچیک پوشه رو باز کرد و صفحه‌ی اول رو دید. یه عکس سیاه‌و‌سفید… از خودش.

چشم‌هاش گشاد شد.

"این… یعنی چی؟ چرا عکس من اینجاست؟" صدایش لرزش نامحسوسی داشت.

مرد ممنوعه لبخند کمرنگی زد، از اون لبخندایی که نمی‌شد فهمید معنی‌ش چیه.

"چون تو این داستان بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی درگیر شدی."

رُها قلبش به تپش افتاد. "من… فقط یه خبرنگارم. دنبال یه داستان بودم، همین."

مرد آهسته گفت: "نه، رُها. این فقط یه داستان برای تو نیست. تو بخشی از این ماجرا هستی… از خیلی قبل‌تر از اینکه فکرش رو بکنی."

رُها یه قدم عقب رفت. سردرگم شده بود. این مرد کی بود؟ چرا حس می‌کرد که بیشتر از خودش، اونو می‌شناسه؟

"من تو رو از قبل می‌شناسم، رُها."

قلبش توی سینه‌ش فرو ریخت. دیگه مطمئن بود. این مرد، فقط یه سوژه‌ی خبرنگاری نبود. اون یه چیزی از گذشته‌ی رُها می‌دونست که خودش ازش خبر نداشت…

"چطور…؟" صدای خودش براش غریبه بود.

مرد جلوتر اومد، فاصله‌شون فقط چند سانت شد. نگاهش عمیق بود، اونقدر که انگار داشت مستقیم توی روحش رو می‌دید.

"بذار کم‌کم بهت بگم، رُها. اما از این لحظه به بعد، تو هم مثل من یه آدم ممنوعه‌ای."

رُها نفسش بند اومد.

حالا دیگه نه تنها راه برگشتی نداشت… بلکه خودش هم بخشی از این بازی شده بود.

رُها نمی‌توانست نگاهش را از عکس روی میز بردارد. انگشتانش یخ کرده بود. این یک شوخی بود؟ یک بازی روانی؟ یا حقیقتی که هیچ‌وقت از آن خبر نداشت؟

نگاهش آرام به سمت مردی که روبه‌رویش ایستاده بود، چرخید. همان مردی که هیچ‌کس جرأت نداشت اسمش را بر زبان بیاورد. "مرد ممنوعه".

اما چیزی که همیشه بیشتر از خودش، او را ترسناک می‌کرد، ماسک سیاهی بود که هیچ‌وقت از چهره‌اش جدا نمی‌شد. تنها چیزی که از او دیده می‌شد،

چشمان خاکستری‌اش بود. دو گودال عمیق و سرد، با نگاهی که انگار تا عمق وجود آدم را می‌شکافت. نگاهی که چیزی بین تهدید، قدرت و رازی حل‌نشده را در خود داشت.

مرد ممنوعه هنوز همان‌طور به رُها زل زده بود، اما نگاهش فرق کرده بود. دیگر آن برق تحقیر و تهدید را نداشت.

انگار در عمق نگاهش چیزی مثل تردید موج می‌زد.

"این یعنی چی؟ تو از کِی منو می‌شناسی؟"

مرد ممنوعه ابروهایش را کمی در هم کشید، بعد دستش را جلو برد و صفحه‌ی بعدی پوشه را ورق زد.

"از قبل‌تر از چیزی که فکرش رو بکنی، رُها."

رُها احساس کرد ضربان قلبش توی گوشش می‌پیچد. صفحه‌ی بعدی یک گزارش بود. چند اسم، چند تاریخ… و یک مهر قرمز رنگ در گوشه‌ی کاغذ.

"پرونده‌ی مختومه؟ یعنی چی؟" صدایش پر از استرس بود.

مرد ممنوعه کمی به سمتش خم شد، آن‌قدر که فاصله‌شان فقط چند سانت شد. بوی عطر تلخش توی مشام رُها پیچید.

"یعنی یه ماجرایی بوده که هیچ‌وقت نباید بفهمی. اما حالا که خودت پاتو گذاشتی وسط این بازی، دیگه راه برگشتی نیست."

رُها خشکش زد. حس کرد باید فرار کند، باید از این مرد فاصله بگیرد، اما پاهایش سر جایش قفل شده بود.

"داری منو تهدید می‌کنی؟"

مرد ممنوعه خندید. اما این خنده هیچ شباهتی به خنده‌های معمولی نداشت. بیشتر شبیه طعنه بود.

"تهدید؟ هنوز نه. ولی..." دستش را بلند کرد و آرام با انگشتش روی یکی از اسامی لیست شده در پرونده ضرب گرفت. "اگه جای تو بودم، حواسمو جمع می‌کردم که توی کوچه‌های تاریک تنها راه نرم."

رُها نفسش را در سینه حبس کرد. این هشدار بود؟ یا بازی؟

چیزی در رفتار این مرد، همزمان که تهدیدآمیز بود، عجیب هم بود. انگار بین دور کردنش و محافظتش، گیر کرده بود.

و همین باعث شد برای اولین بار، به جای ترس، حس دیگری ته دلش جوانه بزند.

مرد ممنوعه فقط یک مرد خطرناک نبود… او یک راز بود.

و رُها حالا مطمئن بود که هرچقدر هم خطرناک باشد، نمی‌تواند از کشف این راز دست بکشد.

اما این چقدر برایش هزینه خواهد داشت؟

———

رها حس می‌کرد پلک‌هایش سنگین شده‌اند. ذهنش گیج بود، انگار در خلا معلق مانده بود. آخرین چیزی که یادش می‌آمد، آن نگاه سرد و خاکستری بود که مستقیم در عمق وجودش نفوذ کرده بود. بعد... تاریکی.

با یک تکان شدید، از خواب پرید. نفسش به شماره افتاده بود. نگاهش به اطراف افتاد—اتاق خودش بود.

اما چطور؟!

چطور از آنجا، از آن لحظه، از آن ترس، به خانه برگشته بود؟ به سرعت از تخت پایین آمد. پاهایش هنوز بی‌حس بودند. همه‌چیز بیش از حد عجیب به نظر می‌رسید.

روی میز کنار تختش یک لیوان آب و یک یادداشت بود. قلبش فرو ریخت. با دستانی لرزان، برگه را برداشت.

«این بار برات راه برگشت گذاشتم.

ولی دفعه‌ی بعد... شاید نخوام این لطف رو تکرار کنم.»

دستخطی صاف و محکم. بدون هیچ نامی، بدون هیچ نشانی. اما رها می‌دانست این پیام از طرف کیست.

مرد ممنوعه.

نفسش در سینه حبس شد. یعنی او بیهوشش کرده و به خانه آورده بود؟ اما چرا؟ چرا این‌قدر راحت رهایش کرده بود؟

دستی به شقیقه‌هایش کشید. این بازی داشت خطرناک‌تر از چیزی می‌شد که فکرش را می‌کرد. اما یک چیز را می‌دانست… این مرد قصد نداشت بگذارد که از او فرار کند.

رها به جای ترسیدن، کاغذ را مچاله کرد و روی میز پرت کرد. دیگر وقتش بود که نقش قربانی را کنار بگذارد. اگر این مرد فکر می‌کرد که می‌تواند با چند تهدید او را بترساند، سخت در اشتباه بود.

آرام از تخت پایین آمد و به سمت آینه رفت. نگاهی به چهره‌ی خودش انداخت

چشمانش هنوز کمی خسته بودند، اما چیزی در نگاهش تغییر کرده بود. دیگر آن ترس و سردرگمی در عمق چشمانش نبود؛ حالا تنها چیزی که دیده می‌شد، خشم و کنجکاوی بود.

یک نفس عمیق کشید و گوشی‌اش را برداشت. به پیام‌هایش نگاه کرد. هیچ سرنخی از دیشب نداشت.

نه تماسی، نه ردی، نه حتی نشانی از اینکه چطور بیهوش شده و به خانه رسیده بود.

اما او کسی نبود که به این سادگی تسلیم شود.

پوزخندی زد و زمزمه کرد:

– «باشه مرد ممنوعه، بازی رو تو شروع کردی، ولی حالا نوبت منه.»

یک ساعت بعد، با لباسی رسمی‌تر، کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت. باید نقطه‌ی شروع را پیدا می‌کرد… و بهترین جا برای این کار، همان جایی بود که آخرین بار او را دیده بود.

اما درست لحظه‌ای که پایش را از در بیرون گذاشت، حس کرد کسی او را زیر نظر دارد. یک سایه.

لبخندی زد. پس او هم منتظر حرکت بعدی‌اش بود.

خیلی خب… پس بذار ببینیم کدوممون این بازی رو می‌بریم.

رها قدم‌هایش را محکم‌تر از همیشه برمی‌داشت. انگار اگر لحظه‌ای مکث می‌کرد، تردیدهایش به او حمله می‌کردند. نه، این بار قرار نبود بترسد.

به همان خیابانی رسید که شب گذشته در آنجا با مرد ممنوعه روبه‌رو شده بود. اما…

هیچ چیز نبود.

نه اثری از ردپا، نه ماشینی مشکوک، نه حتی آن بوی خاص عطر تلخی که در آن لحظه در هوا پیچیده بود. انگار آن شب، آن تهدید، آن نگاه نافذ خاکستری… فقط یک توهم بوده.

اما رها قرار نبود به این راحتی قانع شود. نگاهی به اطراف انداخت. چشمش به یک مغازه‌ی قدیمی افتاد

یک عتیقه‌فروشی که انگار سال‌ها بود تغییری نکرده بود. اگر جایی در این خیابان دوربین داشته باشد، همین مغازه است.

با گام‌های سریع به سمت در چوبی کهنه‌ی مغازه رفت و آن را هل داد. زنگ زنگوله‌ی قدیمی بالای در به صدا درآمد.

مغازه بوی چوب سوخته و کاغذهای کهنه می‌داد. پیرمردی که پشت پیشخوان نشسته بود، عینکش را روی بینی‌اش جابه‌جا کرد و با نگاهی پرسشگر به او خیره شد.

– «دخترم، چیزی لازم داری؟»

رها به گوشه‌ای از مغازه اشاره کرد، جایی که مانیتور کوچکی تصویر سیاه‌وسفید خیابان را نشان می‌داد.

– «می‌خوام تصاویر دیشب اینجا رو ببینم.»

پیرمرد اخمی کرد.

– «ما فیلم‌ها رو به کسی نشون نمی‌دیم.»

رها نفسش را پرصدا بیرون داد. چانه‌اش را بالا گرفت و با لحنی محکم گفت:

– «پس می‌تونم با پلیس صحبت کنم و ازتون بخوام که نشون بدین.»

پیرمرد چند ثانیه نگاهش کرد، بعد شانه بالا انداخت و به آرامی از پشت میز بلند شد. با حرکتی کند و مطمئن، به سمت مانیتور رفت و چند دکمه را فشار داد. تصویر کمی پرش داشت، اما واضح بود.

رها نگاهش را به صفحه دوخت. ضربان قلبش بالا رفت. همین خیابان… همین ساعت…

اما بعد، چشمانش ریز شد. فیلم جلو رفت، اما… هیچ‌کس آنجا نبود.

نفسش در سینه حبس شد. نه او، نه مرد ممنوعه، نه حتی خودِ رها.

انگار دیشب هیچ اتفاقی نیفتاده بود.

انگار همه‌چیز یک خیال بود.

لب‌هایش را روی هم فشرد و زمزمه کرد:

– «محاله…»

پیرمرد با تعجب نگاهش کرد:

– «دنبال کسی بودی؟»

رها لبخند کمرنگی زد.

– «ظاهراً نه.»

مغازه را ترک کرد، اما قلبش محکم‌تر از قبل می‌کوبید. این یعنی چی؟ اون چطور تونسته حتی رد فیلم‌ها رو هم پاک کنه؟

یک چیز واضح بود…

او از چیزی که تصور می‌کرد، خطرناک‌تر بود.

و اگر مراقب نبود، این بازی می‌توانست خیلی زود، به آخر برسد.

رها هنوز هم در فکر فیلم‌های پاک‌شده بود. حتی اگر مرد ممنوعه توانسته بود خودش را از تصویر حذف کند، پس چرا او را هم از فیلم‌ها پاک کرده بود؟ چرا هیچ اثری از حضور خودش هم در دوربین نبود؟

سعی کرد افکارش را کنار بگذارد. شاید توهم زده بود. شاید…

گوشی‌اش لرزید. یک پیام ناشناس.

"به دنبال چیزی که نمی‌بینی نگرد."

قلبش ریتمش را از دست داد. سریع پیام را باز کرد. شماره‌ی فرستنده ناشناس بود.

انگشتانش روی صفحه خشک شدند.

او داشت هشدار می‌داد.

نه تهدید، نه طعنه. فقط یک هشدار آرام، دقیق، و البته ترسناک.

انگار کسی در سایه‌ها نشسته بود، حرکت‌هایش را می‌دید، و به محض اینکه او قصد می‌کرد چیزی بفهمد، یک قدم جلوتر بود.

این یعنی چی؟

کسی پشتش را لرزاند. سریع به اطرافش نگاه کرد. مغازه‌های خیابان نیمه‌تعطیل بودند، چند نفر در حال عبور از پیاده‌رو بودند، اما کسی او را زیر نظر نداشت… یا حداقل این‌طور به نظر می‌رسید.

انگشتش را روی صفحه کشید و تایپ کرد:

"تو کی هستی؟"

اما قبل از اینکه پیام را بفرستد، سه نقطه‌ی معروف که نشان می‌داد طرف مقابل در حال تایپ است، روی صفحه ظاهر شد.

چند ثانیه گذشت.

پیام آمد:

"کسی که هنوز نمی‌خوای بشناسی."

رها نفسش را حبس کرد. انگشتانش را مشت کرد و به صفحه خیره شد. این بازی تا کی قرار بود ادامه داشته باشد؟

اما چیزی در درونش زمزمه می‌کرد…

"تو این بازی رو شروع نکردی، اما پایانش به دست تو رقم می‌خوره."

و این، تازه شروع ماجرا بود…

رها به گوشی دکمه‌ای قدیمی که در کشوی میزش بود، نگاه کرد. این خط را سال‌ها پیش گرفته بود و تقریباً هیچ‌وقت از آن استفاده نکرده بود. سیم‌کارت را داخل گوشی گذاشت و نفس عمیقی کشید.

"حالا ببینم، می‌تونی ردم رو بزنی یا نه؟"

شماره ناشناس را گرفت.

بوق… بوق…

چند ثانیه گذشت. بعد سکوت.

"الو؟" صدایش آرام اما محکم بود.

هیچ جوابی نیامد.

دندان‌هایش را روی هم فشرد. "می‌دونم که پشت این شماره‌ای. حرف بزن!"

چند ثانیه هیچ صدایی نبود. بعد…

صدای مرد ممنوعه. آرام، شمرده، و خالی از احساس:

"خیلی زود، تو هم مثل بقیه یاد می‌گیری که نباید دنبالم بگردی."

همین. بعد تماس قطع شد.

رها به صفحه خاموش گوشی خیره شد. این‌بار خبری از تهدید مستقیم، یا حتی بازی با ترس‌هایش نبود. فقط یک جمله‌ی ساده.

اما چرا حس می‌کرد سنگین‌تر از هر تهدیدی است؟

چرا نمی‌خواست او را پیدا کند؟ چرا هر بار یک قدم نزدیک‌تر می‌شد، عقب می‌کشید؟

لب‌هایش را روی هم فشرد و گوشی را کنار گذاشت. اگر مرد ممنوعه فکر می‌کرد که این تماس او را منصرف می‌کند، سخت در اشتباه بود.

او این بازی را تمام می‌کرد. هر طور که شده.

چند روز بعد…

همه‌چیز آرام بود. خیلی آرام.

هیچ پیام جدیدی نیامد، هیچ تماسی گرفته نشد، و انگار هیچ نشانه‌ای از مرد ممنوعه در زندگی‌اش باقی نمانده بود.

اما این دقیقاً همان چیزی بود که نگرانش می‌کرد.

چرا حالا که می‌خواست به دنبالش بگردد، همه‌چیز متوقف شده بود

آیا این یک بازی روانی جدید بود؟ یا شاید هم… واقعاً تمام شده بود؟

اما او بیکار نماند. یکی از دوستان قدیمی‌اش که در پلیس کار می‌کرد، می‌توانست به او کمک کند.

اسمش مراد بود. دو سال پیش از طریق یکی از سوژه‌هایش با او آشنا شده بود. پرونده‌ای که رها به دلایلی مجبور شده بود درگیرش شود، و مراد که آن زمان روی همان سوژه کار می‌کرد،

بعد از یک درگیری، او را نجات داده بود. از آن روز، هرچند ارتباط زیادی نداشتند، اما وقتی لازم می‌شد، می‌توانست روی او حساب کند.

بعد از کمی تردید، شماره مراد را پیدا کرد و تماس گرفت.

"باید یه شماره رو برام چک کنی."

مراد چند سوال کرد، اما رها جواب زیادی نداد. فقط گفت که این شماره مدتی است که او را آزار می‌دهد و می‌خواهد بداند از کجا آمده.

مراد قبول کرد که بررسی کند و گفت فردا به او خبر می‌دهد.

اما صبح روز بعد، تلفنش زنگ خورد.

"رها؟ اون شماره‌ای که دادی… انگار اصلاً وجود نداره. باطل شده."

رها گوشی را محکم در دستش گرفت. دقیقاً همان چیزی که حدسش را می‌زد. مرد ممنوعه به‌سادگی قابل ردیابی نبود. اما این‌که خطش یک‌شبه از بین رفته بود، نشان می‌داد که او همیشه چند قدم جلوتر است.

اما تا کی؟

این آرامش ظاهری، فقط سکوت قبل از طوفان بود.

شب آرام بود، اما توی سر من طوفانی از فکرهای بی‌وقفه جریان داشت.

روی مبل نشسته بودم، پتو را دورم پیچیده بودم و فنجان قهوه‌ام را بین انگشت‌های سردم نگه داشتم. سعی کردم ذهنم را منحرف کنم، اما نشد. هر بار که پلک می‌زدم، آن نگاه خاکستری مثل سایه‌ای در تاریکی دنبالم می‌کرد.

"کی بود؟ چرا نجاتم داد؟"

جرعه‌ای از قهوه‌ام را نوشیدم و نگاهم را از پنجره به خیابان کشیدم. همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید.

ماشین‌هایی که گهگاه رد می‌شدند، نور کم‌رمق چراغ‌های خیابان، سکوتی که انگار در کمین اتفاقی نشسته بود.

چقدر می‌خواستم این فکرها را دور بریزم، ولی هر بار، صحنه‌ای از دیشب توی ذهنم جان می‌گرفت.

آن لحظه‌ای که دستم را کشید. نگاهش. ماسک سیاهش.

نفسم را سنگین بیرون دادم. این اولین باری نبود که خطر را احساس می‌کردم، اما این بار فرق داشت. این بار حس می‌کردم که این فقط یک تصادف ساده نبوده.

انگار از قبل برای نجات من آماده بود.

اما چرا؟

کلافه دستم را بین موهایم کشیدم و فنجان خالی قهوه را روی میز گذاشتم. باید می‌خوابیدم، حتی اگر خوابم پر از کابوس‌های نیمه‌واضح باشد.

صبح، زنگ ساعت با بی‌رحمی مرا از آن خواب‌های نصفه و نیمه بیرون کشید.

چشم‌هایم هنوز سنگین بود، اما بی‌اعتنا از تخت پایین آمدم. آب سرد که روی پوستم نشست، انگار بخشی از شب قبل را شست و برد، اما حس درونم همان بود.

آرام و محتاط لباس پوشیدم. پیراهن بافت طوسی، شلوار جین مشکی، و پالتوی کرمی.

به خودم توی آینه نگاه کردم. چهره‌ام کمی رنگ‌پریده بود، اما نمی‌خواستم نشان بدهم که چیزی ذهنم را درگیر کرده.

زندگی ادامه داشت. من هم باید ادامه می‌دادم.

وقتی از خانه بیرون زدم، هوای سرد صورتم را سوزاند.

قدم‌هایم را در خیابان آرام برداشتم. انگار دیشب اصلاً اتفاقی نیفتاده بود. انگار آن تماس، آن سایه، آن مردی که هیچ نشانی از خودش نذاشته، همه‌اش یک کابوس بوده.

اما من می‌دانستم که این فقط آرامش قبل از طوفان است.

هوا سرد بود. سرمای زمستان انگار مستقیم از بین لباس‌هایم رد می‌شد و به استخوان‌هایم می‌رسید.

خیابان، خلوت‌تر از همیشه بود، شاید چون هنوز صبح زود بود و خیلی‌ها ترجیح می‌دادند در این هوای یخبندان، کمی بیشتر زیر پتو بمانند.

شالگردنم را محکم‌تر دور گردنم پیچیدم و دست‌هایم را در جیب پالتو فرو بردم.

نگاهم را به اطراف چرخاندم. از ایستگاه تاکسی خبری نبود، خیابان هم تقریباً خالی بود. چند دقیقه‌ای صبر کردم، اما هیچ ماشینی برای سوار کردنم توقف نکرد.

"لعنتی، انگار امروز باید پیاده برم."

آهی کشیدم و راهم را به سمت محل کارم ادامه دادم. صدای قدم‌هایم در خیابان خلوت طنین می‌انداخت و ناخودآگاه باعث می‌شد کمی حس ناامنی کنم.

اطراف را نگاه کردم. همه‌چیز عادی بود، اما حسی درونم می‌گفت که تنها نیستم.

سرعتم را بیشتر کردم.

کوچه‌ای باریک و خلوت را انتخاب کردم تا مسیرم را کوتاه‌تر کنم. همین که وارد کوچه شدم، انگار هوای اطراف سنگین‌تر شد. دیگر صدای قدم‌هایم تنها نبود.

ایستادم. قلبم محکم به سینه‌ام می‌کوبید.

به آرامی برگشتم، اما هیچ‌کس را ندیدم. چند نفس عمیق کشیدم و سعی کردم به خودم مسلط شوم. "شاید توهم زدم." اما آن حس… آن حس لعنتی که انگار کسی از پشت مرا نگاه می‌کند، از بین نرفت.

همین که خواستم دوباره به راهم ادامه دهم، صدای خش‌خش ضعیفی پشت سرم آمد. فرصتی برای واکنش نداشتم.

دستی محکم روی دهانم نشست و مرا با قدرت به دیوار کوبید. صدای خفه‌ای از گلوی من بیرون آمد، اما هیچ‌کس در اطراف نبود که بشنود.

چشمانم گشاد شد. نفسم بند آمده بود. مردی قدبلند و درشت‌هیکل، با چهره‌ای که زیر کلاه و شال پنهان شده بود، دقیقاً مقابلم ایستاده بود. چشمانش وحشی و بی‌رحم بود.

"بلاخره گرفتمت."

حرف‌هایش مثل خنجری در گوشم نشست. تمام بدنم یخ کرد. سعی کردم دستش را پس بزنم، اما انگار دیوار سیمانی را هُل می‌دادم. تقلا کردم، اما او قوی‌تر از آن بود که اجازه فرار به من بدهد.

"دفعه‌ی قبل از دستم در رفتی، اما این بار نه."

نگاهش ترسناک بود. حس کردم نفسش بوی الکل می‌دهد. قلبم با شدت به قفسه سینه‌ام می‌کوبید. این مرد کی بود؟ چرا دنبال من آمده بود؟

درست لحظه‌ای که فکر کردم دیگر شانسی برای فرار ندارم، صدای غرش یک موتور در کوچه پیچید. چشم‌هایم سریع به سمت صدا چرخیدند.

موتور سیاهی که با سرعت به سمت ما می‌آمد.

در کسری از ثانیه، مرد مهاجم قدمی عقب رفت. اما قبل از اینکه بتواند عکس‌العملی نشان دهد، موتورسوار با ضربه‌ای محکم او را نقش زمین کرد. صدای ناله‌ی مرد در هوا پیچید.

با وحشت به مرد موتورسوار نگاه کردم. چراغ موتور خاموش شد. کلاه کاسکت مشکی روی سرش بود و ماسک سیاهی که تمام صورتش را پوشانده بود. فقط چشم‌های خاکستری‌اش از میان آن ماسک معلوم بود

چشم‌هایی که از قبل می‌شناختم.

"باز هم او…!"

چشم‌هایم به آن نگاه خاکستری قفل شده بود. حتی با آن ماسک سیاه هم نیازی به فکر کردن نداشتم. او همان مردی بود که مرا دنبال می‌کرد… همان مرد ممنوعه!

مهاجم روی زمین ناله‌ای کرد و سعی داشت خودش را جمع‌وجور کند، اما قبل از اینکه بتواند حرکت کند، مرد نقابدار از موتور پایین پرید. حرکتی که کرد

آن‌قدر سریع بود که فرصت نکردم واکنش نشان دهم. یقه‌ی مرد را محکم گرفت و او را به دیوار کوبید.

"کی فرستادت؟" صدایش عمیق و خالی از احساس بود.

مهاجم، که حالا چهره‌اش زیر نور کمرنگ کوچه مشخص‌تر شده بود، با نفس‌های بریده چیزی گفت که نشنیدم.

نقابدار اما گویا جواب را دوست نداشت، چون با خونسردی مشتی محکم به شکمش کوبید.

صدای ناله‌ی مرد در کوچه پیچید. دستم را روی دهانم گذاشتم تا صدایم درنیاید. قلبم مثل طبل می‌کوبید. نمی‌دانستم بیشتر باید از کدامشان بترسم

از مهاجمی که قصد آسیب زدن به من را داشت، یا از آن مرد نقابداری که در چند ثانیه، بدون هیچ تردیدی، او را به زانو درآورد؟

"برو به همونایی که فرستادنت بگو… رها دست منه. کسی حق نداره بدون اجازه‌ی من حتی بهش نگاه کنه."

لحنش سرد بود، اما در آن تاریکی لرزه‌ای به جانم انداخت.

مرد مهاجم سرفه‌ای کرد، اما سرش را به نشانه تأیید تکان داد. نقابدار رهایش کرد، و بدون اینکه منتظر بماند، برگشت سمت من.

"سوار شو."

با چشمانی وحشت‌زده به موتورش نگاه کردم. هنوز شوکه بودم و ذهنم حتی نمی‌توانست تصمیم بگیرد.

"می‌تونم خودم برم." صدایم لرزش خفیفی داشت.

نقابدار پوزخندی زد. "یه دقیقه پیش نزدیک بود کشته بشی. واقعاً فکر می‌کنی هنوز انتخابی داری؟"

دندان‌هایم را روی هم فشردم. از اینکه حق با او بود متنفر بودم. اما… چاره‌ای نبود.

با تردید قدمی جلو گذاشتم و دستم را روی شانه‌اش گذاشتم تا سوار شوم. چیزی درونم می‌گفت که این بازی تازه شروع شده… و من وسطش گیر افتاده‌ام.

موتور با صدای غرش کوتاهی به حرکت درآمد. قلبم هنوز به شدت می‌تپید، اما چیزی که بیشتر از همه ذهنم را درگیر کرده بود، کلمات آخرش بود…

"رها دست منه."

من، دقیقاً در چه جهنمی گیر افتاده بودم؟

سرعت موتور بالا بود. باد سرد، موهایم را به هم می‌ریخت و صورتم را می‌بُرید، اما ذهنم چنان درگیر بود که سرمای زمستان را احساس نمی‌کردم. دستانم دور خودم گره خورده بود.

نمی‌دانستم کجا می‌رویم، نمی‌دانستم چه فکری باید بکنم.

آنچه بیشتر از همه ذهنم را درگیر کرده بود، جمله‌ای بود که قبل از سوار شدن گفته بود…

"رها دست منه."

چه معنی‌ای داشت؟ چرا این مرد نقابدار باید چنین چیزی بگوید؟ مگر من یک شیء بودم که متعلق به کسی باشم؟

بالاخره، بعد از چند دقیقه، موتور در کوچه‌ای متوقف شد. انگار مکانی را انتخاب کرده بود که دوربین نداشت،

یا حداقل خلوت‌تر از جاهای دیگر بود. وقتی ایستاد، من هنوز سر جایم مانده بودم، مردد و بی‌حرکت.

"پیاده شو." صدایش آرام اما محکم بود.

از روی موتور پایین آمدم و کمی فاصله گرفتم. او هم از موتور پایین پرید، دستانش را داخل جیب‌های پالتوی بلندش فرو برد و نگاهی نافذ به من انداخت.

حتی با آن ماسک هم می‌توانستم حس کنم که نگاهش مرا زیر ذره‌بین گرفته است.

"ترسیدی؟"

لب‌هایم را محکم روی هم فشار دادم. نمی‌دانستم چه جوابی باید بدهم. ترسیده بودم؟ شاید. اما بیشتر از آن… کنجکاو بودم.

"تو کی هستی؟ چرا دنبالمی؟"

سکوتی بینمان شکل گرفت. لحظاتی فقط صدای باد در کوچه پیچید. بعد، او یک قدم به سمتم آمد. ناخودآگاه، خودم را عقب کشیدم.

"می‌خوام بدونی که هر کسی که دنبالت بیاد، قبل از اینکه بهت برسه، باید از من رد بشه."

اخم‌هایم در هم رفت. "تو چرا باید نگران من باشی؟"

لبخند نصفه‌ای گوشه‌ی ماسکش شکل گرفت. "جوابش رو به موقع می‌فهمی."

چیزی در صدایش بود که باعث شد لرزش خفیفی از ستون فقراتم عبور کند. احساس می‌کردم در یک بازی قرار گرفته‌ام که قواعدش را بلد نیستم.

قبل از اینکه فرصت کنم چیز دیگری بپرسم، یک کاغذ کوچک از جیبش بیرون آورد و سمتم گرفت.

"وقتی حس کردی نیاز به جواب داری، به این شماره زنگ بزن."

به شماره نگاه کردم. گوشه‌ی کاغذ علامت کوچکی بود… انگار یک امضای نامرئی.

سرم را بلند کردم تا چیزی بگویم، اما او از من فاصله گرفته بود. به سمت موتورش رفت و بی‌آنکه حتی کلمه‌ای اضافه کند، سوار شد.

صدای غرش موتور، کوچه‌ی ساکت را پر کرد. لحظه‌ای بعد، او در تاریکی خیابان ناپدید شد.

من ماندم، با ذهنی پر از سؤال… و یک شماره که معلوم نبود مرا به چه دامی می‌کشاند.

سرما در جانم نفوذ کرده بود، اما افکارم بیشتر از هوای زمستانی بدنم را می‌لرزاند. به کاغذ در دستم نگاه کردم.

شماره‌ای که هیچ نامی نداشت، فقط یک امضا، یک علامت کوچک که نمی‌دانستم چه معنایی پشتش نهفته است.

احساساتم درهم پیچیده بود. از طرفی مرد نقابدار نجاتم داده بود، از طرفی هم چیزی در رفتار و حرف‌هایش بود که اجازه نمی‌داد به او اعتماد کنم.

چطور می‌توانستم بفهمم نیتش چیست؟ و مهم‌تر از همه، او چرا این‌قدر مرا تحت نظر داشت؟

نفس عمیقی کشیدم و کاغذ را داخل کیفم گذاشتم. هنوز دیر نشده بود، باید به محل کارم می‌رفتم. تلاش کردم ذهنم را از هر چیز دیگری خالی کنم و با قدم‌های سریع از کوچه خارج شدم.

وقتی وارد دفتر شدم، مراد همان‌طور که قرار گذاشته بودیم منتظرم بود. روی صندلی‌ای نشسته بود و قهوه‌ای که برایش آورده بودند تقریباً دست‌نخورده باقی مانده بود.

نگاهش که به من افتاد، اخم‌هایش در هم رفت.

"رها، حالت خوبه؟ چرا رنگت پریده؟"

نمی‌دانستم باید ماجرای امروزم را برایش تعریف کنم یا نه. مراد پلیس بود، آدمی که می‌توانست رد این مرد را بگیرد، اما چیزی درونم نمی‌خواست این کار را بکنم.

نشستم و دستی به پیشانی‌ام کشیدم. "چیزی نیست، فقط دیشب کم خوابیدم."

مراد چشم‌هایش را تنگ کرد. کاملاً مشخص بود که باور نکرده. "تو اصلاً آدمی نیستی که بخوای دروغ بگی، پس بهتره خودت بگی چی شده."

لبم را گزیدم. این یکی از ویژگی‌های مراد بود، وقتی چیزی را حس می‌کرد، سخت می‌شد از زیر سوال‌هایش در رفت. دست به سینه نشست و با دقت نگاهم کرد.

"اون شماره‌ای که گفتی ناشناسه… اصلاً انگار وجود خارجی نداشته. این یعنی یا یه نفر حسابی حواسش به ردیابی‌هات هست، یا… یه کار بزرگ پشتشه."

سعی کردم طبیعی رفتار کنم. "خب، یعنی راهی نیست بفهمیم کیه؟"

"نه، ولی رها… می‌خوام بدونی این قضیه شوخی‌بردار نیست. اگه واقعاً کسی دنبالته، باید بدونی که شاید این فقط یه شروع باشه."

فکر کردم بگویم "میدانم"، اما حقیقت این بود که نمی‌دانستم. این مرد چه می‌خواست؟ چرا این‌قدر به من نزدیک شده بود؟ چرا جمله‌اش این بود که "رها دست منه"؟

مراد قهوه‌اش را برداشت و جرعه‌ای نوشید. "اگر مشکلی پیش اومد، زنگ بزن. جدی می‌گم، هر چیزی که حس کردی غیرعادیه رو بهم بگو."

لبخند کم‌رنگی زدم. "حتماً."

اما در ذهنم، یک فکر دیگر شکل گرفته بود…

شماره‌ای که مرد نقابدار داده بود.

آیا باید زنگ می‌زدم؟

تمام روز ذهنم درگیر بود. نگاه‌های مراد، حرف‌هایش، و از همه مهم‌تر… آن شماره. نمی‌توانستم بفهمم چرا این‌قدر برایم مهم شده بود.

شاید حس کنجکاوی‌ام تحریک شده بود، یا شاید هم چون او راوی قصه‌ای بود که هنوز برایم ناشناخته مانده بود.

دستم بی‌اراده روی کیفم سر خورد. کاغذی که داخلش پنهان کرده بودم، انگار سنگینی‌اش را روی قلبم حس می‌کردم.

شماره‌ای که شاید جواب خیلی از سوال‌هایم را می‌داد… یا شاید هم مرا وارد یک بازی خطرناک‌تر می‌کرد.

یک نفس عمیق کشیدم و به صفحه‌ی گوشی قدیمی‌ام نگاه کردم. انگشتم روی دکمه‌های کهنه‌اش حرکت کرد، درحالی‌که قلبم تندتر از همیشه می‌زد.

بوق... بوق... بوق...

یک لحظه به این فکر کردم که شاید جواب ندهد، که شاید همه این‌ها فقط یک بازی بوده باشد، اما درست در لحظه‌ای که می‌خواستم تماس را قطع کنم

"بالاخره جرات پیدا کردی."

نفس در سینه‌ام حبس شد. صدای بم و آرامش هنوز هم همان‌قدر مرموز بود. اما چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، این بود که او منتظر این تماس بود.

دستم را مشت کردم و گفتم: "تو کی هستی؟ چرا من؟"

چند لحظه سکوت بود، و بعد… صدای خنده‌ی کوتاهش در گوشی پیچید. "تو هنوز خیلی چیزها رو نمی‌دونی، رها."

لحنش عصبی‌ام کرد. "پس توضیح بده. من بازیچه‌ی کسی نیستم!"

"مطمئنی؟" لحنش آرام بود، اما پر از طعنه. "تا حالا فکر کردی چرا اون شب نجاتت دادم؟ چرا قبل از اینکه بلایی سرت بیاد، وارد بازی شدم؟"

دندان‌هایم را روی هم فشار دادم. "چرا؟"

او دوباره سکوت کرد، اما این بار سکوتش سنگین‌تر از قبل بود. انگار چیزی را سبک و سنگین می‌کرد.

و بعد، فقط یک جمله گفت

"چون تو مال منی."

تمام تنم یخ زد. گوشی هنوز در دستم بود، اما انگار برق از بدنم پریده بود. "چی؟"

"از امروز به بعد، هیچ‌جا بدون اجازه‌ی من نمیری. هیچ‌کس بهت نزدیک نمیشه. اگه سر عقل نیای، مجبور میشم بهت نشون بدم که چقدر توی این شهر بی‌دفاعی."

فکم قفل شد. "داری تهدیدم می‌کنی؟"

"دارم محافظتت می‌کنم." صدایش کمی جدی‌تر شد. "حواست باشه، رها. بازی تازه شروع شده."

و بعد… تماس قطع شد.

به صفحه‌ی گوشی‌ام خیره ماندم.

مرد نقابدار… چرا فکر می‌کرد که من مال او هستم؟

به صفحه‌ی گوشی خیره ماندم، انگار هنوز هم صدای آن مرد توی گوشم می‌پیچید. "تو مال منی."

نمی‌دانم چقدر همان‌طور ایستاده بودم. شاید چند دقیقه، شاید هم بیشتر. بالاخره نفس عمیقی کشیدم و گوشی را روی میز پرت کردم. قلبم هنوز بی‌قرار می‌کوبید.

یعنی او کِی در زندگی من نفوذ کرده بود؟ چطور این‌قدر مطمئن حرف می‌زد؟ و مهم‌تر از همه… چرا حس می‌کردم هرچقدر هم که تقلا کنم، این بازی را او از قبل چیده است؟

چند روز گذشت. روزهایی که سعی کردم زندگی‌ام را عادی جلوه بدهم، اما درواقع، هر لحظه در انتظار اتفاق بعدی بودم. از آن شب به بعد، خبری از تماس‌های ناشناس نبود.

هیچ صدایی از مرد نقابدار به گوشم نمی‌رسید. اما یک چیز را خوب می‌دانستم— این سکوت، قبل از طوفان بود.

نگاه خسته‌ام را از صفحه‌ی مانیتور گرفتم و به لیوان قهوه‌ی نیمه‌خورده‌ام چشم دوختم. ساعت روی دیوار، پنج و چهل دقیقه‌ی صبح را نشان می‌داد. دیگر کم‌کم باید آماده می‌شدم.

خبرنگاری...

برای خیلی‌ها فقط یک شغل عادی بود، اما برای من چیزی فراتر از آن. همیشه دنبال حقیقت دویدن، همیشه به دنبال ردپایی که دیگران سعی در پاک کردنش داشتند.

این کار برایم مثل اعتیاد شده بود. هر پرونده‌ی پیچیده، هر رازی که از چشمان بقیه پنهان مانده بود، مرا بیشتر درون این تار عنکبوتی می‌کشید که اسمش را "حقیقت" گذاشته بودند.

اما حقیقت همیشه دوست‌داشتنی نبود. گاهی سیاه‌تر از آن چیزی بود که انتظارش را داشتی.

مثل این روزها که حس می‌کردم دارم بیش از حد به چیزی نزدیک می‌شوم که شاید نباید.

آهی کشیدم و سرم را میان دستانم گرفتم. هنوز ذهنم درگیر تماسی بود که چند روز پیش دریافت کرده بودم.

شماره‌ای ناشناس، صدایی مرموز، و جملاتی که تا مغز استخوانم نفوذ کرده بودند:

"از گشتن دست بردار، رها."

چرا؟ مگر چه چیزی را نباید پیدا کنم؟

با این فکر، یک جرعه از قهوه‌ام نوشیدم. تلخی‌اش روی زبانم نشست، اما ذهنم هنوز به اندازه‌ی کافی بیدار نشده بود.

در نهایت، تصمیم گرفتم فعلاً این فکرها را کنار بگذارم. باید می‌رفتم سر کار.

بلند شدم، کش و قوسی به بدنم دادم و به سمت کمد لباس‌ها رفتم. هوای بیرون سرد بود، پس کت بلند مشکی‌ام را برداشتم.

موهایم را در آینه مرتب کردم و شال گردنم را دور گردنم پیچیدم. گوشی‌ام را برداشتم و نگاهی به صفحه‌اش انداختم. خبری از تماس جدید نبود.

عجیب بود.

از وقتی آن تماس را گرفته بودم، انگار همه چیز بیش از حد آرام شده بود. نه نشانی از تهدید، نه حتی یک تماس ناشناس دیگر. این سکوت، خودش ترسناک‌تر از هر تهدیدی بود.

در حالی که کلیدهایم را از روی میز برمی‌داشتم، یاد حرف‌های مراد افتادم.

دو سالی می‌شد که او را می‌شناختم. یک پلیس باتجربه که از طریق یکی از پرونده‌هایم با او آشنا شده بودم.

آدم قابل‌اعتمادی بود، برای همین از او کمک خواستم تا رد آن شماره‌ی ناشناس را بزند.

اما جوابش چیزی نبود که دلم می‌خواست بشنوم.

"این شماره هیچ ردی نداره، انگار که هیچ‌وقت وجود نداشته."

انگار کسی می‌خواست مطمئن شود که هیچ سرنخی برای دنبال کردن باقی نماند.

با این فکر، نفس عمیقی کشیدم، در را باز کردم و وارد خیابان شدم.

امروز، هر طور شده باید سرنخی پیدا می‌کردم.

هوا تاریک بود. از آن تاریکی‌هایی که نه آرامش داشت و نه ترس، فقط یک خلأ عجیب میان نور و سایه که حس نامعلومی را به جان آدم می‌انداخت.

شال گردنم را محکم‌تر دور گردنم پیچیدم و دست‌هایم را در جیبم فرو بردم. خیابان خلوت بود،

صدای قدم‌هایم روی آسفالت خیس از شب قبل می‌پیچید. از همیشه محتاط‌تر بودم، اما نمی‌توانستم حس کنم که چیزی تغییر کرده باشد.

همه چیز بیش از حد عادی بود.

و همین "عادی بودن" عجیب‌تر از هر چیز دیگری به نظر می‌رسید.

تاکسی گیر نیاوردم. معمولاً این موقع صبح پیدا کردن ماشین سخت می‌شد، اما چیزی در این تأخیر بود که بی‌قرارم می‌کرد.

به ناچار تصمیم گرفتم چند خیابان جلوتر بروم تا شاید ماشینی پیدا کنم.

صدای کشیده شدن چیزی روی زمین، از پشت سرم شنیده شد. ایستادم. به‌سرعت سرم را چرخاندم، اما چیزی ندیدم.

نفس عمیقی کشیدم.

توهم زدی، رها. زیادی روی این ماجرا حساس شدی.

سرم را پایین انداختم و دوباره به راه افتادم. هنوز چند قدم نرفته بودم که این بار صدایی دیگر آمد—نه خیالی، نه گنگ. واقعی.

صدای قدم‌هایی که هماهنگ با من، جلو می‌آمدند.

نفس در سینه‌ام حبس شد. انگشتانم دور گوشی دکمه‌ای که در جیبم گذاشته بودم، قفل شد. بی‌آنکه عجله کنم، سرعت قدم‌هایم را بیشتر کردم.

قدم‌ها پشت سرم، هنوز همان‌قدر آهسته اما مصمم بودند.

گوشه‌ی خیابان پیچیدم و لحظه‌ای ایستادم. اگر کسی واقعاً تعقیبم می‌کرد، حالا مجبور بود خودش را نشان دهد. چند ثانیه گذشت. خبری نشد.

به سمت جلو برگشتم که ناگهان صدای گام‌های تند و محکم از پشت سرم پیچید. قبل از آنکه بتوانم واکنشی نشان بدهم، دستی دور بازویم پیچید و مرا به عقب کشید!

"آروم باش، صدات دربیاد کارت تمومه!"

قلبم از شدت ترس دیوانه‌وار می‌کوبید. سعی کردم تقلا کنم، اما انگار مردی که مقابلم بود، از قصد بازی را طول می‌داد. دستش را روی دهانم گذاشت و مرا به دیوار فشرد

چشمانم از خشم و ترس درخشیدند.

"چیزی که نمی‌دونی اینه که من به این راحتی‌ها تسلیم نمی‌شم!"

با تمام توان زانویم را بالا آوردم و به شکمش کوبیدم. مرد غافلگیر شد و برای چند لحظه عقب رفت. فرصت را غنیمت شمردم، چرخیدم و پا به فرار گذاشتم.

چند متر بیشتر ندویده بودم که صدای غرش یک موتور، سکوت کوچه را شکست. با وحشت برگشتم و دیدم که همان مرد دوباره به سمتم می‌آمد.

اما درست در همان لحظه، از پیچ کوچه، موتوری دیگر با سرعتی وحشتناک وارد شد و بین من و مرد مهاجم قرار گرفت. راننده، لباس مشکی پوشیده بود، کلاه و ماسک سیاه داشت،

و تنها چیزی که از چهره‌اش مشخص بود، چشمان خاکستری نافذ و ترسناکش بود.

نفسم بند آمد.

مرد ممنوعه...

مهاجم فرصت فرار پیدا نکرد. موتورسوار ناشناس به‌سرعت حرکت کرد، فرمان را چرخاند و ضربه‌ای سنگین به سینه‌ی مهاجم زد. مرد روی زمین افتاد و ناله‌ای کرد

اما قبل از اینکه بتواند دوباره بلند شود، موتورسوار مشکی‌پوش از جایش پرید، یقه‌ی مرد را گرفت و با صدایی آرام اما تهدیدآمیز گفت:

"بهش نزدیک شو، و این بار زنده نمی‌مونی."

لحنش سرد بود. بی‌رحمانه.

انگار که همین حالا هم تصمیم داشت مرد را در همان جا تمام کند.

لحظه‌ای سکوت شد. من حتی نفس هم نمی‌کشیدم. مهاجم که انگار متوجه خطر شده بود، با ترس از جا بلند شد و سکندری‌خوران شروع به دویدن کرد.