رمان در سکوت به قلم ماریا مهرزاد

ژانر : #عاشقانه #درام

خلاصه :

نادیا، دانشجوی رشته ادبیات، که حتی در خلق یک داستان عاشقانه ساده نیز با چالش مواجه است، ناگهان در گردابی از سرنوشت گرفتار می‌شود. دختری که همواره سکوت را بر کلام ترجیح داده و در حاشیه زندگی نقش ایفا کرده، اکنون باید قهرمان داستان زندگی خود باشد.

آیا نادیا خواهد توانست سکوت مرگبار خود را بشکند؟ آیا او قادر خواهد بود در دوراهی‌های پیچیده‌ای که سرنوشت پیش رویش قرار می‌دهد، تصمیمی درست بگیرد؟

این رمان درام، داستان دختری است که در جستجوی صدای گمشده خویش، با چالش‌های بی‌شماری روبرو می‌شود.

به نام خدا

همیشه خودم را جای فردی که آخرین لحظات زندگی اش را سپری می کند و در حالی که افرادی که دوستش دارند دورش جمع شدند و تلاش می کند تا به سختی آخرین حرف های خودش را بزند می گذاشتم.

جای جک در تایتانیک وقتی می خواست تکه ی یخ را رها کند ، جای آن بازیگری که در فیلم دو تیر به قلبش اصابت کرده و حالا دست در دست معشوقش در حال جان دادن است .

بیش تر از اینکه در این موقعیت ها از فیلم احساساتی شوم فکر مشغول می شود.

اگر من بودم چه می گفتم ؟ آخرین جمله ی من چه بود ؟

شک داشتم مثل دیالوگ فیلم ها تاثیرگذار باشد . احتمالا التماس می کردم نجاتم دهند و یا اکر خیلی امیدی به زنده ماندن نداشتم التماس می کردم حافظه ی لپ تاپ و گوشی ام را پاک کنند و یا اگر قرار بود در صحنه ی عاشقانه ای آخرین جمله ام را بگویم ....

صد در صد مطمئنم قبل از به زبان آوردنش دار فانی را وداع گفتم . تا قبل سبک و سنگین کردن حرف هایم مهلتم تمام می شد..

خلاصه هیچ وقت به نتیجه ی خاصی نرسیدم . چون هیچ وقت ر مخیلاتم هم نمی گذشت که روزی مجبور به گفتن آخرین جمله ام شوم .

یا شاید هم فکر می کردم چون طبق تمام فیلم و سریال های ساخته شده چند ثانیه بعدش چشم هایم را برای همیشه در این دنیا می بندم زیاد مهم نیست چه می گویم ؛ بعدش دیگر زنده نیستم که حرصش را بخورم.

حرص اینکه ای کاش چیز دیگری گفته بودم ، ای کاش جور دیگری گفته بودم و یا ای کاش اصلا ، حرفی زده بودم ...

چیزی که پیش آمد متفاوت تر از فیلم ها و سریال هایی بود که دیده بودم .

من همچنان زنده بودم . چشم هایم دنیای اطرافم را می دید و گوش هایم به خوبی می شنید ، حتی شاید بهتر از قبل ...

لحظه ی گفتن << آخرین جمله >> برایم اتفاق افتاد اما هنوز زنده بودم .

مردیث برای پنجمین بار در یک ربع اخیر اوفی از سر کلافگی کشید .

+ به هیچ وجه نمی تونم درکت کنم . آخه تو چته ؟ میمیری دهنتو باز کنی و دو کلوم حرف بزنی باهاش ؟

گازی به چوب شوری که مانند سیگار کنار لبم گذاشته بودم زدم .

-که چی بشه ؟

+بابا طرف مگه علم غیب داره ؟ خب چجوری بفهمه ازش خوشت میاد ؟

-خب منم نمی خوام که بفهمه .

لب و دهانش را کج و کوله کرد + چرا اونوقت ؟

توضیح دادنش برای مردیث سخت بود . شاید چون اصلا تلاشی برای فهمیدن نمی کرد . اما برای بار هزارم طوطی وار همان جمله های همیشگی را تکرار کردم .

-دوست عزیزم ،سعی کن بفهمی . طرف گل سرسبد دانشگاست . رسما کل دخترا دیوونشن . به طور میانگین هفته ای 3-4 نفر اونم فقط از دخترای دانشگاه بهش درخواست دوستی می دن .

سرو ریختشو نگاه ! خدا رسما تمام هنرشو ریخته تو گل پسره.

مردیث که حوصله اش از حرف های تکراری ام سررفته بود بی حوصله گفت + خب ؟

انگشت اشاره امرا به سمت خودم گرفتم و گفتم – دیگه خب نداره که .

البته که خب داشت . در جواب خبش باید می گفتم حالا من که هستم ؟ دانشجوی ترم چهار ادبیاتی که در دورهمی ها هیچ کس متوجه ی حضورش نمی شود و اکثر همکلاسی هایم اگر صدای بدون تصویرم را بشنوند نمی توانند تشخیص دهند که من صاحب صدا هستم . چون غیر از مئاقع ضروری ترجیه می دهم لب به سخن باز نکنم .

و از نظر چهره هم ....خب معمولی ! معمولی پر از عیب و نقص.

خلاصه بعید می دانستم فردی که از او صحبت می کنیم اصلا من را بشناسد .

دختر محبوبی نبودم که پسر ترم آخری رشته ی موسیقی چیزی درموردم شنیده باشد ...

+آه ، بحث کردن با تو بی فایدست نادیا .

چهره ی حق به جانبی به خودم گرفتم و گفتم –آفرین ، بحث نکن .حالا اصلا عشق یه طرفه ی من چیکار به تو داره که انقدر غر می زنی ؟

مردیث کمی از آیس امریکانو اش نوشید و با لبخند پر از حرصی گفت + هیچی عزیزم ، فقط مجبورم می کنی تو تمام جشن ها و مراسماس موسیقیش باهات بیام . تاکید می کنم تماااااااااااام مراسماش.

به روی خودم نیاوردم که حق با اوست . خودم نمی توانستم تنهایی در جمعی حضور پیدا کنم . باعث می شد هورمون هایم دست پاچه شوند و ضربان قلبم را به بالای 120 برسانند .

برای همین تقریبا مردیث را مانند کاور دور خودم می پیچیدم و اینور آنور می بردم .

-عزیزم چون تو عاشق مهمونی و جشنی با خودم می برمت .

تند تند سرش را تکان داد + آره می دونم ،کاملا در جریانم . بی خیال این حرفا ، تکلیف کلاس بعدی رو انجام دادی ؟

یک چوب شور دیگر برداشتم و گاز زدم .

-اوهوم .

چشمانش را گشاد کرد + انقد زود ؟ هنوز دو هفته دیگه وقت داریم.

-داستانشو نوشتم اما .... حذفش کردم .

+بازم ؟ نمی فهمم چرا می زنی حذف می کنی همه چیو .

-اونقدر خوب نشده بود .

موضوع یک داستان عاشقانه از زبان اول فرد بود . از زبان فردی که دیوانه وار عاشق شده .

تا اینجای کار راحت بود ، اما اول فرد مفرد ما در رابطه ای بسیار عاشقانه و پرشور حضو داشت ، این مرحله برایم قفل بود .

یک نویسنده لازم نیست که هرچیزی را تچربه کند تا بتواند روی ورق بیاوردش . این را می دانستم اما در این مورد نمی توانستم به خوبی عمل کنم .

نوشته هایم بی روح بودند ، قشنگ مشخص بود هیچ چیزی از حضور در یک رابطه ی عاشقانه سرم نمی شود.

نوشته هایم واقعی نبودند و این به راحتی توسط خواننده حس می شد .

بعد از اتمام کلاس هایم به کتابخانه رفتم و چندین رمان عاشقانه برداشتم . یکی از آن ها کتاب <<رز آبی >> بود .

داستان عاشقانه بود در حالی که هیچ کدام از شخصیت ها حرفی از عشق نزده بودند و پایانی که جزو پایان های تاثیرگذار بود.

مداد را برداشتم و ناخوداگاه زیر آخرین جمله ی شخصیت پسر خط کشیدم .

اگر من بودم چه می گفتم ؟

در تمام داستان در حال حرص خوردن بودم که چرا حرف دلشان را بهم نمی زنند. شاید اگر حرف می زدند انقدر دردناک پیش نمی رفت، تازه مردیث را درک کردم . شاید او برای همین انقدر گیر سه پیچ می دهد که بروم جلو و حرفی بزنم اما ...

اما من فرق داشتم ، من ، او .....داستان ما متفاوت بود چون اصلا مایی وجود نداشت .

فقط من بودم و .... احساسات من .

لپ تاپ را باز کردم تا آهنگی پلی کنم .

لپ تاپ روی ویدیوی او به حالت اسلیپ رفته بود . ویدیو را پلی کردم .

یکی از دورهمی های بچه های کلاسش بود . تیشرت سفید و شلوار راسته ی آبی کمرنگی پوشیده بود و موهایش روی صورتش پخش و پلا بود. ساسبند چرم ظریف و زیبایی به دست راستش بسته بود و درحالی که با دوستانش دور آتش نشسته بودند گیتار می زد و اهنگی از اد شیرن می خواند .

کوین ... کوین هاردینگ .

لپ تاپ را محکم بستم و سرم را روی میز گذاشتم .

-آه خدای من .

+خانم ً! کتاب رز آبی رو تحویل ندادین .

-چی ؟

نگاهی به کتاب هایی که روی میز کتابدار گذاشته بودم انداختم . روی میز نبود ، از آنجایی که کیفم را هم خالی کرده بودم پس ...

-انگار جا گذاشتمش ، بعدا میارمش مشکلی که نیست ؟

دختر جوان از کامپیوتر چک کرد و بعد گفت + نه هنوز مهلت دارین.

تشکر کوتاهی کردم و به سمت مردیث که بین قفسه ها دنیال کتابی می گشت رفتم.

-دنبال چی می گردی ؟

+ کتاب << آمین >>

-آها ، همون فانتزیه که جدیدا معروف شده ؟

سرش را تکان داد + اوهوم .

به سمت قفسه های سمت راست رفتم ، قبلا آن قسمت دیده بودمش .

+فردا کی میای دانشگاه ؟

همینجور که کتاب هارا از نظر می گذراندم جواب دادم – فردا ؟ فردا که کلاس نداریم چرا بیام دانشگاه ؟

صدای مردیث با کمی مکث به گوشم رسید .

+فردا هاردینگ تو آمفی تاتر اجرا داره .

ناخوداگاه خواستم به سمتش برگردم و < واقعااااااا > ذوق زده ای بگویم اما سریع یادم آمد که باید خودداری کنم .

-آها .

مردیث با تعجب گفت + آها ؟ همین ؟!

دوباره حواسم را به کتاب ها دادم – دیگه چی بگم ؟

شانه ام را گرفت و به عقب کشید ، با چشمان گشاد گفت + دارم میگم کوین اجرا داره و ری اکشن تو اینه ؟ انگار برات مهم نیست و نمی خوای بری .

هنوز خودم را قانع نکرده بودم و با خودم کنار نیامده بودن حالا باید مردیث را هم توجیه می کردم . کارم طاقت فرسا بود .

فقط می خواستم تمامش کنم .

دوست داشتن کوین هاردینگ احمقانه و کودکانه بود . علاقه ای که اوایل لذت بخش بود و به چشم یک تفریح برای سرگرمی می دیدمش اما رفته رفته جدی تر شد اما هیچ وقت به جایی نمی رسید و برای همین تصمیم گرفتم این دندان لق را بکنم و دور بی اندازم . دندان لقی به نام کوین هاردینگ ...

تصمیمی آنی بود اما می خواستم انجامش دهم . و اولین مرحله برای فراموش کردن کسی ندیدن اوست .

در حالت عادی پیش نمی آمد که باهم روبه رو شویم پس اولین قدم راحت بود .

-نمی خوام برم . که چی اصلا ؟ خیلی خوب می خونه ؟ نه بابا خودم بهتر می خونمد ، همه ی مخاطباشم دخترایی هستن که تو کفشن .... اصلا هم از شخصیتش خوشم نمیاد . پسره ی دخترباز مغرور ..

دیدی تو دانشگاه چجوری راه میره ؟ یه جوری گیتار رو روی دوشش میندازه و کت واک میره انگار هری استایلزه ، باور کن اگه همین در قیافه رو هم نداشت هیشکی به آهنگاش گوش نمی کرد.

بی توجه به مردیث که با دهان باز نگاهم می کرد با خوشحالی گفتم –آهااا پیداش کردم .

و سریع کتاره را از قفسه بیرون کشیدم که کتاب های اطرافش روی هم خوابیدند و از پشت کتاب ها در آن طرف قفسه یک جفت چشم که مستقیم به من نگاه می کرد نمایان شد .

در یک لحظه انگار تمام کتاب های کتابخانه را بر سر من کوبیدند .

هییییی بلندی کشیدم و تقریبا خودم را روی زمین پرت کردم و با کتاب صورتم را پوشاندم.

-خاک تو سرم شد وای .

صدای شوکه ی مردیث که نامم را صدا می زد مرا به خودم آورد ، سریع در حالی که هنوز با کتاب صورتم را پوشانده بودم از کتابخانه بیرون دویدم .

کوین هاردینگ ...آن دو چشم متعلق به کوین هاردینگ بود و حاضر بودم قسم بخورم آن ها چشمان او بودند.

عالی شد ، این هم از اولین برخوردمان . خدای من ، حتی یادآوری آن لحظه هم باعث می شود عرق شرم از پیشانی ام جاری شود.

+باورم نمی شه . یه بار تو زندگیت انقدر حرف زدی اونم چه حرفایی اونم پیش کییییییییییی ؟ کوین هاردینگ .

داشت گریه ام می گرفت .

+اون چرت و پرتا چی بود گفتی ؟

دستش را کشیدم – فقط بیا از اینجا بریم .

یک ماه بعد

+بیا بریم دیگه

+نمیام مردیث ، خودت می دونی دیگه پامو جایی که هاردینگ هست نمی زارم .

خودش را لوس کرد + اما این اولین مهمونیه من و ریچارده. می خوای منو به دوستاش معرفی کنه ، واقعا می خوای منو تنها بذاری؟

دلم می خواست مشت محکمی بردهان نویسنده ی سرنوشتم بکوبم و بر سرش داد بزنم < مگر من مسخره ی تو هستم >

این همه مدت که از کوین خوشم می آمد و همیشه پایه ثابت اجراهایش بودم هیچ اتفاقی سبب آشنایی مان نشده بود و حالا ....

مردیث از بین این همه پسر در نیویورک با رفیق صمیمی کوین دوست شد...

آهی از سر کلافگی کشیدم – نمیدونم مردیث، آخه من ....خیلی معذبم.

مردیث خودش را از دستانم آویزان کرد و صدایش را کشید –بیاااااااااا ، باور کن اون به کل تورو فراموش کرده.

این که هنوز نشناخته فراموشم کرده و حتی با آن افتضاحی که به راه انداختم آنقدر تاثیرگذار نبودم که به یادش بمانم برایم خوشایند نبود با این حال نفس عمیقی کشیدم و گفتم

-واقعا این طور فکر می کنی ؟

مردیث با چشمان مظلوم سرش را تکان داد . دلم نیامد درخواستش را رد کنم ، درست هم نبود ، او دو سال تمام مرا همراهی کرد و حالا نوبت من بود.

شب مهمانی

اینکه یادش بود یا نه را نمی دانم ، اگر هم یادش بود به روی خودش نیاورد .

تنها کلمه ای که از دهانم خارج شد و به او گفتم. هی (به معنی سلام ) بود .

مهمانی از چیزی که فکر می کردم هم بدتر پیش رفت.

مردیث حالا نقل مجلس بود و در حال حرف زدن با دوستان ریچارد بود و من تنها مانده بودم و وقتی هم که تنها بودم در بین جمع به طور کل قدرت تکلمم را از دست می دادم .

ریچارد پسر خوبی بنظر می رسید اما از او بخاطر قرار دادن من به طور غیر مستقیم در این فضا متنفر بودم .

او تنها دوست من را دزدید.

گوشه ای دور از بقیه نشستم و کتاب رز آبی را از کوله ی کوچکم در آوردم . این سومین باری بود که می خواندمش و هیچ وقت غمش کمتر نمی شد.

شخصیت دختر آرزو داشت در چنین مهمانی هایی باشد . فکر می کرد خوش می گذرد ؟ من مثل او با قوانین عجیب و غریب بزرگ نشده بودم اما باز هم هیچ وقت قبل دوستی با مردیث وارد همچین جمع هایی نمی شدم.

اگر شخصیت های کتاب اینجا بودند شاید حالا مثل مردیث و ریچارد نقل مجلس بودند...مثل تمام افراد مهمانی ...همه به جز من .

آن ها می توانند شخصیت های اصلی داستان باشند . همان ها که سکانس های مهم را بازی می کنند و دیالوگ های ماندگار دارند و من .... من فقط نقش سیاهی لشکر را دارم.

همان سیاهی لشکر با یک کلمه

HEY

Hey you’r just a boy in screen

But your face , resembles old masterpiece

You were painted real slow

By the hand the VANGOGH

I hate

How could be sculpted by Greeks

Or you’r straight

Out of some black and white movie scene

Then credits role

And I remember you don’t know me

So I type

10 cheesy pck lines ,like

Did it hurt when you fell from heaven

And I try

But it’s so embarrassing and both my

Thumbs agree so we delete them

Cuz im too afraid

Im a chance you wont take

So for now I’ll just say (hey)

ترانه را در آخرین صفحه ی کتاب نوشتم و زیرش آی دی پیج پابلیکم را گذاشتم

Call-me-BLUE

+چیکار می کنی ؟

ریچارد با یک گیلاس شراب کنارم ایستاد.

تلاشش برای برقراری ارتباط با من ستودنی بود اما نظرم را درموردش عوض نمی کرد، دزد محترم .

-از تنهایی لذت می برم.

+مردیث گفت صدات کنم ، کوین قرار برامون آهنگ درخواستی بخونه.

لبخند شل و ولی زدم –عه ، چه خوب . پس بهتره زودتر برگردی پیششون.

نگاهی به جمع انداخت و سپس مستقیم به چشم هایم نگاه کرد

+می دونم که ازم خوشت نمیاد ، اما بخاطر مردیثم که شده نباید به یه صلح نسبی برسیم ؟

صلح نسبی ؟ من فقط دلم می خواست هرچه زودتر بروم خانه.

نگاه مردیث را از دور روی خودم حس کردم. مردیث تنها دوست من بود ، تنها کسی که توانسته بود حصار دورم را بشکند و وارد محیط امن من شود . برای او حاضر بودم کارهای سخت تری از تحمل کردن ریچارد و روبه رو شدن با کوین انجام دهم.

آرام از جایم بلندد شدم ، ریچارد حرکتم را به حساب همان صلح نسبی گذاشت و جلوتر از من به سمت بچه ها رفت.

مردیث صنذلی کنارش را خالی کرد تا من بنشینم. دقیقا روبه روی هاردینگ بودم .

سرم را پایین انداختم و با انگشتان کشیده ام ور رفتم.

+خب اولین آهنگ درخواستی رو کی بگه ؟

بچه ها به ترتیب آهنگ های مورد علاقه شان را گفتند و کوین به بهترین نحو ممکن اجرایشان کرد.

چهره اش خسته بنظر می رسید، باید کمی ملاحضه اش را می کردند...

+ خب نادیا نوبت توعه ، آهنگتو بگو

با این حرف ریچارد نگاه همه به سمت من برگشت حتی کوین ..

کوین جرعه ای آب نوشید و بدن هیچ احساس خاصی منتظر نگاهم کرد.

همه جای بدنم نبض می زد.

مکثم که طولانی شد یک تی ابرویش را بالا انداخت و گفت +خب ؟

نگاه ملتمسی به مردیث انداختم که این وضعیت را جمع کند اما او با بدجنسی اشاره کرد که چیزی بگویم.

آب دهانم را قورت دادم و روبه کوین آرام و جوری که لرزش صدایم مشخص نشود گفتم.

-امور میو از جیپسی کینگ

+اما من اسپانیایی بلد نیستم .

بی حرف نگاهش کردم .

ریچارد گفت + منظورت بی کلامشه ؟

بعد از این حرف همه با تعجب نگاهم کردند. همه به جز کوین هاردینگ که نیشخندی زد –آاااااااااا یادم رفته بود ، ایشون همونی هستن که فکر میکنن بقیه بخاطر قیافم به آهنگااام گوش میدن

با دستپاچگی خواستم کتمان کنم که ریچارد دوباره خوشمزگی کرد

+پس یه جورایی آنتی فن کوین حساب می شی.

آنتی فن ؟ چه کلمه ی مناسبی ! آن هم برای من.

دستانم را در هوا تکان دادم و با صدایی که خودم هم به زور می شنیدم گفتم –این طور نیست.

دختر بلوندی که نزدیک کوین نشسته بود خودش را به او چسباند و با لحن پرعشوه و لوسی گفت + خیلی کج سلیقه ای دختر ، چطوری دلت میاد آنتی فن همچین جیگری باشی؟

جیگر ؟ اه ! از طرز حرف زدنش چندشم شد اما باز تکرار کردم . ( این طور نیست ) و بعد دوباره سرم را پایین انداختم.

دلم می خواست خودم را روی تختم بی اندازم و انقدری گریه کنم تا خوابم ببرد.

فقط برای اینکه حس کردم حنجره اش خسته شده است یک آهنگ بی کلام گفتم و حالا لقب آنتی فن را گرفته بودم.

چرا همه چیز به طرز مسخره ای برعکس پیش می رفت ؟

صدای آهنگ امور میو در گوشم پیچید.

شروع به نواختن کرده بود. انگشتانش ماهرانه روی تارهای گیتار می لغزیدند.

همه در سکوت به این موسیقی بی نظیر و محبوب گوش می دادند و من به این فکر می کردم چطور می توانم هرچه سریع تر از این جمع فرار کنم ...

مردیث هرروز از من دور تر و به ریچارد نزدیک تر می شد. دلم از ریچارد خون بود و می خواستم سر به تنش نباشد.

اما تمام احساساتم را پیش خودم نگه داشتم ، کار همیشگی ام بود . برای همین مردیث فکر می کرد در همان صلح نسبی مضخرف هستیم و من با این قضیه که 24 ساعته ور دل ریچارد است مشکلی ندارم.

ریچارد و دوستانش هر هفته دور هم جمع می شدند. رسما آخر هفته ها برایم عذاب بود. کل هفته انرژی ام را جمع می کردم تا آخر هفته ها مردیث را قانع کنم که من مناسب آن جمع ها نیستم .

اکثر وقت ها راضی می شد اما گاه گداری هم درجه ی سماجتش بالا می رفت و مرا ناچارا با خود می برد.

-من این آخر هفته می خوام برم شهرمون مردیث ، متاسفم !

+جدی می گی یا اینم یکی از روش های پیچوندنته ؟

تا قبل از اینکه به زبان بیاورمش گزینه ی دوم بود اما حالا حس می کنم نیاز است کمی به فضای خانواده برگردم.

-جدی میگم .

کیفش را روی شانه انداخت +خیلی خب ، بهت خوش بگذره.

-ممنونم ، به تو هم خوش بگذره.

با لبخند اتاقم را ترک کرد.

خودم را روی تخت انداختم و به این فکر کردم که این آخر هفته هم به خیر گذشت.

تلفنم را روشن کردم و وارد چیج پابلیکم شدم . گاهی اوقات دل نوشته ، شعر و ترانه های خودم را پست می کردم .

نزدیک به 20 ریکوئست داشتم . شروع کردم به اکسپت کردن که چشمم به پیج کوین هاردینگ خورد.

با ناباوری و حیرت دوباره چک کردم ، خودش بود.

گوشی را مثل برق گرفته ها پرت کردم و روی تخت ایستادم.

-واااااات ؟ ..... وای ... خدای من....

الان دقیقا چه اتفاقی افتاده بود ؟ هاردینگ پیجم را فالو کرده بود و ....

اوه ! کسی خبر نداشت صاحب این صفحه من هستم پس.... دلیلی نداشت ذوق زده شوم اما ...

اما او کوین هاردینگ بود . که حتی یک پیام هم فرستاده بود.

+هی . ترانه ای که تو کتاب بلو رز نوشته بودی و خوندم . بی نظیر و احساسی بود. خواستم بگم قلمتو دوست دارم .

موفق باشی بلو.

( اوه خدای من ) تقریبا این جمله را فریاد زدم .

مغزم پشت هم ارور 404 می داد و من نمی دانستم دقیقا باید چه کار کنم. پس فقط برایش تایپ کردم .

-هی .

همین ؟ یک ممنونم هم تنگش گذاشتم و فرستادم .

کنار تخت نشستم و به روبه رو زل زدم. نویسنده ی سرنوشت انگار شوخی اش گرفته بود .

حالا چه می شد ؟ باید به مردیث می گفتم ؟

باید هرچه زودتر به مردیث می گفتم اما ... این کار را نکردم .

اگر به مردیث می گفتم قطعا اوضاع جور دیگری پیش می رفت ...

روز ها و هفته ها می گذشت و من هیچ وقت اتفاقی که افتاد را برای مردیث تعریف نکردم. اما این روزها بیش تر دستم به نوشتن می رفت و بیش تر در صفحه ام فعالیت می کردم .

کوین می گفت حسابی از ترانه هایم خوشش آمده و گه گاهی برایشان آهنگ سازی می کند و اجرایشان می کند.

بله . کوین این حرف را زد اما نه به نادیا ..به بلو .

همین حالا با فاصله ی 20 متری من نشسته و دارد با بلو چت می کند و می گوید یکی از ترانه هایش را چند دقیقه پیش در دورهمی اجرا کرد و همه از متن ترانه خوششان آمد.

نتوانستم بگویم می دانم ، خودم هم آنجا بودم و شنیدم .

برای همین خودم را ذوق زده نشان دادم و گفتم – واقعا ؟ این عالیه .

+هی نادیا ؟

سرم را به سمت بچه ها برگرداندم . نوبت توئه که ظرفا رو بشوری.

مطمئن بودم آشپزخانه فضای دنج تریست پس سریع بلند شدم . اما کوین هم پشت سرم وارد آشپزخانه شد.

با تعجب نگاهش کردم که گفت + اسم منم تو قرعه کشی شستن ظرف افتاده پس ...

بخشکی شانس...

+اگه صدام اذیتت می کنه می تونم حرف نزنم .

با تعجب نگاهش کردم-چرا باید اذی...

اوه . از نظر او من یک آنتی فن بودم .

خجالت زده و مضطرب بعد از کمی مکث بدون اینکه نگاهش کنم در حالی که اسکاج را به ته ماهیتابه ای که سیب زمینی سوخته به آن چسبیده بود می کشیدم گفتم

-بابت اون روز توی کتابخونه ....معذرت می خوام. حرف هایی که زدم حقیقت نداشت فقط می خواستم مردیث دست از سرم برداره.

گفتن همین سه جمبه نزدیک به 6-7 دقیقه طول کشید.

چیزی نگفت ، فکر کنم خوابش برد و یا اصلا آشپزخانه را ترک کرده به هر حال مضطرب تر از آن بودم که سرم را بچرخانم و وضعیت را چک کنم .

-دلم می خواست معذرت خواهیتو قبول نکنم ولی .... حیف ! مظلوم تر از چیزی هستی که نشه قبول کرد.

حالا اگه بگم بخشیدمت دست از سر اون ماهیتابه ی بدبخت برمی داری؟

دستم از حرکت ایستاد . ظرف را رها کردم و نگاهش کردم . دست به سینه به کابینت تکیه داده بود و لبخند می زد.

امیدوار بودم صدای قلبم را نشنود چون خودم خیلی هم واضح می شنیدمش.

پیشبندی گرفت و دور گردنش انداخت و کنارم ایستاد.

+تو بشور ، من آب می کشم.

چند ثانیه طول کشید تا موقعیتم را تجزیه تحلیل کنم . چیزی نگفتم و فقط به طور مضطربی تقریبا ظرف هارا می سابیدم .

ای کاش نمی آمدم ، ای کاش تعداد مهمان ها کمتر بود که ظرف کمتری کثیف می شد چون مطمئن نبودم بتوانم تا پایان شستن ظرف ها برخورد بازوی کوین را به بدنم تحمل کنم .

آنقدر نزدیکم ایستاده بود که تقریبا در هر دم بیشتر از اکسیژن عطر او را به داخل ریه هایم می کشیدم .

+همیشه انقدر ساکتی ؟

ظرف هارا به دستش دادم – خب.... تقریبا .

+واو ... باز کردن بحث با تو خیلی سخته .

تمام دل و جرعتم را به کار گرفتم و آرام گفتم – نزدیکای فارغ التحصیلیته...

+اوهوم .

اوه خدای من ،همین ؟

نگاهش کردم . با آن پیشبند و موهای مواج قهوه ای ریخته در صورتش با نمک شده بود.

-بعدش چی ؟ می خوا... می خوای چیکار کنی ؟

انگار از حرف زدنم تعجب کرده بود چون زیر چشمی با لبخند عجیب غریبی نگاهم کرد.

+موسیقی می سازم و می خونم ، اونقدر که یه روزی وقتی آهنگام پخش می شه همه زیرلب زمزمش کنن. برنامم اینه .

تو چی ؟ تو می خوای بعد از فارغ التحصیلی چیکار کنی ؟

خب من مثل او همچین اهداف بزرگی در زندگی ام نداشتم . گفتن نمی دانم پیش کسی مثل کوین هاردینگ که همچین هدف بزرگی دارد رقت انگیز بنظر می رسید .

-هنوز خیلی مونده تا اون موقع ....مطمئن نیستم .

سرش را تکان داد و چیزی مثل درسته زمزمه کرد.

ظرف ها زودتر از چیزی که فکرش را می کردم شسته شدند. انگار حرف زدن با او استرسم را کمتر کرد و زمان سریع تر گذشت.

بعد از بازگشتمان به جمع مردیث همش با چشم و ابرو به کوین اشاره می کرد و دستم می انداخت اما عجیب بود این بار دنبال راهی نبودم تا هرچه زودتر از جمع فرار کنم.

انگار موقع شستن ظرف ها ، پشت آن سینک ظرف شویی کوچک با آن دو پیشبند سبز رنگ مسخره سد های عظیم و غول پیکر بین من و کوی شکسته شد.

با این که چند وقت بود با عنوان بلو با او حرف می زدم هیچ وقت چنین احساسی نداشتم .

احساس سبکی می کردم ، انگار من هم می توانم به این جمع تعلق داشته باشم .

اینبار سیاهی لشکر دیالوگ های بیش تری داشت . مگر همه ی ستاره ها از همین جا شروع نکردند ؟؟

حرف زدن ساده به نظر می رسد اما همیشه برای من سخت و طاقت فرسا بود. پدر و مادرم فکر می کردند شخصیت آرام و ساکتی دارم . وقتی برای اولین بار معلم اول ابتدایی ام بحث مشاره را برای والدینم مطرح کرد مادرم اینگونه جواب داد

+نادیا فقط آروم و دیرجوشه

اما انگار حرف مامان درست از آب در نیامد . یک سال بعدش جلسات تراپی ام را شروع کردم .

تراپیستم گفته بود می توانم حرف هایم را بنویسم . اوایل نوشتن هم برایم سخت بود . در سرم پر از حرف اما صفحه ی روبه رویم سفید می ماند اما به مرور پیشرفت کردم .

اگر کسی در مدرسه اذیتم می کرد می نشستم و یک صفحه برایش گله گزاری می نوشتم .

البته منظور تراپیست این بود که همان نوشته هارا برایشان بخوانم اما من ترجیه می دادم برگه را به دستشان برسانم.

بچه ها هم زحمت می کشیدند و برگه را پاره می کردندو هارهار به من می خندیدند.

با اینکه همکاری 100 درصدی با تراپیستم نداشتم اما یکسری از روش هایش جواب داد .

حالا می توانم از حق و حقوقم دفاع کنم اما در غیر این موقعیت سکوت را ترجیه می دهم.

شاید حالا تبدیل شدم به همان نادیایی که مامان می گفت . آرام و دیرجوش !

جمع های ناشناس عصبی ام می کرد و حرف مشترکی برای گفتن نداشتم .

مردیث انگار از بقیه متفاوت بود، هنوز هم نمی توانستم خودم را کامل کنار او رها کنم اما با این حال احساس راحتی خاصی در کنارش دارم .

بعد از دوستی با او وارد اجتماعات زیادی شدم ، او هنوز امید دارد که من می توانم اجتماعی تر از حال شوم برای همین دست از سرم بر نمی دارد و هر هفته مرا به اجبار به دورهمی های دوست پسر کله قرمزش می برد.

بعد از آن مکالمه پشت سینک ظرف شویی ، موقع رفتن کوین دستم را برای خداحافظی فشرد و گفت که خوشحال می شود هفته ی بعد هم مرا ببیند . خداروشکر که این را جلوی چشم مردیث نگت وگرنه مسخره ی دستش می شدم.

البته همین حالا هم حسابی اذیتم می کرد و می گفت حالا که موقعیت از قبل بهتر است باید کاری کنیم.

اما هنوز هم او کوین هاردینگ ، ستاره ی درخشان و نقل مجلش دانشگاه بود من هم .... فقط نادیا بودم . دوست دوست دختر دوست دزد محترمش.

+چی می خونی ؟

تاب دو نفره ی حیاط خانه ی ریچارد را نگه داشتم تا جواب جو را دهم .

-اسم کتابش پنج قدم فاصلست.

کنارم نشست . جو یکی از دوستان ریچارد و کوین بود که آهنگسازی می خواند . کاملا معمولی بود، رفتارش ، چهره اش .... قد متوسط و موهای قهوه ای روشن ، خیلی روشنی داشت . چهره اش مهربان بنظر می رسید.

+من فیلمشو دیدم .

طرز حرف زدنش به مردیث شبیه بود . یک جور آرامش خاصی داشت که ضربان قلبم را در جد نرمال نگه می داشت . همین حرف زدن با او را برایم آسان تر می کرد.

-منم دیدم .

+واقعا ؟ پس چرا کتابشو می خونی ؟ داستانش که اسپویل شده .

-اممم. چون کتاب و فیلم باهم فرق دارن . خیلی کلمات و جملات هستن که نمی شه اونارو تو قالب فیلم گنجوند.

+ولی من با فیلم بیشتر ارتباط برقرار می کنم . جمله های کتاب با لحن و صدای گوینده می تونن خیبی بهتر حق مطلبو ادا کنن.

حرفش منطقی بود . برای همین وقتی درد و دلم را برای بچه های کلاس که اذیتم کرده بودند می نوشتم متوجه درد و رنجی که تحمل می کردم نمی شدند. حتی اگر قلم فوق العاده ای داشته باشی باز هم صوت و نحوه ی ادا کردن کلمات قدرت جادویی خودشان را دارند.

سرم را به آرامی تکان دادم .- درسته ، هر کدوم خوبیای خودشونو دارن .

قبل از اینکه حرفی بزند صدای زنگ تلفنش بلند شد و با یک معذرت خواهی کوتاه دور شد .

+اوووووووو . باورم نمی شه همین الان چی دیدم .

متعجب به کوین که حالا نزدیک تاب ایستاده بود نگاه کردم .

-چی ؟

دست هایش را در جیب هایش فرو برد و به میله ی آهنی تاب تکیه داد .

+داشتی با جو حرف می زدی ؟ انگار کم کم داری از غار تنهاییات بیرون میای . یا شایدم جو برات فرق داره ؟

برایم فرق دارد ؟ چه فرقی ؟

-اون فقط منو یاد مردیث می ندازه.

ابرویش را بالا انداخت + فقط چون تورو یاد مردیث می ندازه راحتی که باهاش حرف بزنی ؟

سرم را تکان دادم –آره.

نفس عمیقی کشید و کنارم نشست .

+فک کنم تو حرف زدن با من بیشتر از همه مشکل داری . منو بگو فکر کردم اون دفعه مشکلاتمونو باهم حل کردیم .

یکهو به سمتم چرخید و ادامه داد +منو ببین ! نکنه دروغ گفتی اون قضیه ی آنتی فنو ؟

صورتم را با دستم پوشاندم – آه خدای من ، آنتی فن دیگه چه صیغه ایه .

با تخسی گفت +خب پس چرا نمی تونی با من راحت باشی ؟

بخاطر اینکه وجودش تمام هورمون هایم را بهم می ریخت و باعث می شد احساس سکته ی قلبی بهم دست دهد.

-آ...آخه چرا باید راحت باشم ؟

+چون ازت خوشم میاد ، دلم می خواد باهات دوست باشم .

کامل به سمتش برگشتم . خورشید لعنتی انگار وقت گیر آورده بود برای تابیدن در تخم چشم من .

اگر درخواست می کردم یک بار دیگر حرفش را تکرار کند عجیب بنظر می رسید ؟ چون من به گوش هایم اعتماد نداشتم.

-چی ؟

+تو فرق داری. مثل بقیه دخترا آویزونم نمی شی و بعد دوبار حرف زدن پیشنهاد قرار گذاشتن نمی دی .

گاهی وقتا فکر می کنم حرفای توی کتابخونت درست بود ، خیلیا فقط بخاطر چهرمه که ادعا می کنن صدامو دوست دارن . خیلی از دخترام بخاطر اینکه بتونن به بقیه پز بدن میان سمتم . اما تو فرق داری ، حرفای الکی نمی زنی تا خودتو بهم بچسبونی ، حتی برگشتی بهم گفتی آهنگ بی کلام بزنم .

خندید + تاحالا دختری ازم همچین چیزی نخواسته بود.

برای همین وقتی تو دور و برمی احساس بهتر دارم تا اونا . می تونم خود واقعیم باشم ، لازم نیست همش حواسم به رفتارم باشه که نکنه یهو ازم بدشون بیاد و دیگه طرفدارم نباشن.

به گمانم روح از بدنم خارج شده بود و دیگر با احیا و شوک قلبی هم به زندگی قبل حرف های کوین برنمی گشتم .

انگار وسط یک دراما بودم و در کمال تعجب این بار به جای سیاهی لشکر نقش اصلی بودم .

-من ...

+برای همی دوست دارم آدمایی مثل تو ، مردیث ، ریچارد دور و برم باشن . تو می تونی به عنوان دوست روم حساب کنی منم می خوام همین کارو کنم . همون طور که برای ریچارد و مردیث رفیقم دلم می خواد با توهم همچین رابطه ای داشته باشم.

دوست مثل ریچارد ؟ حرف های آخرش روحم را از آسمان کشیدند و به روی زمین حقایق کوباندند.

از اول تاآخر حرف هایش شوکه تر از چیزی بودم که حالت صورتم احساساتم را نشان دهد و این خوشحال کننده بود.

دستش را به سمتم گرفت.

+قبوله ؟ دوستی که همیشه دوست می مونه !

نمی دانم چه فعل و انفعالاتی در مغزم رخ داد که دستم را در دستش گذاشتم و گفتم –قبوله .

مردیث بعد از فهمیدن اتفاقاتی که افتاد کم مانده بود یک جفت شاخ روی سرش سبز شود . اما سریع خوشحال شد و گفت باید این رابطه ی دوستانه را به رابطه ی عاشقانه تغییر کاربری دهم و فقط نیاز است کمی صبر داشته باشم و مو به مو حرف هایش را گوش کنم.

اما رابطه ی من و کوین جور دیگری پیش رفت. مثل دوستی با مردیث نبود . مسلما یک رابطه ی عاشقانه هم نبود. هرچه که بود مرا هرروز وابسته تر می کرد.

این روزها بیش تر می خندیدم ، بیش تر بیرون می رفتم ، بیش تر حرف می زدم.

مردیث می گفت کوین توانست مرا از حصار دورم تا حدودی رها کند. می گفت از این بابت خوشحال است اما به او حسودی هم می کند.

دورهمی های آخر هفته بیش تر از قبل خوش می گذشت و دیگر در فکر پیچاندنشان نبودم. هنوز فکر نمی کردم می توانم نقش اصلی باشم اما حالا سیاه لشکری با دیالوگ های طولانی تر بودم.

همین هم برای من جای خوشحالی داشت.

-دیروز خوش گذشت ؟

بدون اینکه سرم را از کتاب بیرون بیاورم این را از مردیث پرسیدم.

+مثل همیشه ، می خوای عکساشو ببینی ؟

-اوهوم.

مردیث عکس دسته جمعس که در جنگل گرفته بودند را نشانم داد . یک چهره ی جدید دیدم ، دختر مو بلوندخوش هیکلی که بین کوین و جو ایستاده بود.

-این کیه ؟

مردیث نگاهی به عکس که روی صورت دختر زوم شده بود انداخت.

+جنی ، خواهر جو . دیروز برای اولین ار دیدیمش تازه از لندن برگشته . خیلی دختر خوبیه.

زیر لب آهانی زمزمه کردم .

+اوضاع با کوین چطوره ؟

خبر خاصی نبود . همان روتین دوستانه ، خبری از لاس زدن و حرفای منظور دار رمانتیکی که بتوان از آن برداشت خاصی کرد نبود.

کوین گاه گداری با بلو حرف می زد و آخرین بار از او درخواست یک ترانه کرده بود ، ترانه ای که مخصوص کوین نوشته شود.

کوین می خواست کار جدی خود را با یک آهنگ اورجینال شروع کند . بلو هم که ورژن دیگر من باشد گفت باید منتظر بماند. ترانه ها از یک چالش احساسی الهام می گیرند.

-معمولی ، مثل دوتا رفیق.

مردیث سرش را با افسوس تکان داد.

+اصلا ولش کن ، آبی از تو گرم نمی شه.

حق با او بود . آبی از من گرم نمی شد چون نمی خواستم مثل بقیه دختر های دور وبر کوین باشم.

خودش گفته بود دلیلی که برا رفاقت پا پیش گذاشته بود همین تفاوت ها بود.

-برای تولد ریچارد کادویی خریدی ؟

+آااااااااه نه . واقعا نمی دونم چی باید بگیرم ، تو این فکر بودم که از کوین کمک بگیرم.

-من و کوین امروز بعد کلاس قرار گذاشتیم بریم بازار که لباس بخریم . می خوای توهم بیا.

چهره اش بازیگوش شد + اوووووه از کی تاحالا برنامه های دو نفره می چینین ؟

-مردیثثثثثثث

دستانش را با خنده به نشانه یئتسلیم بالا برد.

+خیلی خب. آره منم میام.

مردیث بعد از خرید کادو خستگی را بهانه کرد و جمعمان را ترک کرد. حالا من مانده بودم و کوینی که کل بازار را وجب به وجب گشته بود و رضایت نمی داد که برای خودم لباسی بخرم.

-کوین خسته شدم ، بابا اصلا لباس منه ، تو چرا انقد وسواسی شدی

+چون می خوام لباست خاص باشه.

خستگی امانم را بریده بود، خاص بودن در آن لحظه کوچک ترین اهمیتی برایم نداشت .

-خاص ؟ من همیشه ی خدا معمولی بودم ، حتی پایین تر از اون ، نمی دونم خاص بودن چجوریه و نیازی هم بهش ندارم

کوین خیره به ویترین مغازه ای ایستاد . من هم پشتش ایستادم که یکهو برگشت و چشمانش را ریز کرد.

+این چرتو پرتا چیه درمورد خودت می گی ؟ تو یکی از خاص ترین دخترایی هستی که من دیدم

دستم را گرفت و به داخل فروشگاه کشید.

+ببخشید اون پیراهن مجلسی مشکی رو لطف می کنید بیارید ؟ سایز 36

من خاص بودم ؟ اگر من خاص بودم اون چه بود ؟ خاص بودم ولی نه در حدی که دوستم داشته باشد ؟

-سایزمو از کجا میدونی ؟

چشمکی زد +دیگه دیگه.

فروشنده با پیراهن آمد و مرا به اتاق پرو راهنمایی کرد.

پیراهنی که کوین انتخاب کرده بود فوق العاده بود ، شیک و ساده . پیراهن بلند و مشکی رنگ که به زیبایی شانه و ترقوه ام را به نمایش می گذاشت و جذب تنم بود و از قسمت ران سمت چپ تا پایین چاک بزرگی داشت.

تا به حال همچین لباسی نپوشیده بودم ، یکم معذب کننده بود.

صدای کوین آمد +چطوره ؟ بیا بیرون ببینمت.

بدون اینکه به حرفش گوش کنم لباس را در آوردم . دلم نمی خواست حالا مرا با این لباس ببیند. می خواستم ری اکشنش را وقتی من را در جشن می بیند ببینم . ببینم آنقدر ها که می گوید خاص هستم یا نه !

شب مهمانی ( تولد ریچارد )

تا به حال انقدر به خودم نرسیده بودم و برای آماده شدنم وسواس به خرج نداده بودم . دلم می خواست امشب وجهه ی دیگری از خودم را به کوین نشان دهم.

قصد انجام کار خاصی را نداشتم اما می خواستم ببینم با این همه تلاش می توانم ذره ای به چشمش جذاب بیایم یا نه .

اول امیدی نداشتم ، اما انقدر مردیث از استایل جدیدم تعریف کرد که کمی امید در دلم جوانه زد.

+کاش جدا جدا میومدیم

-چرا ؟

+الان توجه همه به تو جلب می شه ، ناسلامتی من دوست دختر صاحب تولدم.

خنده ام گرفت –دیوونه شیدی ؟ تا تو هستی کی به من توجه می کنه آخه ؟

+مگه کوری ؟ خودتو تو آینه ندیدی ؟

سرم را با خنده به نشانه ی تاسف تکان دادم.

لباس آنقدری کیپ تنم بود که پیچ و قوس های بدنم رابه خوبی نمایان می کرد . آرایشم هم کار مردیث بود که سنگ تمام گذاشت و تمام نظرات من مثل ( نمی خوام زیادی تو چشم باشه ) را نادیده گرفت . تمام کاری که من کرده بودم بستن موهایم بود ، محکم و دم اسبی.

مکان مهمانی خانه ی جو بود.

وار خانه که شدیم مثل فیلم ها که شخصیت اصلی پایش را در مهمانی می گذارد ....نه ! اصلا این اتفاق نیوفتاد. در واقع هیچ کس به ورودمان اهمیتی نداد و همه مشغول خوش گذرانی ورقصیدین بودند.

زندگی واقعی با فیلم فرق می کند ...

+ببخشید خانم ممکنه از کنار در کنار برید که دوستم بیاد تو ...واو نادیا خودتی ؟

جو قبل اینکه نگاه دقیقی به صورتم بی اندازد من را نشناخت. تقریبا دهانش باز مانده بود.

+اوه خدای من ، واقعا تغییر کردی.

لبخند خجولی زدم –امیدوارم منظورت یه تغییر خوب باشه.

با مهربانی دستم را فشرد +البته عزیزم.

مردیث با لجاجت گفت +لطفا به منم توجه کنین.

+اوه . خوش اومدی مردیث ، مثل همیشه می درخشی.