رمان گورستان پیوندها (جلد دوم دلیما) به قلم نگین حلاف

ژانر : #عاشقانه #معمایی #روانشناختی

خلاصه :

بعد از پایان دلیما، پیوند با چشمانی درمان‌شده و حافظه‌ای خالی در عمارت عرفان بیدار می‌شود؛ پزشکی که می‌گوید او را نجات داده، اما پیوند هیچ‌چیز از ماه‌های گذشته را به یاد نمی‌آورد. درحالی‌که ذهن پیوند میان واقعیت و توهم فرو می‌ریزد، صدای امید، توهم قدیمی‌اش دوباره زنده شده و حضور آدونیس بیش از آن‌چه می‌نماید مرموز است. هرچه بیشتر حقیقت درمان، ناپدیدشدن گذشته و نیت عرفان آشکار می‌شود، پیوند در می‌یابد شاید نجات، نام دیگری برای اسارت باشد و شاید حافظه‌ی او تنها چیزی نباشد که از او گرفته‌اند. در خانه‌ای که هیچ‌کس نمی‌گوید چرا آن‌جاست و هیچ‌کس توضیح نمی‌دهد چه بر سرش آمده، پیوند فقط یک سوال دارد: اگر درمانش آغاز حقیقت بوده… پس پایانش چه می‌تواند باشد؟

مقدمه:

او را میان دو دست بگذار؛

یکی، نرمی امید دارد.

دیگری، گرمای اعتماد.

و هیچ‌کدام، بی‌خیانت نیستند...

فصل صفر: امیدی در ناامیدی

گویی سرم از درد، در حال منفجر شدن است. ضربان سنگینش مثل پتک، پشت پیشانی‌ام می‌کوبد. چشمانم را به سختی باز می‌کنم؛ پلک‌هایم خشک و سنگین‌اند. هنوز پنج ثانیه نگذشته که حجم عظیمی از نور، بی‌رحمانه به چشمم هجوم می‌آورد. سوزش‌اش مثل تیغی در مردمک‌هایم فرو می‌رود. نباید انقدر سریع مهمان نور می‌شدم، باید تاریکی را می‌دیدم.

با ناله‌ای، پلک‌هایم را دوباره می‌فشارم و سعی می‌کنم با دست، چشمانم را بمالم؛ اما... در همان لحظه، تیر دردی در مچم می‌پیچد که نفسم را در سینه حبس می‌کند. عضلاتم به شدت می‌لرزند. با ترسی مبهم به دستانم نگاه می‌کنم. دو دستبند نقره‌ای ضخیم، مچ‌هایم را به نرده‌‌های فلزی کنار تخت بسته است.

با احتیاط ملحفه‌ی سفید را کمی پایین می‌کشم. بوی بیمارستان، الکل، دارو و خون خشک‌شده در بینی‌ام می‌پیچد. نیم‌خیز می‌شوم، ستون فقراتم صدا می‌دهد. بدنم مثل شیشه‌ی ترک‌خورده‌ای‌ست که هر لحظه ممکن است فرو بپاشد. چشمانم به اطراف سرک می‌کشند، سعی می‌کنند بفهمند کجای این کابوس هستم. با تکان دادن سرم تمام اتاق را بدون آن‌که لحظه‌ای بی‌حرکت باشد می‌بینم. حتی نیازی به پنج ثانیه صبر و از بر بودن تصویرها نیست. من... همه چیز را با حرکت و وضوح می‌بینم.

کنار تخت، میز کوچکی با انبوهی از وسایل پزشکی‌ست. سرم، مانیتور ضربان قلب و یک سینی فلزی.

کمی دورتر، کاناپه‌ای چرمی کنار در قرار دارد، با پشتی خمیده و ردی که نشان از نشستن کسی دارد. صدای ضعیف وزوز دوربین مداربسته‌ی گوشه‌ی دیوار را می‌شنوم. چراغ قرمز کوچکش ثابت می‌درخشد. احساس می‌کنم چشم‌هایی مرا زیر نظر دارند. نفس حبس‌شده‌ام را آرام بیرون می‌دهم و ناگهان، صدایی درست از کنارم می‌گوید:

- بالاخره بیدار شدی!

قلبم در سینه می‌کوبد و با وحشت برمی‌گردم. چهره‌ای آشنا و شرقی. پوستی گندم‌گون، با موهای فری که روی پیشانی‌اش ریخته. چشمانش برق می‌زند و لبخندی بر لبش است‌. لباس‌های همیشگی‌اش را تن کرده، همان لباس‌هایی که به دنیای امروز تعلق ندارند؛ کت بلند و جلیقه‌ای کلاسیک از قرن نوزدهم اروپا، همراه با ساعت جیبی آویزان از زنجیری نقره‌ای. نامش را زمزمه می‌کنم:

- امید.

و لبخندش عمیق‌تر می‌شود، همچنان ملایم، اما بی‌اعتماد. اخمی می‌کنم و حس تهدید درونم شعله می‌کشد. با صدایی خشک و جدی می‌گویم:

- ازم فاصله بگیر.

با تکان سر، دوباره اطراف را می‌کاوم. نمی‌خواهم به چشمان شخصی که توهمی بیش نیست بنگرم. حتماً دارم خواب می‌بینم زیرا که همه چیز مانند خواب‌هایم است.

- درمان شدی.

لبخندش روی اعصابم راه می‌رود. پوزخندی می‌زنم و به آرامی می‌گویم:

- به احتمال زیاد دارم خواب می‌بینم.

بی‌درنگ پاسخ می‌دهد:

- واسه همین تلاش نمی‌کنی خودتو آزاد کنی؟

چشم‌هایم را تنگ می‌کنم. دست‌هایم هنوز بسته‌اند، اما دلم بیشتر از مچم تیر می‌کشد. کلافه و بریده‌شده می‌گویم:

- فقط دهنتو ببند امید!

امید با نگاهی نیمه‌خندان می‌گوید:

- به خاطر همین رفتاراته که دیگه اعتماد رو نیاوردم.

صدایش، سرد و خشن، مانند تیغی‌ست که بر روحم می‌لغزد. نفس عمیقی می‌کشم و بی‌اعتنا به نگاه نافذش، پاسخ می‌دهم:

- همون زنِ بلوند؟

صدایش کمی نرم‌تر می‌شود اما هنوز در لحنش طعنه‌ای تلخ موج می‌زند:

- باید می‌دیدی که چه زن نازنینی بود!

لبانم را محکم به هم می‌فشارم و با خشم فروخورده می‌گویم:

- اگه شما کوفتی‌ها دورم نبودید، دو سال لعنتی رو توی اون تیمارستان نمی‌موندم.

او دست‌هایش را در جیب‌های کتش فرو می‌برد و قدمی به سوی من نزدیک‌تر می‌آید. صدایش آرام و در عین حال چالش‌برانگیز است:

- اگه خوابی، پس چرا این همه درد داری؟

برای لحظه‌ای به تیر کشیدن مچ دستم فکر می‌کنم و سپس با لحنی آکنده از اعتراف می‌گویم:

- حتی توو خواب هم میشه درد کشید.

و چشمانش را مستقیم به من می‌دوزد. انگار که در جستجوی پاسخی است که باید بیابم:

- ایده‌ای داری که کجاییم؟

نگاهم را به سقف می‌دوزم، صدای تپش قلبم را می‌شنوم، مکثی می‌کنم و بعد می‌گویم:

- تو توی خوابمی، پس باید خودت راهنماییم کنی.

ناگاه در با صدای تیز و کوتاهی باز می‌شود. عرفان، با شانه‌هایی اندکی خمیده و چهره‌ای که بین تردید و نگرانی معلق مانده، در چارچوب در ظاهر می‌شود.

نور کم‌رمق سقف، خطوط سایه‌دار صورتش را پررنگ‌تر می‌کند. نفس در سینه‌ام حبس می‌شود؛ ذهنم لحظه‌ای قفل می‌کند. دیدن او آن‌قدر ناگهانی است که برای چند ثانیه همه‌چیز رنگ سکوت می‌گیرد. تپش قلبم شدت می‌گیرد اما سریع به خودم هشدار می‌دهم.

این فقط یک خواب است پیوند. حتماً خواب است.

امید به دیوار کنار تکیه داده‌است و می‌دانم که عرفان قادر به دیدنش نیست. صدای امید، از کنج اتاق، آرام اما گزنده در گوشم می‌پیچد:

- مثل این‌که دیگه فقط من نیستم.

عرفان، بی‌خبر از این حضور موازی، قدمی جلو می‌گذارد. صدایش کم‌حجم اما پر از شک است:

- با کی حرف می‌زنی؟

امید پوزخند می‌زند. گره‌ای در فکش پیداست، صدایش خش‌دار و آکنده از نفرتی پنهان است:

- دوست دارم یه مشت محکم نثارش کنم.

عرفان چراغ‌قوه‌ی کوچکی از جیب روپوشش بیرون می‌کشد. صدای «کلیک» خاموشیِ فضا را می‌شکند. نوری سفید و تند در چشمانم می‌تاباند. کورمال می‌زنم تا پلک بزنم، اما می‌دانم که دارد دقیق واکنش‌هایم را می‌سنجد.

- خیلی زود نسبت به نور واکنش نشون دادی. کامل می‌بینی؟

با صدایی آرام، در حد زمزمه، طوری که حتی خودم هم مطمئن نیستم شنیده می‌شود یا نه، می‌گویم:

- دارم خواب می‌بینم... .

چراغ‌قوه را خاموش می‌کند، نور ناگهان می‌افتد و صورتش نیمه‌تاریک می‌شود. دستی در جیبش می‌برد، بی‌حرف چند ثانیه به من خیره می‌ماند، سپس لب‌هایش به‌آرامی تکان می‌خورند:

- ایده‌ی جالبی دادی!

و به سمت میز کنار تخت می‌رود و کشوی آن را باز می‌کند. صدای کشیده‌شدن چوب بر چوب، مثل صدای زخمی شدن چیزی درون سینه‌ام است. نگاهش را پایین می‌اندازد و در همان حال می‌پرسد:

- تو خواب‌هات معمولاً چی‌کار می‌کنی؟

لب‌هایم خشک‌اند. حس می‌کنم دهانم طعم آهن دارد. بی‌هیچ فکر اضافه‌ای جواب می‌دهم:

- فرار می‌کنم.

عرفان با نگاهی آرام اما هدف‌مند، به بند فلزی روی مچ دستم نزدیک می‌شود. فلز سرد، هنوز روی پوست حس می‌شود. صدای کلیدی که بین انگشتانش می‌چرخد، مثل شکستن شیشه‌ای درونم است. می‌گوید:

- بابت کاری که کردم... عذر می‌خوام.

قفل را باز می‌کند. صدای "کلیک" فلز به آزادی‌ام گواهی می‌دهد. مچم سبک می‌شود، اما اعتمادی که از من رخت بربسته، هنوز برنمی‌گردد.

با حالتی بی‌تفاوت، طوری که انگار حتی یادم نیست چه چیزی باید فراموش شود، می‌پرسم:

- مگه چی‌کار کردی؟

در همان لحظه، امید تکیه‌اش را از دیوار می‌گیرد. به چشمانم خیره می‌شود و با صدایی آهسته اما پر از زهر زمزمه می‌کند:

- شیشه‌ی الکلو تو سرت شکوند و بعدش بیهوشت کرد.

پلک می‌زنم. آن صحنه‌ها مثل سیل در ذهنم هجوم می‌آورند. بوی الکل، صدای شکستن شیشه و سیاهی بعدش. عرفان اما، با لبخندی کم‌رنگ و دروغین، وانمود می‌کند که هیچ‌کدام را نمی‌داند. می‌گوید:

- هیچی.

و سپس دستش را جلو می‌آورد. کف دستش باز است، انتظارش در حرکتی ساده و فریبنده خلاصه شده.

- دستمو بگیر.

برای لحظه‌ای به دستش نگاه می‌کنم، بعد به چهره‌اش، بعد به امید که لب‌هایش را به خشم فشرده. خونی که در شقیقه‌ام می‌زند، حالا تازه فرمان می‌دهد.

با تمام قدرت، مشت گره‌شده‌ام را به صورت عرفان می‌کوبم. صدای ضربه خشک و بلند است. صورتش تاب می‌خورد، به عقب پرت می‌شود و من پیش از آن‌که تردیدی مجال یابد، از تخت پایین می‌پرم و پا به فرار می‌گذارم.

پاهایم بدون لحظه‌ای تردید مرا به بیرون می‌کشانند. صدای نفس‌هایم، شتاب‌زده، در راهرویی طنین می‌اندازد که درِ آن به تازگی پشت سرم کوبیده شد. همه‌چیز آن‌قدر سریع اتفاق افتاده که نمی‌دانم آیا ضربه‌ام به عرفان نشسته، یا هنوز دارد دنبالم می‌دود.

سرم مدام گیج می‌رود و به زور تعادلم را حفظ می‌کنم که مهمان‌ زمین نشوم. راهرو با نوری سرد و یخ‌زده روشن شده، دیوارها صاف و یکدست‌اند، با رنگی خاکستری- سفید که بوی استریل بیمارستانی می‌دهد. اما این‌جا بیمارستان نیست؛ این‌جا شبیه هیچ‌جایی نیست که پیش‌تر دیده باشم.

کف سالن از سنگ مرمر صیقلی‌ست و چراغ‌های هوشمند در سقف، با حرکت من یکی‌یکی روشن می‌شوند، بی‌هیچ سروصدایی. به سرعت می‌دوم، نفسم در سینه‌ام گره می‌خورد. پیچ بعدی را رد می‌کنم و ناگهان با عظمت فضا مواجه می‌شوم، سالن اصلی.

در یک عمارتم. عمارتی که بی‌رحمانه زیباست. سقف بلند با پنل‌های شیشه‌ای، نور ملایم ماه را از میان خود عبور داده و درخششی لطیف بر همه‌چیز پاشیده‌است. کف شفاف است، گویی بر لایه‌ای از آب راه می‌روم. دیوارها، ترکیبی از بتن و چوب، با خطوط هندسی مدرن. در انتهای سالن، پلکانی شیشه‌ایو مارپیچ به طبقات بالا می‌رسد؛ گویی طراحی این فضا بیشتر متعلق به رویاهای معماران آینده است تا یک خواب آشفته.

می‌ایستم و نگاه می‌چرخانم. باید راهی باشد. سایه‌ی خودم را می‌بینم که در شیشه‌ی مقابل می‌لرزد. حس می‌کنم دیوارها دارند بر من فشار می‌آورند.‌ چشمانم به گوشه‌ای تاریک می‌افتد، یک در.

در خاکستری با خطوط باریک نور در لبه‌هایش. می‌دوم. دست می‌برم به آن، اما باز نمی‌شود. دستگیره ندارد. با شانه فشار می‌آورم. صدای فنر و مقاومت باعث می‌شود درد از استخوانم بالا رود اما تسلیم نمی‌شوم.

بار دیگر. فشار. یک ضربه‌ی دیگر و ناگهان در با ضربه‌ای کوتاه اما قاطع، باز می‌شود. نوری کورکننده به درون می‌ریزد.

قدم بیرون می‌گذارم. زمین زیر پایم دیگر مرمر نیست، چمن و خاک است. مرطوب، نرم، زنده. بوهای طبیعت در هوا شناورند؛ بوی چوب خیس، بوی شبنم، بوی رهایی.

پشت سرم، عمارت همچون تندیسی سرد و خاموش، در دل شب ایستاده. بدنه‌ی شیشه‌ای‌اش انعکاس ستارگان را در خود دارد. اما چیزی در من می‌داند که دیگر نمی‌توانم به آن بازگردم.

جلوتر می‌روم. درخت‌ها قد می‌کشند و شاخه‌ها در مهتاب برق می‌زنند. نسیم آرام از لابه‌لای برگ‌ها می‌گذرد، صدای جغدی از دور و خُرخُر جویباری پنهان.

قدم‌هایم مرا به دل جنگل می‌برند. تاریکی دیگر هراس ندارد. اینجا هرچه هست، واقعی‌تر از آن چیزی‌ست که پشت سرم جا گذاشتم.

سینه‌ام بالا و پایین می‌رود. نفس‌نفس می‌زنم و ریه‌هایم میان سرمای گزنده‌ی شب پر و خالی می‌شوند. کف پاهایم بر خاک خیس جنگل سنگینی می‌کند و ته‌مانده‌ی خراش و خار و شتاب را بر پوست پایم حس می‌کنم. ناگاه می‌ایستم. تازه متوجه می‌شوم که چیزی در فضا تغییر کرده. همه‌چیز... واقعی‌تر از آن است که ذهن خسته‌ام ساخته باشد.

سکوت سنگینی فضا را دربرگرفته، تنها صدای باد میان شاخه‌هاست که زمزمه‌وار می‌پیچد. قلبم تند می‌کوبد. قدمی به عقب برمی‌دارم و چرخشی بی‌هدف دارم تا شاید راهی، مسیری، یا حتی دروغی پیدا کنم که بگوید بیداری نیست. اما درست همان لحظه، صدای خش‌خش برگ‌ها می‌آید.

چهره‌ای آشنا از دل تاریکی بیرون می‌آید. عرفان است. قامتش خمیده، نفس‌زنان، رد خون از میان بینی‌اش تا لب بالا کشیده شده و صورتش را لکه‌دار کرده. چشمان آبی‌اش در تاریکی می‌درخشد، وحشی، زخمی و بی‌رحم.

با پشت آستینش خون را پاک می‌کند و لبخندی نصفه‌نیمه و پر از زهر، بر لب می‌نشاند. با صدایی خفه و بریده می‌گوید:

- الان دیگه مساوی‌ایم.

لحظه‌ای بی‌حرکت می‌مانم. پلک می‌زنم اما تصویرش هنوز همان‌جاست. چشم از او نمی‌گیرم. زمزمه‌وار، انگار فقط برای خودم می‌گویم:

- نمی‌فهمم... معمولاً همین‌جاها خوابم تموم می‌شد... .

و او بی‌آن‌که پلک بزند، قدمی جلو می‌آید. صدایش آرام اما با طنین عجیبی در جانم می‌پیچد:

- تو خواب نیستی پیوند.

و لحظه‌ای نفس در سینه‌ام حبس می‌شود. سرمایی عجیب از ستون فقراتم بالا می‌خزد. همه‌چیز... بیش از حد زنده است. حتی ترس. اگر خواب نیستم، پس چطور چشمانم سالم‌اند؟ چطور؟

***

فصل اول: آدونیس کجاست؟

عرفان یک کاسه‌ی سوپ مرغ جلویم می‌گذارد؛ همان غذایی که از ته دل از آن متنفرم. با لحنی که بیش از مهربانی، بوی اجبار می‌دهد، می‌گوید:

- همه‌شو بخور.

با همان نفرتی که هم از سوپ دارم و هم از خودش، نگاهم را به چشمانش می‌دوزم. بی‌آن‌که دست به کاسه بزنم، آرام می‌گویم:

- راستش میلی ندارم.

اما او کاسه را جلوتر می‌کشد و نرم می‌گوید:

- دو قاشق هم بخوری، کافیه.

آخر از کجا باید مطمئن باشم چیزی درونش نریخته‌ای؟ دارو؟ زهر؟ توهم‌زا؟ حتی دیدن سوپ حالم را به هم می‌زند، چه برسد به خوردنش.

- قضیه‌ی چشم‌هام چیه؟

از عمد سؤال را وسط می‌کشم، بلکه بحث عوض شود و جوابی بگیرم. اما او همچنان فقط به خوردن اصرار دارد:

- فعلاً بخور... بعداً راجع بهش حرف می‌زنیم.

بعداً؟ من در ابهام خفه می‌شوم و او می‌خواهد «فعلاً» سوپ بخورم؟ حتی نمی‌فهمد چقدر وضعم وخیم است.

در همین لحظه حسی عجیب به سرم چنگ می‌اندازد. سرم سبک شده، آن هم بیش از حد. دست می‌برم به موهایم... فقط تا گردنم‌اند. با بهت می‌پرسم:

- چرا موهام کوتاه شدن؟

عرفان همان‌طور که دست به سینه مقابلم ایستاده و به چشمانم خیره است می‌گوید:

- راجع به اونم حرف می‌زنیم.

باورم نمی‌شود. پس کی دقیقاً این حرف زدن‌ها قرار است شروع شود؟ می‌پرسم:

- درباره‌ی این‌که کجاییم هم بعداً حرف می‌زنیم؟

او پاسخی نمی‌دهد. در عوض، انگار تمام سؤال‌هایم را بایگانی کرده باشد، با لحنی سبک می‌پرسد:

- از این‌جا خوشت میاد؟

و دستانش را در جیب شلوار راسته‌اش می‌کند و محیط را می‌نگرد. از خشم پارچه‌ی شلوارم را محکم در مشتم می‌فشارم. بی‌رمق نگاهی به اطراف می‌اندازم؛ خانه‌ای زیبا با طراحی دقیق و دکوراسیونی حساب‌شده.

با افتخار می‌گوید:

- هم طراحی بیرونی و هم داخلیش، جفتش کار خودمه.

سکوت کرده و فقط نگاه می‌کنم. به عرفان، به سوپ، به دیوارهای سفید و لامپ‌هایی که زیادی نور می‌دهند.

همه چیز زیادی روشن است امّا درون من تاریک‌تر از همیشه.

ناگاه دیگر صدایش را نمی‌شنوم. انگار حرف می‌زند، اما کلماتش ته چاه افتاده‌اند. لب‌هایش تکان می‌خورند ولی صدایی در نمی‌آید.

فقط صدای قلب خودم را می‌شنوم. تند و تندتر.

- من چم شده؟

فکر می‌کنم این را با صدای بلند پرسیده‌ام،

ولی نگاه عرفان تغییری نمی‌کند. یعنی نشنید؟ یا اصلاً چیزی نگفتم؟

دستم را بالا می‌برم تا موهایم را دوباره لمس کنم. ولی حسش مثل لمس پوست غریبه‌ای‌ست. موهایی که نبودند و حالا نبودن‌شان شبیه بریدگی‌اند. خاطره‌ای تکه‌تکه از ذهنم عبور می‌کند.

جایی… در تاریکی… صدای عرفان می‌آید که با فریاد می‌گوید:

- آروم باش پیوند! فقط آروم باش!

و بعد، صدای جیغ می‌شنوم… صدای جیغ خودم است؟

- پیوند؟

ناگاه از جا می‌پرم. عرفان دستش را روی شانه‌ام گذاشته و به تک‌تک اجزای صورتم‌ نگاهی می‌اندازد.

- حالت خوبه؟

در چشمانش چیزی شبیه ترس می‌بینم… یا شاید دلسوزی‌ای که من را بیشتر می‌ترساند. سرم را به عنوان تایید تکان می‌دهم.

- باید یه‌کم استراحت کنی. به خودت زمان بده.

اما من زمان نمی‌خواهم. من جواب می‌خواهم ولی... انگار حتی سؤال‌هایم را نیز به یاد ندارم.

سرم تیر می‌کشد. اول فقط یک نبضِ آرام، بعد شبیه پتک، از پشت پیشانی می‌کوبد به مغزم. دستم می‌لرزد و تصویر روبه‌رویم انگار می‌رقصد. صدای عرفان دور می‌شود، نزدیک می‌شود و دوباره دور... .

چیزی در دلم فرو می‌ریزد. مثل افتادن در آب سرد.

اسم معشوقم روی زبانم می‌لغزد:

- آدونیس... .

عرفان می‌گوید:

- چی گفتی؟

جواب نمی‌دهم. قلبم دارد بی‌دلیل می‌تپد، مثل وقتی که اسمی را جایی شنیده‌ای اما یادت نمی‌آید کجا. دچار آشناپنداری شده‌ام؟

چیزی شبیه وحشت، از نوک انگشتانم بالا می‌رود و در گلوی خالی‌ام گیر می‌کند. با دستم محکم به کناره‌ی میز می‌زنم. سوپ بر روی کف آشپزخانه می‌ریزد و عرفان یک‌دفعه دستش را از روی شانه‌ام برمی‌دارد. عقب می‌کشد و می‌گوید:

- پیوند؟ چی شده؟ حالت خوبه؟

بلند می‌شوم. سرم گیج می‌رود، حتی پاهایم نمی‌دانند کجا باید بروند.

- من باید برم.

- چی داری میگی؟

دستش را روی بازویم می‌گذارد تا متوقفم کند، اما من آن‌قدر لرزان و ضعیفم که حتی آن لمس کوچک، تعادلم را به‌هم می‌زند.

روی زمین پرت می‌شوم و نگاه عرفان حالا دیگر فقط نگران نیست، عصبی‌ست.

نفس می‌کشم. تند، کوتاه و پی‌در‌پی. هوا بوی عطر اسطوخودوس می‌دهد و ناگهان، با بالا رفتن آستین لباس سفیدم، روی دستم متوجه‌ی چیزی می‌شوم.

ردهایی از سوزن. نقطه‌های کوچک با کبودی‌های اطرافش.

دستم را روی کبودی‌ها می‌گذارم. نه... خیلی زیادند.

مثل جای گاز گرفتن حیوانی که با ظرافت تمام درد را تزریق کرده باشد.

صدایم می‌لرزد اما دیگر نمی‌توانم ساکت باشم. گوشه‌ی میز را می‌گیرم و آرام تن ضعیفم را بلند می‌کنم. به کبودی‌ها خیره‌ام... می‌پرسم:

- اینا چیه؟

و وقتی عرفان جواب نمی‌دهد، تکرار می‌کنم، بلندتر:

- این‌همه رد سوزن چیه؟

و باز هم وقتی چیزی نمی‌گوید عربده می‌کشم:

- با من چه غلطی کردی؟

سرم داغ شده و وحشت به جان و تنم خیمه زده. بلند می‌گویم:

- چرا چشمام خوب شدن؟

دست‌هایم را به‌زور بالا می‌گیرم، انگار خودم هم باورم نمی‌شود.

- چطوری؟ با چی؟ با این سوزن‌ها؟ موهام واسه همین کوتاهن؟ چرا چیزی یادم نمیاد؟

می‌پرسم:

- چرا موهامو بریدی؟

و دیگر جیغ‌مانند می‌گویم:

- باهام چی‌کار کردی؟!

پاهایم سست می‌شوند. دستانم را مشت می‌کنم اما خیلی می‌لرزند. نفسم بالا نمی‌آید. زیر لب، انگار با خودم حرف می‌زنم:

- یه‌کاری کردی. یه چیزایی دادی بهم. یه چیزایی ازم گرفتی.

بعد بلند می‌گویم:

- چرا هیچی یادم نمیاد؟!

عرفان جلو می‌آید، با دست‌های بالا، مثل کسی که بخواهد خرگوش زخمی‌ای را آرام کند. اما من عقب می‌روم و پشتم به دیوار می‌خورد. دیوار سرد است؛ اما ذهنم داغ.

- چه بلایی سرم آوردی؟

- پیوند گوش بده، فقط باید آروم باشی، نمی‌فهمی الان چی... .

- نه. تو نمی‌فهمی!

نگاهم به در است. به پنجره. به مسیرهای احتمالی فرار.

نفس‌هایم تند شده. ریه‌هایم نه هوا، که هجوم می‌بلعند.

هجومِ سؤال، هجومِ درد، هجومِ گم‌گشتگی.

سینه‌ام بالا و پایین می‌رود، بی‌آن‌که بداند برای چه زنده مانده است. زمزمه می‌کنم. اول آهسته و بی‌جان، انگار نامی را از دل خواب صدا می‌زنم:

- آدونیس... .

عرفان اخم می‌کند و نزدیک‌تر می‌آید. انگار دوست ندارد نامش را به زبان بیاورم، اما نامش را تکرار می‌کنم. بلندتر. شکسته‌تر.

- آدونیس کجاست؟

عرفان انگشتانش را از پشت، در هم قفل می‌کند. چشم ازم نمی‌گیرد. نگاهش عصبی‌ و لحنش عاصی‌ست.

- حال آدونیس خوبه.

لرزش به لبانم می‌افتد. نام او، در دهان عرفان... انگار دارد روحش را قرض می‌گیرد.

- اگه بخوای... .

مکث می‌کند، گوشی‌اش را با بی‌میلی از جیب درمی‌آورد.

- همین الان بهش زنگ می‌زنم.

دهانم باز می‌ماند. حس می‌کنم دارم در خلأ فرو می‌روم.

انگار که بین من و واقعیت، پرده‌ای افتاده.

تمام تکه‌های معما دارند بر سرم آوار می‌شوند و هیچ‌کدام شبیهِ حقیقت نیستند.

- آدونیس... کوش؟

با انگشت شست و اخمی عمیق، در گوشی‌اش چیزی را بالا پایین می‌‌کند. آن دستش هم در جیبش فرو کرده و معلوم است بدجور روی مخش رفته‌ام.

بینی‌‌اش همچنان به خاطر ضربه‌ای که به صورتش زدم سرخ است.

هنوز منتظرم اما زبانم باز نمی‌شود. مغزم نمی‌کشد. بوی سوپ، هنوز توی هوا مانده. بوی دروغ، از عرفان بلند شده و صدای آدونیس... هنوز نیامده.

عرفان با همان اخم‌های مضحک‌اش، لبخندی بر لب می‌زند.

- بفرما... می‌خوای گوشیمو رو اسپیکر بذارم؟ هوم؟

صدایم در نمی‌آید و فقط نگاهش می‌کنم. خیلی به من نزدیک شده، انگار تنها بیست سانتی‌متر با او فاصله دارم. به گمانم برای اولین بار است که از سکوت خودم و این همه نزدیکی، می‌ترسم.

شماره‌ای را می‌گیرد. شماره‌ای که نمی‌بینم، اما بوق می‌خورد. یک بار، دو بار، سه بار... .

عرفان دستش را کنار سرم روی دیوار می‌گذارد و بیشتر به سمت صورتم خم می‌شود. صدای بوق ممتد مثل نبضی فلج‌شده، در هوا پخش می‌شود.

و بعد... .

- الو؟

صدایی در اسپیکر پیچیده می‌شود. صدای آدونیس. خواب‌آلود است و گرفته.

- سلام آدی! چطوری؟

عرفان با لحنی حرف می‌زند که هم زیادی شاد است و هم زیادی نچسب:

- ببین کی دلش برات تنگ شده. پیوند!

و دوباره فاصله‌ی صورت‌مان را کمتر می‌کند و من فقط سرم را بیشتر به دیوار می‌چسبانم. آدونیس مکث می‌کند.

- پیوند؟ جداً؟

صدایش، تکه‌ای از مرا زنده می‌کند و تکه‌ای دیگر را می‌کُشد. چیزی درست نیست. چیزی توی آن صدا، لرز دارد، شک دارد، گنگ است. انگار که... نقش بازی می‌کند؟

چرا نمی‌پرسد "حالش چطوره؟"

چرا نمی‌پرسد "بذار باهاش حرف بزنم؟"

چرا فقط سکوت است و نفس‌هایی که انگار دارد تمرین می‌کند برای یک نقش؟

عرفان با لبخندی که مزه نمی‌دهد، تماس را قطع می‌کند.

- دیدی؟ گفتی آدونیس... اینم صدای آدونیس.

و ناگاه، نگاهش بی‌خبر روی لب‌هایم می‌افتد. زمان کش می‌آید و چشم نمی‌دزدد. آب دهانم را به زحمت فرو می‌برم.

بعد، انگار چیزی یادش بیاید، خودش را سریع عقب می‌کشد؛ اما دیر است. آن نگاه شلیک شده و هنوز میان لب‌ها و دیوار، صدا می‌پیچد.

دلم می‌خواهد جیغ بکشم، به او حمله کنم، شیشه‌ی پنجره را خرد کنم و از این کابوس فرار کنم؛ اما هیچ کاری نکرده و فقط به گوشی‌اش می‌نگرم.

دست‌هایم می‌لرزند. انگار که چیزی درون رگ‌هایم به جوش آمده باشد. صدایم از گلو درمی‌آید ولی بیشتر شبیه ناله‌ست تا درخواست.

- چرا نگفتی بیاد؟

بغضم می‌ترکد.

- من… باید ببینمش.

عرفان به آرامی گوشی را دوباره بالا می‌گیرد. لب‌هایش به پوزخند کشیده شده، اما چشمانش مثل همیشه دروغ را لو نمی‌دهند.

- باشه. بهش میگم. اگه واقعاً بخوای… .

دستش روی صفحه گوشی می‌لغزد، اما من نمی‌فهمم آیا واقعاً شماره‌ی کسی را می‌گیرد یا نه. فقط صدایم در سرم تکرار می‌شود: بیاد. فقط بیاد.

می‌خواهم قدمی بردارم اما زانوهایم خالی می‌شود.

همه‌چیز دور سرم می‌چرخد و بعد… قطره‌ای گرم از بینی‌ام رو دستم چکه می‌کند. قرمز است.

پلک می‌زنم. قطره‌ی بعدی روی لباس سفیدم می‌افتد.

- خون؟

لبم می‌لرزد. دستم را بالا می‌گیرم، اما پیش از آن‌که چیزی بگویم، جهان به سمت چپ کج می‌شود.‌ صداها دورتر می‌شوند و نور کدر می‌شود.

متوجه می‌شوم که عرفان مرا در آغوش می‌گیرد و جلوی افتادنم را می‌گیرد. آرام چیزی می‌گوید ولی من دیگر نمی‌شنوم. نه صدای عرفان را، نه صدای قلب خودم را. فقط تاریکی می‌ماند.

تاریکی و حس سردی‌ای که انگار از وجودم بالا می‌خزد.

***

پلک‌هایم را آرام می‌گشایم. تصویر جلوی چشمانم تار است. فقط نور هست و سایه‌ی یک نفر که آرام‌آرام واضح می‌شود.

عرفان است که خم شده روی من و به دستم نگاه می‌کند.

سوزشی داغ از بازویم عبور می‌کند و به پایین می‌نگرم. سوزنی از رگم بیرون کشیده می‌شود.

لب‌هایم می‌جنبد و جانم می‌لرزد. آمپول خالی را که در دستش می‌بینم، بی‌هوا از جایم بلند می‌شوم ولی عرفان سریع دستم را می‌گیرد.

- نه نه... یهویی بلند نشو.

صدایم به ناله می‌ماند:

- سرم تیر می‌کشه... .

دستم را فشار می‌دهد. با پشت آستینش عرق پیشانی‌ام را پاک می‌کند. با لحنی که سعی دارد آرامم کند می‌گوید:

- طبیعیه... هنوز سیستم عصبیت تثبیت نشده.

نگاهم به آمپولِ در دستش خیره مانده. با صدایی که بیشتر عصبی‌ست تا پرسش‌گر، پچ می‌زنم:

- این چه کوفتیه؟

آهی از سر خستگی می‌کشد. آمپول خالی را بی‌حوصله روی میز جلو مبلی می‌گذارد. تازه متوجه می‌شوم که روی یک مبل سفیدِ خزمانند خوابیده‌ام. چه دکور سالن پذیرایی‌‌‌اش ظریف و زیباست. می‌توان دار و درخت‌هایی که با نسیم شبانه خودشان را به دیوار شیشه‌ای می‌چسبانند را به وضوح دید.

- پیوند... .

از وارسی سالن پذیرایی دست می‌کشم و سرم را به سمت او می‌گیرم. روبه‌رویم زانو می‌زند. کف دستش را روی زانوی خودش می‌گذارد، نگاهش دقیق است، اما چیزی در آن دودل می‌زند.

- من نمی‌خوام چیزی رو ازت مخفی کنم.

به محض این‌که جمله را تمام می‌کند، پلک‌هایم را تنگ می‌کنم. اخمم ناخودآگاه درمی‌آید؛ اما او مکث نمی‌کند.

- توی آسایشگاه با آدونیس در ارتباط بودم. حالا چه حضوری و چه تلفنی. مدیر آسایشگاه یکی از دوستای نزدیکم بود… ولی چند ماه پیش، سکته‌ی قلبی کرد.

سرش را پایین می‌اندازد، لب‌هایش را روی‌هم فشار می‌دهد و بعد آهسته می‌افزاید:

- وقتی فوت کرد، من مجبور شدم مدیریت رو به‌عهده بگیرم.

بلند می‌شود و کمی از من فاصله می‌گیرد. انگشتانش را بی‌هدف بین موهای لختش فرو می‌برد و راه می‌رود. نه منظم، نه بی‌قرار. انگار بین تصمیم گفتن و نگفتن مردد باشد.

- ‌آدونیس قرار بود بره روسیه. ظاهراً درمانش کامل شده بود… ولی ترجیح داد تو آسایشگاه بمونه.

چند قدم به سمتم برمی‌دارد. صدایش آرام‌تر است، شاید صادق‌تر:

- از بین اون همه پرونده… نمی‌دونم چرا، ولی پرونده‌ی تو جذبم کرد. دیدم قراره برای جراحی مغز منتقلت کنن مشهد، در حالی‌که به نظرم احتمال زنده موندنت کمتر از ده درصد بود.

مکث. چشمانش به زمین دوخته شده.

- روش جراحی‌شون خیلی قدیمی و تهاجمی بود. براشون درصد بقا یا احتمال خطر معنا نداشت. فقط می‌خواستن عمل انجام بشه.

با خشمی بی‌صدا قدمی به جلو می‌گذارد، انگار بخواهد خودش را متهم کند.

- قرار بود با آدونیس یه ساعت مونده به انتقال، فراریت بدیم… ولی خودت جلوتر از ما بودی.

چشم‌هایش در چشم‌هایم گره می‌خورد.

- نقشه‌ی فرار رو خودت بدون این‌که بفهمی کامل چیدی. منم سرگرم کردن یه مشت نگهبان که از قضا رییس‌شون بودم، برام هیچ کاری نداشت.

سکوت بین‌مان لحظه‌ای طولانی‌ست. عرفان نگاه می‌دزدد. صدایش پایین‌تر آمده:

- پیوند… این بهترین راهی بود که می‌تونستم بهت کمک کنم. تا حالا با تک‌تک روان‌پزشکات حرف زدم. می‌دونم توهماتت از کی شروع شده حتی اسم عروسک بچگیت رو هم بلدم، مانا خرگوشه.

بزاق دهانم را به سختی قورت می‌دهم و فقط به او گوش می‌سپارم. تپش قلبم به حدی بالاست که صدایش بین صدای عرفان گم می‌شود. چند لحظه با دو انگشت شقیقه‌اش را می‌فشارد، بعد صاف می‌ایستد.

- برای درمانت خیلی تحقیق کردم.

نفس عمیقی می‌کشد. دست در جیبش می‌برد و ویال کوچکی را بیرون می‌کشد.

- با همکاری یکی از همکارای نوروساینسم تو روسیه، یه پروتکل جدید رو امتحان کردیم. ترکیبی از تحریک مغناطیسی متمرکز و تزریق یک داروی بازسازی عصبی خاص. هنوز هیچ جای دنیا اجازه‌ی آزمایش انسانی براش صادر نشده… اما من روی تو ریسک کردم.

ویال را بین انگشتانش می‌چرخاند، نگاهش با دقت روی برچسب محو آن سر می‌خورد. ادامه می‌دهد:

- این دارو باعث فعال‌سازی مجدد مسیرهای بینایی خاموش شده.

لبخندی می‌زند و ویال را کنار آمپول استفاده شده‌ی روی میز می‌گذارد.

- به‌ کمک نانوحسگرهایی که توی بخشی از قشر بینایی مغزت کاشتیم، تشخیص دادیم چه مناطقی آسیب‌دیدن. واسه همین به اجبار موهات رو کامل زدیم؛ باید محل ورود نانوذرات تمیز و قابل‌دسترس می‌بود.

چند لحظه سکوت. صدای تنفسش منظم نیست.

- بر اساس داده‌هایی که ازشون گرفتیم، پروتکل درمان طراحی شد. شوک، دارو و دوره‌ی بازسازی.

چشم‌هایش را مستقیم و بی‌واسطه به من می‌دوزد.

- هفت ماه کامل پروسه‌ی درمانت طول کشید.‌ اون هفت ماه از حافظه‌ت پریده چون هم شوک مغناطیسی و هم داروهای مهارکننده‌ی تشنج، روی حافظه‌ی کوتاه‌مدتت اثر گذاشته. احتمالاً برگشت‌پذیره… ولی خب زمان می‌بره.

دوباره ویال را برمی‌دارد، حالا محکم‌تر از قبل.

- این دارو، ترکیبیه از ماده‌ی بازسازی‌کننده‌ی نورونی، به‌علاوه‌ی مهارکننده‌ی تشنج ملایم. هر شیش ساعت باید تزریق شه. اگه دوزش عقب بیفته… مغزت دچار نوسان الکتریکی میشه. مثل چیزی که همین الان دیدی... سرگیجه، خون‌دماغ و حتی حمله‌ی عصبی.

ویال را روی میز برمی‌گرداند. کنارم روی مبل می‌نشیند. سرش پایین است. صدایش به سختی بیرون می‌آید:

- فقط دو سه ساعت دیرتر زدمش… دیدی که چه بلایی سرت اومد.

چشمانم روی لب‌هایش خشک مانده‌اند. دست‌هایم بی‌اجازه می‌لرزند. انگار چیزی درون رگ‌هایم به خروش افتاده باشد، چیزی از جنس ناباوری، از جنس خشم… از جنس زنده‌ ماندنِ ناخواسته.

نگاهش می‌کنم… مستقیم در مردمک‌هایش، با چشمانی که دیگر نای گریه ندارند، اما... ناگهان سنگینیِ چیزی نم‌ناک، بی‌اجازه‌ام از گونه‌ام می‌گذرد. یکی… دو تا… بعدش را دیگر نمی‌شمارم.

زبانم خشک است، اما لب‌هایم باز می‌شوند، آرام، شکسته، بریده‌بریده:

- چرا؟ چرا بدون اجازه‌ی من… چنین غلطی کردین؟

صدایم از گلویم نمی‌گذرد، اما واژه‌ها آن‌قدر زنده‌اند که خفه نمی‌شوند. با نفس‌هایی بریده، با هق‌هق‌هایی که انگار از ته وجودم آمده‌اند:

- من… نمی‌خواستم زنده بمونم. نمی‌خواستم... .

سرم را پایین می‌اندازم. صدایم دیگر نمی‌لرزد، می‌شکند. مثل شیشه‌ای که از نوک انگشتت می‌گذرد و تا استخوان می‌رسد:

- من راضی نبودم... حرفمو می‌فهمی؟ من راضی نبودم... .

نفسم تنگ می‌شود. انگار تمام اکسیژن این خانه‌ی لعنتی با تصمیم یک نفر دیگه بلعیده شده باشد. همه‌چیز... بدون من تصمیم گرفته شده. حتی بودنم.

پلک می‌زنم. دنیای اطرافم تار می‌شود، مثل ذهنی که تازه از کما بیرون آمده. دلم می‌خواهد سرم را به چیزی بکوبم، اما حتی خشمم هم ضعیف شده. زمزمه‌ می‌کنم. بیشتر به خودم تا به او:

- مرگ، انتخاب من بود... نه شما... نه هیچ‌کس دیگه‌ای... .

دستم بی‌اختیار روی سینه‌ام می‌نشیند. قلبم نمی‌زند یا شاید من دیگر حسش نمی‌کنم.

عرفان آرام و بی‌صدا، چند قدم به سمتم نزدیک می‌شود. نگاهش، مثل پدری‌ست که کودک زخمی‌اش را تماشا می‌کند. به زانو می‌نشیند، دستش را بالا می‌آورد، اما منتظر نمی‌ماند. ناگهان مرا در آغوش می‌کشد؛ انگار می‌خواهد تمام تکه‌پاره‌هایم را با گرمای بدنش جمع کند، انگار باور کرده هنوز چیزی از من برای نجات دادن باقی مانده... اما نه. نه.

قلبم تاب نمی‌آورد. روحِ سرکوب‌شده‌ام می‌غرّد. انگار که این آغوش، توهینی باشد به زخم‌هایی که قاتل رویاهایم بودند.

- ولم کن!

جیغ می‌زنم. از ته حنجره، با صدایی که حتی خودم نمی‌شناسمش. با دست، محکم به سینه‌اش می‌کوبم، دیوانه‌وار، هیستریک.

- نمی‌خواستم زنده بمونم لعنتی! نمی‌خواستم!

دستم بی‌اراده سمت میز می‌رود. گلدانی سنگی را می‌قاپم و پیش از آن‌که خودش بفهمد، با تمام قدرت به سمتش پرت می‌کنم. گلدان به دیوار کنار سرش برخورد می‌کند و خرد می‌شود. صدای شکستنش شبیه مغزی‌ست که فرو می‌پاشد.

عرفان یک قدم عقب می‌کشد. انگار حالا دیگر نمی‌داند دارد با چه چیزی مواجه می‌شود.

من اما، دیگر خودم نیستم.

دستانم را مشت می‌کنم، ناخن‌هایم را در کف دستم فرو می‌کنم، به نفس‌نفس افتاده‌ام، اشک‌ها هنوز در جریان‌اند.

- شماها... شماها کی هستین که جای من تصمیم می‌گیرین؟

صدایم ترک می‌خورد.

- کی بهتون اجازه داده بود نذارین بمیرم؟

پاهایم سست می‌شوند. زانوهایم خم می‌شوند، مثل درختی که زیر تبر خشم فرو می‌ریزد. به زمین می‌افتم و دستانم روی گوشم می‌نشیند. می‌لرزم. همه‌چیز می‌چرخد.

- من دیگه نمی‌تونم... نمی‌تونم... .

عرفان نفس‌زنان جلو می‌آید، اما محتاط. دیگر آغوشش را نزدیک نمی‌کند. فقط آرام، با صدایی بریده می‌گوید:

- پیوند... تو درمان شدی.

و من، در حالی‌که در خودم می‌پیچم، میان خاکستر آنچه از روحم باقی مانده، آرام زمزمه می‌کنم:

- کِی خواستم درمانم کنی؟

اشک‌ها راه‌شان را گم کرده‌اند. نه فرو می‌ریزند، نه می‌خشکند. فقط می‌مانند؛ بلاتکلیف، لبه‌ی پلکم، آویخته میان ماندن و رفتن.

صدایم خش‌دار و آرام است، مثل بغضی که پوست کشیده بر واژه‌ها:

- تو منو خوب نمی‌شناسی... نه روان‌پزشک‌هام، نه اون پرونده‌های بزرگ و نمودارهای تهی. اونا منو تعریف نمی‌کنن، اونا هیچی از من نمی‌دونن.

مکث می‌کنم. سکوتی بی‌پایان در نگاه عرفان جاری‌ست نگاهی که بین ترس و ترحم معلق مانده. سرم را آرام بلند می‌کنم، چشمانم حالا سرد است، تهی و بی‌فروغ:

- اگه این دارو رو دیگه بهم تزریق نکنی... چی میشه؟

عرفان پلک می‌زند. انگار برای لحظه‌ای، توی جواب دادن گیر کرده. بعد، نفس بلندی می‌کشد. صدایش، با همه‌ی تلاشش برای محکم بودن، ترک برمی‌دارد:

- نورون‌هات یکی‌یکی می‌میرن.

سرم را آرام تکان می‌دهم؛ اما درونم، طوفانی‌ست. به‌ظاهر لرزانم، اما چیزی در عمق سینه‌ام، دیگر به زانو درنیامده. آرام، بی‌آن‌که نگاهش کنم، از جا بلند می‌شوم. پاهایم سست‌اند، اما قدم برمی‌دارند. گویی کسی در من برخاسته که از مرگ نمی‌ترسد، از درد نمی‌هراسد و از نجات متنفر است.

دستم را به سمت شیشه‌ی ویال کوچک دارو دراز می‌کنم. خنکی‌اش میان انگشتانم زنده است. بی‌مکث، بی‌تردید، آن را به لبه‌ی میز می‌کوبم. صدای شکستنش در فضا می‌پیچد، مثل شکستن چیزی عزیز... چیزی گران‌قیمت و نجات‌بخش. مایعی شفاف، آهسته روی فرش می‌ریزد و همان‌جا جان می‌دهد.

فریاد عرفان، ناگهانی و پرخشم در هوا جاری می‌شود:

- چه... چه غلطی می‌کنی؟! حتی نمی‌دونی قیمت همچین دارویی چقدره!

نگاهش نمی‌کنم. زانوهایم می‌لرزند، اما صدایم نه. نگاهم را بر آن تکه‌های شکسته‌ی شیشه می‌دوزم و با لحنی که از دل خاک برمی‌خیزد می‌گویم:

- برام مهم نیست... به ارواح خاک پدر و مادرم قسم، اگه بذارم یه دونه دیگه از این لعنتیا رو بهم تزریق کنی.

نفسش را عصبی بیرون می‌دهد. چند قدم به جلو می‌آید. چشم‌هایش برق می‌زنند. تلخ می‌خندد و لحنش پر از سرزنشی‌ست که نمی‌داند کجا فرو بریزد:

- نمی‌دونی داری چی‌کار می‌کنی... .

اما من دیگر با مرگ آشتی‌ام. بازی را من شروع نکرده‌ام. من فقط مهره‌ی اشتباهی‌ام که یادش رفته روی کدام خانه ایستاده.

قدم‌هایش سنگین‌تر از همیشه به گوشم می‌رسد. نزدیک می‌شود... صدای نفس‌هایش داغ است و متشنج. فاصله‌مان حالا فقط چند نفس است. به‌سوی من خم می‌شود که نگاهم کند، که شاید صداقتی در چشم‌هایش بریزد و خشمم را خاموش کند؛ اما من دیگر به خاموشی رضایت نمی‌دهم.

انگشتانم را دور تکه‌ی شکسته‌ی شیشه حلقه می‌کنم. تیزی‌اش هنوز از دارو خیس است، اما حالا بوی خون می‌دهد، نه شفا.

با حرکتی تند آن را به گردنم نزدیک می‌کنم. رگِ نازک نبضم زیر نوک شیشه می‌لرزد.

- جلو نیا... .

چشم‌های عرفان گرد می‌شود. گام‌هایش متوقف می‌شوند. سکوتی کوتاه میانمان می‌افتد؛ سکوتی که بوی التماس می‌دهد، اما هیچ‌کدام‌مان به آن لب نمی‌زنیم.

قطره‌ای از عرق، از کنار شقیقه‌ام پایین می‌چکد. تکه‌شیشه را کمی محکم‌تر فشار می‌دهم. زبری‌اش پوست گردنم را می‌خراشد، اما نه آن‌قدر که خون بیاید... فقط در حدی که بفهمد تهدیدم، خیال نیست.

- منو نجات ندادی، عرفان... تو منو از مردن دزدیدی.

سکوت می‌کند و من، همچنان لرزان اما مصمم، تیزترین لبه‌ی ناامیدی‌‌ام را زیر گلویم نگه‌ داشته‌ام... تا شاید، یک‌بار برای همیشه، کسی بفهمد که نجات، همیشه نجات نیست.

عرفان بدون آن‌که نگاهش بلرزد، سر تکان می‌دهد. آرام، با دو انگشت اشاره و شست، خط لبخندی مصنوعی بر صورتش می‌کشد؛ گویی دارد مرز میان شوخی و جنون را با دستان خودش تعریف می‌کند. دستانش را در جیب‌های شلوارش پنهان می‌کند و با لحنی تهی از تپش می‌گوید:

- حله. انجامش بده.

لب‌هایش بی‌دغدغه‌اند و من، بی‌صدا، در چشمان آبی و عمیقش غرق می‌شوم؛ با صدایی لرزان می‌پرسم:

- می‌خوای خودمو بکشم؟

سرش را به آرامی تکان می‌دهد و می‌گوید:

- آره... ولی چند لحظه صبر کن.

گوشی‌اش را بیرون می‌کشد. انگشتانش بی‌وقفه روی صفحه‌اش می‌رقصند. چیزی را تایپ می‌کند. بعد، گویی که هیچ اتفاقی نیفتاده آن را به جیبش بازمی‌گرداند. بی‌هراس قدم برمی‌دارد و نزدیک‌تر می‌آید؛ من ناخودآگاه، یک قدم عقب می‌کشم.

- اون ویال دارو خیلی کوچیکه. حتی به کاروتید هم نمی‌رسه، فقط الکی پوستتو می‌بُری.

بعد، ناگهان، برق ایده‌ای در نگاهش شعله می‌کشد.

- راستش... یه ایده‌ی بهتر دارم.

به سوی آشپزخانه‌ی روشن، با کابینت‌های طوسی و دسته‌دسته نورهای نقطه‌ای می‌رود. کشوی یکی از کابینت‌ها را بیرون می‌کشد و چیزی از درون آن بیرون می‌آورد.

وقتی برمی‌گردد، چاقویی بزرگ در دست دارد؛ دسته‌اش قرمز خون‌مانند و تیغه‌اش می‌درخشد. ویال شکسته را با حرکتی ناگهانی از دستم می‌گیرد، گویی دارد اسباب‌بازی کودکانه‌ای را دور می‌اندازد و چاقو را به جای آن در دستم می‌گذارد.

بعد چند قدم عقب می‌رود و می‌گوید:

- نه، صبر کن... هنوز یه چیزی کمه.

به سمت میز گرامافونی می‌رود که کنار تلویزیونِ بزرگِ خانه جا خوش کرده. از کشوی میز صفحه‌ای بیرون می‌کشد، آن را در دستگاه می‌گذارد و سوزن را آرام روی سطح گردان می‌نشاند.

لحظه‌ای بعد، صدای ویولن، همانند موجی از سرمای زمستان، در فضا جاری می‌شود. قطعه‌ی «زمستان» ویوالدی… صدایی که از اعماق استخوان‌ها بالا می‌خزد.

عرفان، لبخندی محو بر لب، به گرامافون تکیه می‌دهد.

- آلبوم چهارفصل ویوالدی… قشنگ به این صحنه جلا میده.

ناگهان چیزی به خاطرش می‌رسد. با همان هیجان کودکانه مانند پسربچه‌ای که از یادآوری سورپرایز تولدش خوشحال شود، می‌گوید:

- وای، یه چیز دیگه یادم رفت!

و همان‌طور که می‌دود، از پله‌های شیشه‌کاری‌شده‌ی عمارت بالا می‌رود.

تنها می‌مانم، با چاقویی در دست و صدای موسیقی در گوش و قلبی که هر لحظه سنگین‌تر می‌تپد. دارد چه غلطی می‌کند؟

چند دقیقه می‌گذرد. پاهایم از ایستادن سست شده‌اند و روی مبل نشسته‌ام.

عرفان، بالاخره بازمی‌گردد، دوربینی در دست دارد و با لبخند به من نزدیک می‌شود.

- اِه چرا نشستی؟ بلند شو!

بلند می‌شوم. دوربین را روی سه‌پایه‌ای کنار مبل تنظیم می‌کند و دکمه‌ی ضبط را فشار می‌دهد.

- در تصویری که می‌بینید، شاهد خانوم پیوند شکوهی هستیم... .

از جیبش سیگاری بیرون می‌کشد و آن را میان لبش می‌گذارد. فندک را روشن می‌کند و دود را با طمانینه بیرون می‌فرستد.

- دختری که توی بیست سالگی تصمیم گرفته با یه ویال دارو به شکل مسخره‌ای خودکشی کنه.

کام دیگری می‌گیرد.

- البته من برای این‌که آبروریزی نشه، یه چاقوی درست و حسابی دستش دادم.

روی مبل تک‌نفره‌ای، همان مبل کنار دوربین، می‌نشیند و پا روی پا می‌اندازد. باز هم دود، باز هم سکوت و بعد با لحن مردی که انگار تماشای تئاتری بی‌ارزش را دنبال می‌کند، می‌گوید:

- منتظر چی هستی، پیوند؟ زود تمومش کن دیگه.

چاقو در دستانم سنگینی می‌کند و دستانم می‌لرزند. چشم‌هایم به او خیره مانده‌اند. متحیر لب باز می‌کنم:

- این مسخره‌بازیا چیه؟

لبخندش رنگ شیطنت می‌گیرد.

- مگه صدای آهنگو نمی‌شنوی؟ یه صحنه‌ی دراماتیک خفن برات ساختم... .

و دود دیگری می‌فرستد.

- تازه، دود سیگارم هم فضا رو رازآلودتر کرده... .

در یک آن، با خنده‌ای نیمه‌جان می‌گوید:

- وای، بازم یه چیز یادم رفت!

بلند می‌شود و از روی مبل کنارش، کنترل مشکی را برمی‌دارد. نور لوستر و چراغ‌های سقف را کم می‌کند. خانه در تاریکی فرو می‌رود. تنها نورهای محو و لرزان باقی می‌مانند، و صدای ویولن که همچنان می‌نالد.

- تاریکی همیشه تو صحنه‌های خودکشی جواب میده!

دوباره روی مبلش می‌نشیند، این بار با آسودگی کسی که قرار است تا دقایقی دیگر از دیدن پایانی خونین لذت ببرد. پاهایش را روی هم می‌اندازد. سیگار تمام شده‌اش را پایین پایش می‌ندازد. چانه‌اش را به دستش تکیه می‌دهد و می‌گوید:

- من منتظرم، پیوند.

لب‌هایم خشکند. چاقو در انگشتانم می‌لرزد.

- مثلاً مرگ من برات مهم نیست؟

پاسخی نمی‌دهد. تنها با نگاهی خسته و بی‌هیچ احساسی، براندازم می‌کند. انگار مردی‌ست که حوصله‌اش از تماشای صحنه‌ای طولانی و بی‌کشش سر رفته.

و من… میان نورهای مرده، موسیقی ویوالدی، دوربین روشن و چاقویی در دست، ایستاده‌ام و هیچ‌چیز، حتی مرگ، دیگر عجیب‌تر از خونسردیِ این مرد نیست.

چاقو مثل استخوان یک مرده‌ی استخوان‌سفید، سرد و سنگین در دستم مانده. عرفان سیگار تازه‌ای روشن می‌‌کند و دود سیگارش، دور سرش مثل هاله‌ای نامقدس می‌رقصد.

او همان‌طور نشسته. مچ پای راست را روی زانوی چپ انداخته، سیگار را میان انگشتان کشیده، چشم‌دوخته به دست من. به چاقو. به آن سلاح فلزی که حالا نه ترسناک است، نه نجات‌بخش. فقط سنگین است و بی‌فایده.

با طعنه‌ای کش‌دار می‌گوید:

- فکر می‌کنی آخرش قراره گریه کنم؟ التماس کنم خودتو نکشی؟ من فقط می‌خوام بدونم... بالاخره اون مغز پرمدعات یه تصمیمی می‌گیره یا نه؟

دستش را به طرف گوشش می‌برد، وانمود می‌کند که چیزی نمی‌شنود.

- چرا صدای جیغتو نمی‌شنوم؟ یالا!

چشمم بی‌اختیار می‌لغزد روی دوربین قرمز چشم‌دوخته به جانم. صدای گرامافون می‌لرزد. شقیقه‌هایم می‌کوبند. گلوی خشک‌شده‌ام حتی دیگر جای بغض ندارد و عرفان...

لبخند می‌زند.

صدایی در دوردست، در پس آن دیوارهای غریب، چون تیری در تاریکی نفوذ می‌کند به ثانیه‌ی بعدی.

- عرفان... .

صدای بم و آشنایی‌ست. صدایی که فراموشش نکرده‌ام.

عرفان با مکثی کوتاه، به آرامی سرش را به سمت در می‌چرخاند. من نمی‌چرخم. نمی‌خواهم اگر رؤیاست، از بین برود.

قدمی در سکوت برداشته می‌شود. بعد یکی دیگر. ضربه‌های پا نه شتاب‌زده‌اند، نه آرام. مطمئن‌اند.

صدای کفش‌های چرمی روی سنگ عمارت، انگار مرثیه‌ای‌ست بر چیزی که قرار است بمیرم یا نجات یابم.