رمان به وقت مرگ - جلد دوم گرداب خونین به قلم آوا موسوی

ژانر : #جنایی #معمایی #هیجانی #عاشقانه

خلاصه :

بوی خون، بوی باروت، بوی مرگ...

و او خون ندیده، باروت نمی شناسد، چیزی از قاعده مرگ نمی داند.

یک شهر دود گرفته که نه، یک شهر خون گرفته، یک بازی خون گرفته...

بر سردرش نوشته اند: «ورود ممنوع!»

و او بی آن که توجه کند، پا به این شهر می گذارد.

بوی خون تا کنون به مشامش نخورده.

نمی تواند حقیقت را از دروغ تشخیص دهد.

نمی تواند خلوص و ریا را از هم جدا کند.

نمی تواند آدم خوب را از بد تمایز دهد، هر چند که حتی اگر بگردد، نمی تواند در این شهر آدم خوب پیدا کند.

حالا می خواهد برگردد. او آدم این شهر نیست؛ اما راهی برای بازگشت نمانده.

و او یک چیز را دیر فهمید:

«زنده ماندن در این بازی مرگبار کار هر کس نخواهد بود، جز آن کس که بار ها مرده باشد!»

دیگر چاره ای نمانده، او دیگر چه بخواهد چه نخواهد از اهالی این شهر است.

برای این که متوجه گذر زمان باشد، ناچار است ساعتش را به وقت این شهر کوک کند.

او باید عقربه های ساعتش را به وقت «مرگ» کوک کند!

فصل اول

قدمی به سمتش برداشتم و وحشت زده نالیدم:

_ نه... نکن.

خندید و اسلحه را به سمتم گرفت.

_ نیا جلو.

قطره ای اشک از گوشه چشمم افتاد. از فرط وحشت نفسم بالا نمی آمد.

_ این کارو نکن.

سر اسلحه را زیر چانه خودش گذاشت و من با ترس قدمی به سمتش برداشتم. من این نگاه را خوب می شناختم. این حجم از قاطعیت در نگاهش من را می ترساند. دستم را به سمتش گرفتم. دستم به طور وحشتناکی می لرزید.

_ او... اونو بده به من.

سری به طرفین تکان داد و قدمی به عقب برداشت.

_ اگه کنارت بمونم، بهت آسیب می زنم. دستای من بوی خون میده. من هرجا که برم، مرگم دنبالم میاد.

رعشه به جان فک و زانو هایم افتاد.

_ گفتی وقتی همه چیز تموم بشه، بازم مواظبم میمونی. گفتی تا ابد حواسم بهت هست.

سرش را به سمت شانه اش کج کرد و لبخند زد و من با صدایی ضعیف و پر بغض ادامه دادم:

_ حالا دیگه همه چیز تموم شده نه...

به میان حرفم پرید و صدایم زد. دهانم نیمه باز ماند و چشمم به آن اسلحه لعنتی بود. بغض به گلویم چنگ انداخت و اجازه نفس کشیدن را از من گرفت.

این هم یکی دیگر از بازی هایش بود. می خواست اذیتم کند.

_ دیگه من نیستم که جونتو نجات بدم؛ پس حواست به خودت باشه.

دستم را روی برآمدگی حجیم شده گلویم کشیدم و با لکنت گفتم:

_ من... من... دو...

خندید و داد زد:

_ من بیشتر!

و بعد صدای گلوله و جیغ بلندم، با افتادنم بر روی زمین و سقوطش از روی پل همزمان شد...

* * * * *

دستم را روی بینی ام گذاشتم و پلک هایم را از درد روی هم فشار دادم.

_ خوبی؟

از درد گوشه چشمم اشک جمع شد؛ اما سری تکان دادم.

_ چه خبره اونجا؟ برید کنار ببینم.

مقابلم زانو زد و با اخم گفت:

_ دستتو بردار.

دستم را برداشتم و تازه متوجه خیسی خون روی دستم شدم. بچه ها هین کشیدند. لیلا کنارم زانو زد و هول و دستپاچه گفت:

_ وای خدا مرگم، به خدا نمی خواستم اینطوری بشه.

یکی از بچه ها دستمالی را به سمتم گرفت و من دستمال را زیر بینی ام گرفتم. سن سی عصبی و با اخم هایی در هم به لیلا نگاه کرد

_ حواست کجاست؟

لیلا سرش را پایین انداخت و شرمنده گوشه لبش را جوید.

_ ببخشید.

زیر بغلم را گرفت و بلندم کرد و بلند گفت:

_ برید سر تمرینتون.

و بعد رو به لیلا ادامه داد:

_ دور سالن بدو. تا وقتی نگفتم حق نداری بایستی.

دستمال قرمز شده از خون را باز هم زیر بینی ام نگه داشتم و با صدای ضعیفی گفتم:

_ تقصیر خودمم بود.

بازویم را کشید و همانطور که به سمت رختکن می رفت، گفت:

_ حرف نباشه.

چیزی نگفتم. دیگر به گوشت تلخی هایش عادت کرده بودم.

روی نیمکت های گوشه رختکن نشستم و او همانطور که به سمت سالن برمی گشت، گفت:

_ یکم بشین خونش بند بیاد.

دستی به مو هایم کشیدم و همانطور که یقه لباسم را کمی شل می کردم، از جا بلند شدم و به سمت کمدم رفتم. از توی کوله ام یک دستمال نو برداشتم و دستمال خون آلود را داخل سطل گوشه رختکن انداختم.

دستی به گردن خشک شده ام کشیدم و بطری آبم را برداشتم و آب باقی مانده درونش را یک نفس خوردم.

_ ماهی؟ کجایی؟

چرخیدم و به او که وارد رختکن شده بود، نگاه کردم.

_ اینجام.

با دیدنم لبخند دندان نمایی زد و جلو آمد

_ لامصب از ریخت انداختت.

سرکی به سالن کشید و جلو تر آمد

_ بدبخت عین سگ هنوز داره میدَوه.

از لحنش خنده ام گرفت. هیچ وقت نمی توانست درست حرف بزند. خودش را روی نیمکت انداخت و به دیوار پشت سرش تکیه داد.

نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم. تایم کلاس تمام شده بود و بچه ها یکی یکی وارد رختکن شدند. خون بینی ام بند آمده بود.

راهم را به سمت سرویس کج کردم و بعد از شستن دست و صورتم وارد رختکن شدم. لباس هایم را عوض کردم و همانطور که دکمه های مانتو ام را می بستم، لباس هایم را داخل کوله ام هل دادم و یک دستی زیپش را بستم.

_ فردا کلاس داری؟

کوله ام را روی شانه ام انداختم و گفتم:

_ آره، اتفاقا یه امتحان مهمم دارم، هنوز هیچی نخوندم.

دست هایش را رو به سقف گرفت.

_ خدا رو هزار بار شکر می کنم درس من تموم شد رفت به درک اسفل السافلین.

کسانی که در رختکن بودند به این جمله اش خندیدند و او با حرص ادامه داد:

_ خدا واسه کسی نخواد. دو سال پشت کنکور موندم، پنج سالم طول کشید یه لیسانس کوفتی بگیرم.

خندیدم و شالم را روی سرم انداخت. با بچه ها خداحافظی کردم و آوا همانطور که کفش هایش را می پوشید، لنگ لنگان به سمتم آمد.

_ وایسا.

ایستادم و آوا خم شد و زیپ نیم بوت های پاشنه دار جیر مشکی رنگش را بالا کشید. از باشگاه خارج شدیم و سعی کردم صدای تق تق گوش خراشی که به واسطه برخورد پاشنه کفش آوا با پله های فلزی باشگاه ایجاد می شد را در نظر نگیرم.

_ میان دنبالت؟

همانطور که نگاهش را در خیابان و پیاده رو می چرخاند، بی حواس گفت:

_ آره، یا خودش میاد، یا نامه اش، یا شلوار گل گلی ننه اش.

بلند خندیدم. آدم هیچ وقت با این دختر پیر نمی شد، چون همیشه یک چرندی در آستین داشت تا بگوید. سرش را چرخاند و نگاهم کرد.

_ به چی می خندی؟

با تاسف سر تکان دادم و نگاه آوا روی نقطه ای ثابت ماند و گفت:

_ عه نامه و شلوار گل گلی منتفی شد، خودش اومد.

چرخیدم و به ماشین سفید رنگی که کمی آن طرف تر پارک شده بود، نگاه کردم. آوا مشتی به شانه ام کوبید و گفت:

_ هفته دیگه می بینمت.

لبخندی زدم و آوا با لبخندی دندان نما به سمت ماشین رفت و سوار شد.

نفسی گرفتم و دستی به پشت گردنم کشیدم. داخل ایستگاه اتوبوسی که کمی آن طرف تر بود، نشستم و کوله ام را روی پا هایم گذاشتم.

امروز خیلی خسته شده بودم. بعد از اتمام این ترم دیگر در باشگاه ثبت نام نمی کردم. درس های دانشگاه به اندازه کافی وقتم را می گرفت، حوصله یک درگیری جدید را نداشتم.

با رسیدن اتوبوس سوار اتوبوس شدم و از آنجایی که همه صندلی ها پر بودند، ایستادم و دستم را به میله اتوبوس گرفتم. موبایلم را از توی جیب مانتو در آوردم و از داخل جیب کوچک کوله ام هندزفری ام را برداشتم و به موبایلم وصل کردم. آهنگی پلی کردم و سرم را به بازوی دستی که به میله آویزان بود، تکیه دادم.

خوابم می آمد؛ ولی هنوز برای امتحان فردا یک کلمه هم نخوانده بودم و امشب را باید به زور نسکافه و قهوه بیدار می ماندم. با حس توقف اتوبوس چشم هایم را باز کردم. هنوز یک ایستگاه دیگر باقی مانده بود.

نفس عمیقی کشیدم و چشم در حدقه چرخاندم. باز جای شکرش باقی بود که باشگاه آنقدر ها هم از خوابگاه دور نبود.

سرم را چرخاندم و به پسر بچه ای که روی صندلی کنار مادرش نشسته بود و انگشتش در بیبنی اش بود، نگاه کردم. خنده ام را به زور نگه داشتم؛ اما شانه هایم لرزیدند. نگاه از پسر بچه گرفتم تا معذب نباشد و به کارش ادامه دهد.

با رسیدن اتوبوس به ایستگاه مورد نظرم از اتوبوس پیاده شدم و دستی به گردنم کشیدم و کمی چرخاندمش که باعث ایجاد صدایی تق تق مانند از گردنم شد.

وارد محوطه شدم و برای جعفر آقا سری تکان دادم.

_ خسته نباشید.

سری تکان داد و کلاه بافتنی اش را روی گوش هایش کشید.

_ برو تو بچه، هوا سرده.

قدمی به سمت اتاقک نگهبانی برداشتم و گفتم:

_ ای بابا کجاش سرده؟ دو هفته دیگه عیده.

دستش را در هوا تکان داد و همانطور که پیچ رادیو اش را می چرخاند، گفت:

_ شما جوونا چیتون به آدمیزاد رفته که این رفته باشه؟

متعرض گفتم:

_ عه!

چپ چپ نگاهم کرد

_ بدو برو تو ببینم.

خندیدم و وارد خوابگاه شدم. از پله ها بالا رفتم تا به اتاق مشترکم با سه دانشجوی دیگر که در طبقه اول بود، رسیدم. در اتاق را باز کردم و بلند گفتم:

_ من برگشتم.

لاله روی تختش غلت زد و خواب آلود گفت:

_ به قرنیه چشم چپم.

دو هم اتاقی دیگرم بلند خندیدند و من با حرص کوله ام را به سمتش پرت کردم؛ اما تخمینم کمی اشتباه بود و کوله ام پایین تخت افتاد. همانطور که دکمه های مانتو را باز می کردم، گفتم:

_ چی داریم واسه خوردن؟

مهدیه پوزخند زد و روی تختش نشست، سرش را در جزوه هایش برد و گفت:

_ گزینه های روی میز خیلی زیاده، مرغ بریون یا کباب بره؟ کدومو می خوای؟

همانطور که لباس هایم را عوض می کردم، با حالتی مثلا متفکر گفتم:

_ مرغ بریون دوست ندارم، کباب بره خوبه.

و بعد خم شدم و جزوه ام را برداشتم. از پله های تخت دو طبقه بالا رفتم، به دیوار تکیه دادم و مچ پاهایم از روی لبه تخت آویزان شد.

_ ماهی.

خودم را جلو کشیدم و به سمت پایین خم شدم.

_ هان؟

جزوه اش را به سمتم پرت کرد که محکم به صورتم خورد و لبه یکی از ورقه ها پوستم را خراش داد. آخی گفتم و دستم را روی گونه ام گذاشتم. مثل این که امروز روز ناقص شدن من بود!

با حرص به مهدیه نگاه کردم و گفتم:

_ می میری مثل آدم بدی؟ پوستمو برید.

با لحنی که مشخص می کرد می خواهد جلوی خنده اش را بگیرد، گفت:

_ ببخشید.

زهرمار غلیظی حواله اش کردم و ادامه دادم:

_ حالا چی میخوای؟

کش و قوسی به بدنش داد و این بار از جا بلند شد و خودکاری به دستم داد.

_ دو سه تا سوال فیزیک و این چرت و پرتاست. حل کن.

چپ چپ نگاهش کردم و نگاهم را به سمت جزوه سوق دادم. تست های به نسبت آسانی بودند. خودکار را برداشتم و همانطور که تست ها را حل می کردم، گفتم:

_ یه چایی بریز برام.

اگر در شرایط عادی بود، قبول نمی کرد؛ ولی از آنجایی که کارش به من گیر بود، سری تکان داد و به سمت فلاسک گوشه اتاق رفت. لیوان چایی را روی تخت گذاشت و گردن کشید تا ببیند دارم چه می‌کنم. تست آخر را هم حل کردم و جزوه و خودکار را پایین انداختم. مهدیه با حرص نگاهم کرد و من با بیخیالی روی تخت دراز کشیدم و جزوه ام را برداشتم. چایی ام را خوردم و لیوانش را به دیوار تکیه دادم.

چند خط از جزوه ام را خواندم؛ ولی زیاد چیزی دستگیرم نشد. اصلا از کی تا حالا من برای امتحان درس می خواندم؟ برو بابایی نثار خودم کردم و غلت زدم. دستم را زیر بالشت گذاشتم و چشم هایم را بستم. مطمئنا فردا خدا من را از امداد های غیبی اش بی نصیب نمی گذاشت!

تازه چشم هایم گرم خواب شده بودند که صدای موبایلم بلند شد. فحشی زیر لب دادم و همانطور که با دست دنبال موبایلم می‌ گشتم، روی تخت چرخیدم. بالاخره موبایل را پیدا کردم و با همان چشم های بسته تماس را وصل کردم.

_ مــاهــور!

از صدای جیغ بلندش چشم هایم تا آخرین درجه باز شد و داد زدم:

_ مرض!

بچه ها سرشان را چرخاندند و نگاهم کردند و من عصبی نگاه از آن ها گرفتم و گوشه لبم را جویدم.

_ یه فن، فقط یه فن به من یاد بده رو این نکبتا پیاده کنم.

صدای جیغش این بار بلند تر بود. دستی به پیشانی ام کشیدم و موبایل را کمی از گوشم فاصله دادم.

_ چی داری میگی؟ حالت خوبه؟

_ خوب؟ خــوب؟

بلند خندید و با حرص گفت:

_ آره، عالی ام. اومدم خونه، می بینم بمب ترکیده تو خونه.

و بعد مثل این که مخاطبش یک نفر دیگر بود، با عصبانیت داد زد:

_ بی شرفا دو ساعت نبودم، گند زدین به خونه و زندگیم. عینهو قوم مغول ریختید تو خونه.

کم کم عصبانیتم از بین رفت و لبم را به دندان گرفتم تا خنده ام نگیرد. حرص خوردنش بامزه بود.

صدای پسری از آن طرف خط آمد.

_ حالا حرص نخور خوشگله.

قبل از این که آوا جیغ بزند، خودم موبایل را از گوشم فاصله دادم.

_ دهانت را بدوز ای مزدور!

این بار بلند خندیدم. حتی در موقع عصبانیت هم حرف هایش خنده دار بود.

_ من آوا نیستم اگه اون دهن شما رو تخته نکنم. دور از چشم من میاین خونه رو می کنید پاتوق؟ خاک بر سراتون پوسته تخمه جاش رو میزه؟

بچه ها متعجب به من که خنده ام بند نمی آمد، نگاه می کردند.

_ آوا...

_ مرگ!

با بهت چشم گرد کردم. چرا به من فحش می داد؟

_ این فنه که امروز لیلا بهت زده، به من یاد بده تا برم دماغ همه شونو خرد کنم. یه مشت نره غول ریختند دورم.

دستم را مشت کردم و جلوی دهانم گرفتم. خواستم چیزی بگویم که به میان حرفم پرید و گویا دوباره مخاطبش من نبودم.

_ هان چیه؟ چرا اونطوری نگام می کنی؟ منم عاشقتم عزیـــزم. شب ما با هم تنها میشیم، بعد عین سگ می زنم تو سرت تا خونه رو جمع...

و بعد تماس قطع شد!

بهت زده خندیدم و به تلفنم نگاه کردم. سری به طرفین تکان دادم. دخترک دیوانه‌ی عجیب غریب!

* * * * *

_ استاد دیگه واقعا خسته نباشید.

استاد دهان نیمه بازش را بست و بچه ها خندیدند. با تاسف سری تکان داد و گفت:

_ همون که خانم عباسپور گفت.

لبخند پیروزمندانه ای زدم و از جا بلند شدم. کوله ام را روی شانه ام انداختم و با کف دستم مقنعه ام را کمی عقب دادم. یکی از پسر ها همانطور که از کنارم رد می شد، گفت:

_ خدا خیرت بده وگرنه تا فردا بازم می خواست درس بده.

نیشخندی زدم و سوییشرتم را از پشت صندلی برداشتم و روی ساعدم انداختم. گردنم را به چپ و راست متمایل کردم و از کلاس خارج شدم. هنوز یک کلاس دیگر داشتم و بعد از آن هم می خواستم چرخی در شهر بزنم و برای خودم مانتوی بهاره بخرم.

چند روز دیگر تعطیلات عید بود؛ اما قصد برگشتن به خانه را نداشتم. این همه راه تا یزد نمی ارزید و مهم تر از آن من برای برگشتن به خانه انگیزه ای نداشتم. می توانستم این دو هفته را با مهدیه در خانه دانشجویی دوستش بمانم. خود مهدیه هم قصد نداشت به شهرش برگردد و این برای من یک مزیت محسوب می شد

دوستانم همیشه من را بی احساس و یخ خطاب می کردند؛ اما من فقط کمی واقع بین بودم. برگشتن به خانه آن هم وقتی دوباره باید چند روز بعد برمی گشتم، چه سودی داشت؟ این مدت را در خانه دوست مهدیه می ماندم و کمی درس می خواندم.

وارد کافه شدم و بعد از گرفتن یک کاپ هات چاکلت به محوطه برگشتم. دو سه سالی بود که زمستان های سردی را پشت سر می گذاشتیم؛ اما امسال برخلاف سال های قبل هوا معتدل تر بود.

با شنیدن صدای زنگ موبایلم لیوان کاغذی چای را به دست دیگرم منتقل کردم و با دست دیگر موبایل را از جیب کوله ام بیرون کشیدم.

_ سلام.

_ کجایی؟

چشم در حدقه چرخاندم و ابرو بالا دادم

_ برای همین زنگ زدی؟

برخلاف چند دقیقه قبل لحنش متحرص شد

_ اینطوری با من حرف نزنا.

لیوان خالی را میان انگشتانم مچاله کردم و از جا بلند شدم. بند کوله ام را روی شانه ام انداختم و با بیخیالی عجیب و غریبی گفتم:

_ برحسب ادب جواب سوالتو میدم.

سکوت کرد و منتظر به صدایم گوش سپرد. نیشخندی زدم و شمرده شمرده گفتم:

_ به تو چه!

خواست چیزی بگوید که با بی تفاوتی تماس را قطع کردم و موبایلم را در جیب کوچک کوله ام انداختم. لیوان یکبار مصرف را در سطل انداختم و به سمت ساختمان دانشکده راه افتادم.

وارد کلاس شدم و روی یکی از صندلی های جلو نشستم. کلاس به نسبت همیشه خلوت تر بود. نزدیک تعطیلات عید بود و کلاس ها تق و لق بودند. مو هایم را دور خودکارم پیچیدم و رهایش کردم؛ اما دریغ از کمی حالت گرفتن، همانطور صاف مانده بود. به بینی ام چین دادم و طره ای از مو هایم که بیرون گذاشته بودم را پشت گوشم دادم و مقنعه را روی سرم تنظیم کردم.

با ورود استاد به کلاس از جا بلند شدم. استاد نگاهش را در کلاس چرخاند و با اخم گفت:

_ بقیه رو دزد برده؟

کلاسورم را باز کردم و بلند گفتم:

_ شایدم گرگ خورده.

استاد با تاسف سر تکان داد و بچه ها خندیدند.

_ عباسپور بهشون بگو من دو نمره از ترمشون نمره کم می کنم.

ابرو بالا دادم و از جا بلند شدم.

_ استاد حس می کنم من شدم مبصر کلاس. هر کس برای بچه ها پیغام داره، به من میگه.

چپ چپ نگاهم کرد؛ اما نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد.

_ به خاطر این که تو همیشه زبون همشونی.

لبخندی دندان نما تحویلش دادم و استاد لیستش را برداشت. مقنعه اش را روی سرش جا به جا کرد و من گفتم:

_ حالا نمیشه به جای این که نمره از اونا کم کنید، به ما ها که اومدیم نمره اضافه کنید؟

اخم کرد و دستش را در هوا تکان داد

_ بشین سرجات عباسپور تا ننداختمت بیرون.

و از آنجایی که من پررو تر از این حرف ها بودم که از رو بروم، گفتم:

_ خب باشه، ندید. چرا عصبانی میشید؟

و بعد هم سرجایم نشستم. بچه ها ریز ریز خندیدند و من دیگر سکوت کردم. به قول استاد جابری من زبان کلاس بودم. استاد ها هم دیگر با من کنار آمده بودند. مسئولیت تغییر دادن بحث یا جو کلاس، مسئولیت زدن حرف ها و اعتراض هایی که بقیه بچه ها جرات نداشتند به زبان بیاورند و چانه زدن بر سر بودجه و نمره امتحانات بر عهده من بود و خب همیشه هم استاد ها اخلاقشان گل و بلبل نبود. تا الان چند باری از کلاس اخراج شده بودم؛ اما زیاد هم مهم نبود. مهم این بود که من برای زدن حرفم نمی ترسیدم.

با این که بعضی از بچه های کلاس خودشان را پشت من و امثال من قایم می کردند و ما را جلو می انداختند تا خودشان دانشجوی نمونه باقی بمانند؛ اما مهم نبود. این که برای بیان افکار و اعتقاداتم ابایی نداشتم، خوشحالم می کرد.

استاد بعد از حضور و غیاب مشغول تدریس شد و من تا میانه کلاس نت برداری می کردم؛ اما بعد عقب افتادم و تصمیم گرفتم بعد از یکی بچه ها جزوه بگیرم.

به مچ دستم ورزشی دادم و خودکارم را روی کلاسورم رها کردم. نگاهی به جزوه ام انداختم و خنده ام گرفت. واقعا برای خودم هم جای سوال داشت که چرا دست خطم این شکلی بود؟ با کمی ارفاق درست مثل کلاس اولی ها می نوشتم. دبیرستان که می رفتم، مامان چند بار خواست من را کلاس خوش نویسی ثبت نام کند؛ اما حوصله اش را نداشتم.

ناخنم را روی قسمتی از شلوار جینم که پارگی جزئی داشت، کشیدم. نگاهی به ساعتم انداختم. ده دقیقه پایانی کلاس بود. گوشه لبم کج شد و دستم را بالا گرفتم.

استاد نگاهم کرد و گفت:

_ سوالاتتون رو بذارید برای آخر کلاس.

از آنجایی که به هدفم رسیده بودم، لبخندی روی لبم شکل گرفت؛ اما به زور جمعش کردم.

_ استاد آخر کلاسه.

نگاهی به ساعت کلاس که بالای میزش بود، انداخت و ابرو هایش را بالا انداخت. خب اگر من هم اینقدر بی وقفه حرف می زدم، حساب زمان از دستم در می رفت.

و بعد نیم نگاهی به جزوه نصفه ام انداختم تا از تویش یک سوال در بیاورم و از استاد بپرسم. استاد پشت میزش نشست و گفت:

_ هر کس سوال داره، بیاد اینجا.

بالاخره توانستم یک سوال پیدا کنم و از جا بلند شدم. کنار میزش ایستادم و جزوه ام را جلوی دستش گذاشتم. امیدوار بودم از طرز نوشتنم ایراد نگیرد.

نگاهی به آن قسمت که اشاره کرده بودم، انداخت و چند لحظه مکث کرد. گویا می خواست از روی جمله بخواند. زبانم را میان دندان هایم فشار دادم تا بتوانم خنده ام را کنترل کنم.

نفسی گرفت و شروع به توضیح دادن کرد و از آنجایی که من فقط برای خالی نبودن عریضه سوال پرسیده بودم، حتی به یک کلمه از حرف هایش هم گوش ندادم و در نهایت لبخند ملیحی زدم و با تشکر کوتاهی از او فاصله گرفتم.

تایم کلاس تمام شده بود. به سمت صندلی ام رفتم و وسایلم را داخل کوله ام هل دادم. سوییشرتم را پوشیدم و زیپش را بالا کشیدم. رنگ نارنجی اش جیغ بود و اکثر بچه ها وقتی می خواستند پیدایم کنند، به واسطه سوییشرتم من را پیدا می کردند.

بند کوله را روی شانه ام انداختم و از دانشگاه خارج شدم. به سمت ایستگاه اتوبوس انتهای خیابان راه افتادم و از توی کوله ام یک آدامس توت فرنگی در آوردم و در دهانم انداختم. از روی خوش شانسی ام بود که همزمان با من اتوبوس رسید و من سوار شدم و خوش شانسی ام وقتی ثابت شد که جا برای نشستن پیدا کردم. روی صندلی نشستم و کوله قرمز رنگم که روی آن قلب های ریز مشکی داشت را روی پاهایم گذاشتم.

آدامسم را باد کردم و از پنجره اتوبوس به بیرون خیره شدم. از بس که همیشه جا برای نشستن نبود، حالا که نشسته بودم، حس می کردم بر تخت پادشاهی تکیه زده ام.

با رسیدن به ایستگاه مورد نظر از اتوبوس پیاده شدم. هنوز تا ظهر یک ساعتی مانده بود، به خاطر همین اکثر مغازه ها همچنان باز بودند.

وارد اولین مغازه مانتو فروشی شدم. اکثر جنس هایش به خاطر تغییر فصل حراج خورده بودند و از آنجایی که من علاقه وافری به خریدن هودی داشتم، یک هودی به رنگ مشکی که پشت و جلویش ایموجی «smail» داشت، خریدم و بعد یک جین مام استایل یخی هم خریدم و اصلا هم یادم نبود که من آمده ام مانتو بخرم!

آدامسم را در دهانم چرخاندم و از مغازه خارج شدم. خوبی اینجا این بود که چندین مغازه بزرگ در کنار هم وجود داشت و من اکثر مواقع اگر لباس می خواستم، از همینجا می خریدم.

وارد مغازه کناری شدم و با یک دست کیسه های خریدم را گرفتم و با دست دیگرم بند کوله ام را گرفته بودم تا از روی شانه ام سر نخورد. نگاهم را بین رگال ها چرخاندم. خب من در این حد هم پول در جیب نداشتم که بخواهم چنین مانتو های گران قیمتی بخرم. راه رفته را برگشتم و از فروشگاه خارج شدم.

نفسی گرفتم و مچ دستم را بالا آوردم. به ساعتم خیره شدم. ساعت حدود یک بود.

یک نگاه به کیسه های خریدم انداختم و یک نگاه دیگر به سه مغازه دیگر که هنوز داخلش نرفته بودم و در نهایت شانه بالا انداختم و زیر لب گفتم:

_ دیگه حسش پرید. مانتو بمونه برای یه روز دیگه.

کنار خیابان ایستادم و دستم را در هوا تکان دادم. حالا که هوس ولخرجی کرده بودم، حداقل تمام و کمال انجامش می دادم!

سوار تاکسی شدم و از پنجره به بیرون خیره شدم. هشت روز دیگر چهارشنبه سوری بود و من به شدت منتظر این روز بودم. از بس در خوابگاه و دانشگاه رژه رفته و فقط سرم را در کتاب و جزوه فرو کرده بودم، خسته شده بودم و دلم کمی هیجان می خواست.

و بعد این فکر کردم که چه قدر هم که من شیفته درس خواندنم!

درس می خواندم؛ اما نه به عنوان وظیفه. هر وقت حوصله اش را داشتم، سر درس می نشستم؛ اما با همان خواندن نصف و نیمه هم سر جلسه امتحان تا جایی که می شد، به بقیه می رساندم.

کف دستم را به پیشانی ام کشیدم. باید یکی از همین روز ها قبل از این که همه اش تمام شود،کمی ترقه و وسیله آتش بازی می خریدم.

* * * * *

روی نیمکت نشستم و خم شدم تا بتوانم بند های کتانی ام را ببندم. دستی به گردنم کشیدم. کم مانده بود از خستگی به دو نیم تقسیم شوم. زیپ سوییشرت ورزشی آبی رنگم که تا روی زانو بلند بود و من در بعضی مواقع از آن به عنوان مانتو استفاده می کردم را بالا کشیدم و شالم را روی سرم انداختم.

_ ماهی.

چرخیدم و به آوا که داشت رژ لبش را تمدید می کرد، خیره شدم.

_ هوم؟

شالش را روی سرش مرتب کرد و گفت:

_ من میخوام امروز برم بیرون یکم خرت و پرت بخرم، میای با هم بریم؟

دو روزی می شد که خودمان کلاس ها را تعطیل کرده بودیم و من هم تقریبا بیکار بودم. شانه بالا انداختم و سر تکان دادم.

_ بزن بریم.

و بعد بند کوله ام را روی شانه ام انداختم. به همراه آوا از پله های باشگاه پایین آمدیم و آوا همانطور که سوییچ را در دست می چرخاند، با خنده گفت:

_ امروز ماشین کش رفتم. فقط اگه صاحابش بفهمه، سرویس شدنم حتمیه.

و بعد دزدگیر را زد. نگاهم روی ماشین غول پیکر سیاه رنگی که کمی آن طرف تر پارک شده بود، ثابت ماند و ابرو بالا انداختم

_ چه قدر بزرگه.

در ماشین را باز کرد. کیفش را روی صندلی های عقب انداخت و همانطور که سوار می شد، گفت:

_ کج سلیقگی که شاخ و دم نداره.

من هم سوار شدم و کمی با حرف آوا موافق بودم. ماشین باید ظریف و ناز باشد، نه مثل این غول بی شاخ و دم.

حرکت کرد و من سرم را چرخاندم و از شیشه به بیرون خیره شدم. سه روز دیگر چهارشنبه سوری و جمعه هم عید بود؛ اما هیچ برنامه ای نداشتم. فقط قرار بود شب چهارشنبه سوری به همراه لاله و مهدیه به محله دوست پسر مهدیه برویم.

هم اتاقی دیگرمان دیروز به شهرش برگشته بود و لاله هم قرار بود پنجشنبه برای گذراندن تعطیلات به شهرشان برگردد. فقط مهدیه و من مانده بودیم که قرار بود به خانه دوست مهدیه برویم. مهدیه رابطه خوبی با خانواده اش نداشت و برای همین نمی خواست به خانه برگردد. تکلیف من هم که مشخص بود.

مامان دیروز زنگ زده بود و گفته بود که چرا هنوز در تهران هستم و من هم پاسخ دادم که برای تعطیلات برنمی گردم. شاکی شد؛ اما آنقدر روی حرفم پافشاری کردم که در نهایت قهر کرد و مکالمه مان را با جمله «هر غلطی دلت میخواد، بکن» تمام کرد.

در واقع دلم برایشان تنگ شده بود؛ اما رفتن به خانه خارج از تحمل و توان من بود. چند هفته پیش در اواسط بهمن به دلیل آلودگی هوا یک هفته دانشگاه ها تعطیل شد و من آن یک هفته را به یزد برگشتم. پس آنقدر ها هم مدت زمان ندیدن من طولانی نشده بود.

آرنجم را به لبه شیشه تکیه دادم و شقیقه ام را روی مشتم قرار دادم.

_ ماهی؟

سرم را به سمتش متمایل کردم.

_ هوم؟

همانطور که به رو به رو خیره بود، گفت:

_ به فکت آتل گرفتی؟ خب یه چیزی بگو.

لبخندی زدم و گفتم:

_ چی بگم؟

شانه بالا انداخت و پشت چراغ قرمز ایستاد. دستم را روی شانه اش گذاشت و کش و قوسی به بدنش داد.

_ حس می کنم یه تریلی از روم رد شده. امروز خیلی خسته شدم.

خودم را به جلو سر دادم و زانو هایم را از هم فاصله دادم.

_ منم.

آینه ماشین را به سمت خودش چرخاند و همانطور که شالش را روی سرش تنظیم می کرد، با خنده رو به من گفت:

_ چند قلو حامله ای که اینطوری نشستی؟

خنده ام گرفت و مشتی به شانه اش کوبیدم

_ زهرمار.

ابرو هایش را تند تند بالا داد و با لبخند مرموزی گفت:

_ آخه یه طوری پا هاتو باز کردی، انگار میخوای بـ...

چشم هایم گرد شد و با بهت تقریبا داد زدم:

_ خفه شو بیشعور!

قهقهه زد و من با حرص مشتی به سرش کوبیدم

_ بیشعور منحرف، خاک بر سرت کنند.

همانطور که جای ضربه من را ماساژ می داد، لب گزید و سعی کرد جلوی خنده اش را بگیرد؛ اما زیاد هم موفق نبود. از خنده اش حرصم گرفت و دوباره به سرش کوبیدم. چشم غره ای رفتم و به حالت قهر سرم را به سمت شیشه پنجره چرخاندم؛ اما در نهایت لبخندی روی لبم جا خوش کرد. هم دیوانه بود و هم مغزش تمایل شدیدی داشت که هر اتفاقی را از جبنه مورد دار نگاه کند.

با توقف ماشین جلوی پاساژ از ماشین پیاده شدم و پایین سوییشرتم را گرفتم و به سمت پایین کشیدم. آوا دزدگیر را زد و وارد پاساژ شدیم. همانطور که به مغازه ها خیره بودم، گفتم:

_ حالا چی میخوای بخری؟

متفکر دستی به چانه اش کشید.

_ فعلا بیا بریم، بهت میگم.

شانه با لا انداختم و آوا همانطور که ویترین مغازه ها را از نظر می گذراند، گفت:

_ تو چیزی نمیخوای بخری؟

چانه ام را بالا دادم و دست هایم را در جیب سوییشرتم فرو بردم.

_ نه.

به سمت یک مغازه لوازم آرایشی رفت. مغازه به نسبت شلوغ بود. آوا نگاهی به داخل انداخت و نوچی گفت.

_ ولش کن، میریم یه مغازه دیگه.

و بعد دوباره راه افتاد. از آنجایی که من تقریبا نقش یک سیاهی لشگر را داشتم، موبایلم را از توی کوله ام بیرون آوردم. هندزفری ام را در گوشم گذاشتم، آهنگی پلی کردم و همانطور که همراه با خواننده زیر لب همخوانی می کردم، کنار آوا راه می رفتم.

بالاخره ایستاد. با دست یک مغازه را نشان داد و چیزی گفت. یکی از هندزفری هایم را در آوردم و گفتم:

_ چی؟

به ویترین مغازه ای اشاره کرد و گفت:

_ به نظرت اون پیرهن لیموییه چه طوره؟

به پیراهنی که اشاره کرده بود، نگاه کردم و ابرو هایم را بالا دادم.

_ برا کی میخوای؟ چه پسر لاکچری پسندی. کم پیش میاد پسرا از این رنگا بپوشند.

موهایش را پشت گوشش داد و خیره به پیراهن با بی حواسی گفت:

_ غلط کرده نپوشه، می زنم تو سرش. باید رنگ پیرهنش با مانتوی من ست باشه.

و بعد به سمت مغازه رفت. من هم با خنده به دنبالش رفتم. آوا مشغول چانه زدن با فروشنده بود و من هم بیرون مغازه به دیوار تیکه دادم. نگاهی به دستم انداختم و انگشت هایم را تکان دادم. به ناخن هایم که لاک آبی داشتند، خیره شدم و سنگینی ام را روی یکی از پا هایم انداختم.

با حس حضور کسی کنارم سرم را چرخاندم و به پسری که کنارم ایستاده بود، نگاه کردم. نگاهی سرسری به او انداختم و بعد دوباره سرم را چرخاندم و به آوا که هنوز داشت حرف می زد، نگاه کردم.

_ تنهایی؟

بدون این که نگاهش کنم، با بی تفاوتی گفتم:

_ فوضولی؟

خندید و بعد دستش روی بازویم نشست. خودم را عقب کشیدم و به سرعت به سمتش چرخیدم. اخم هایم را در هم کشیدم و گفتم:

_ دست خرتو کوتاه کن.

ابرو هایش بالا پریدند و نگاهش روی صورتم چرخید

_ او او، چه قدر خشن و بی اعصاب.

حوصله کل کل نداشتم برای همین بیخیال شدم و وارد مغازه شدم.

_ من هر طور نگاه می کنم، قیمتش نمی صرفه.

فروشنده که مرد میانسالی بود، با کلافگی گفت:

_ خانم اصل جنس ترکیه است.

آوا کارتش را از توی کیفش در آورد و از آنجایی که من نزدیکش ایستاده بودم، زمزمه زیر لبش را شنیدم

_ سگ خورد.

خنده ام گرفت و سرم را پایین انداختم. بعد از حساب کردن پول پیراهن از مغازه خارج شدیم. پسر هنوز همانجا ایستاده بود و نگاهم می کرد. دستی پشت گردنم کشیدم و گفتم:

_ فقط همینم کم مونده بود که یکی بیفته دنبالم.

آوا متوجه حرفم شد و کنجکاو نگاهم کرد

_ کی؟

با سر به پسر اشاره کردم

_ این یارو.

نیم نگاهی به پسر انداخت و خندید.

_ چه قد و بالایی داره بدمصب، برم تو کارش.

چپ چپ نگاهش کردم و با پشت دست ضربه آرامی به گونه اش زدم

_ خاک تو سرت، مثلا صاحاب داری.

قبل از این که چیزی بگوید، موبایلش زنگ زد. ایستاد و موبایلش را از توی کیفش در آورد. کیسه خرید را به دست دیگرش داد و خیره به صفحه موبایل تماس را وصل کرد.

_ دوباره چیه؟

چشم هایم گرد شد و با بهت نگاهش کردم. نمی دانم چه چیزی شنید که چشم هایش را در حدقه چرخاند و با لحنی مسخره گفت:

_ عزیزم سخنان گوهر بارت رو بفرمایید تا مستفیض بشیم.

با تاسف سر تکان دادم. در هر حالتی باید مسخره بازی در می آورد.

_ سر قبر خواهرت.

شروع به راه رفتن کرد و در همان حال با خنده گفت:

_ وای جون سگ شدنت تو حلقم.

من داشتم حرص می خوردم، وای به حال کسی که پشت خط بود. یک لحظه سرم را چرخاندم و متوجه شدم که پسر هنوز هم دنبالمان است. لب هایم را روی هم فشردم و دندان روی هم ساییدم. زیر لب با حرص گفتم:

_ آشغال آویزون.

آوا نیم نگاهی به من انداخت و با بیخیالی گفت:

_ با ماهی اومدم بیرون.

مشغول دیدن مغازه های اطراف شدم و ناخوداگاه صدای آوا را هم می شنیدم.

_ بعد که میگم خانوادگی آی کیوتون در حد جلبکه، بهت بر میخوره. بابا ماهور رو میگم دیگه.

از آوا فاصله گرفتم تا راحت صحبت کند. هر چند می دانستم که بود و نبود من زیاد هم فرقی به حالش ندارد و آوا اهل مراعات کردن و یا معذب شدن نیست.

چرخیدم و با همان پسر چشم در چشم شدم. نفسم را با شدت رها کردم و اخم کردم. یکبار دیگر چنین اتفاقی افتاد و من هم عصبی شدم و پسر را زدم؛ اما بعد به غلط کردن افتادم، چون نزدیک بود راهی بازداشتگاه شوم و اگر کمی دیر می جنبیدم، من را کت بسته تحویل پلیس می دادند.

از یادآوری آن روز لبخند محوی زدم؛ ولی بین خودمان باشد، گرفتن حال آن پسر خیلی خوب بود. مخصوصا قیافه اش وقتی که از من مشت خورد، خیلی بامزه شده بود. البته سن زیادی هم نداشت و حدس می زدم دبیرستانی باشد؛ وگرنه هر کسی جز او بود، خودم هم راهی بیمارستان می شدم.

از آنجایی که از تجربه قبلی عبرت گرفته بودم، خودم را کنترل کردم و به سمتش رفتم. با دیدن این که به سمتش می روم، لبخند زد.

مقابلش ایستادم و دستم را به سمتش گرفتم.

_ بده

لبش را با زبان تر کرد و یکی از ابرو هایش را بالا داد

_ چیو؟

همیشه از این که کسی خودش را به آن راه بزند، متنفر بودم. دندان روی هم ساییدم و سعی کردم بر خودم مسلط باشم. ممکن بود این دفعه بخت یارم نباشد و این بار واقعا مجبور باشم در بازداشتگاه بمانم.

اخم هایم باز شد و لبخند زدم. سرم را به سمت شانه ام کج کردم و گفتم:

_ شمارتو.

خودم هم از نازی که در صدایم بود، حالم به هم خورد. من را چه به این کار ها؟

متحب از صراحتم فقط نگاهم کرد و من به طور ناگهانی جدی شدم و گفتم:

_ مطمئنا برای حرف زدن درباره آتیش گرفتن جنگلای کالیفرنیا دنبالم راه نیفتادی. شمارتو بده و بزن به چاک.

نیشخندی زد و کمی به سمتم خم شد.

_ بلد نیستی یکم ملایمت به خرج بدی؟

دلم می خواست سرش را به دیوار بکوبم. امروز روی آن دنده خوبم نبودم.

_ یا شمارتو بده یا گورتو گم کن.

مکثش طولانی شد و من با پشت دست به سینه اش کوبیدم و گفتم:

_ پس هری، دیگه پشت سرم نبینمت.

و بعد قبل از این که اجازه حرف زدن به او بدهم، به سمت آوا که داشت برای خودش راه می رفت، رفتم. دو دقیقه ولش می کردم، حتی یادم می رفت یک ماهور بیچاره هم همراهش است.

به پلاستیک جدیدی که در دستش بود، نگاه کردم و گفتم:

_ تا من نبودم چی خریدی؟

نگاهی به پلاستیک صورتی رنگ توی دستش انداخت.

_ رنگ مو.

لب هایم را جلو دادم

_ چه رنگی؟

کم کم لبخند بزرگی روی لبش جا خوش کرد و با خنده گفت:

_ قرمز.

چهره ام در هم شد و بدون حرف نگاهش کردم. واقعا می خواست مو هایش را رنگ قرمز کند؟

دستی به پشت گردنم کشیدم و گفتم:

_ واقعا قرمز؟ قرمز خالی؟

ذوق زده سر تکان داد

_ آره.

چیزی نگفتم؛ ولی انصافا رنگ موی قرمز یک دست اصلا چیز جالبی نبود.

شالم را جلو کشیدم و به گردنم ورزشی دادم.

_ دیگه چیا میخوای بخری؟

دستم را گرفت و من را به سمت مغازه کفش فروشی کشید

_ حالا فعلا بیا بریم کفش ببینیم.

دنبالش راه افتادم و گویا این قصه سر دراز داشت!

* * * * *

در را بستم و شالم را از سرم کشیدم. همانطور که دکمه های مانتو ام را باز می کردم، نگاهم را در اتاق خالی چرخاندم و لبخند زدم. مانتو را از تنم در آوردم و روی صندلی چوبی میز تحریر قدیمی و کهنه ای که در گوشه اتاق بود و ما به نوبت از آن استفاده می کردیم، انداختم. کش موهایم را باز کردم و کش را دور مچم انداختم.

خمیازه ای کشیدم و در همان حال تیشرتم را پوشیدم. دستی زیر مو هایم کشیدم و از آنجایی که تخت های پایین خالی بود، روی تخت مهدیه دراز کشیدم.

امروز لاله به شهر خودشان برگشته بود و مهدیه هم به خانه دوستش رفته بود. حالا فقط من در اتاق مانده بودم که وسایلم را جمع کنم و فردا از خوابگاه بیرون بزنم.

موبایلم را کنار سرم گذاشتم و به شکم خوابیدم. دست هایم را زیر بالشت بردم و صورتم را در بالشت فرو کردم. آنقدر خسته بودم که بیخیال شام خوردن شده بودم.

هوا هنوز کمی روشن بود و هیچ وقت سابقه نداشت من اینقدر زود بخوابم. هم اتاقی هایم به من لقب جغد را داده بودند، چون همیشه تا نزدیک سه و چهار صبح بیدار بودم.

در کل آدم کم خوابی بودم و روی هم رفته حدود پنج ساعت در روز می خوابیدم‌. مهدیه همیشه غر می‎زد و یک لیست بلند بالا از مضرات شب بیداری برایم ردیف می کرد و در نهایت تنها واکنش من پلک زدن بود.

راستش دست خودم نبود. از دوران راهنمایی شب ها بیدار می ماندم و یواشکی دور از چشم مامان زیر پتو چت می کردم. بعد ها وقتی در دبیرستان درس هایم به طور ناگهانی سنگین شد، در فصل امتحانات مجبور بودم شب بیدار بمانم تا بتوانم درس بخوانم، چون که من در طول ترم حتی یک خط هم از کتاب را نگاه نمی کردم و هنوز هم تا حدودی همینطور بودم.

با شنیدن صدای زنگ موبایلم اخم هایم را در هم کشیدم و غر زدم:

_ خروس بی محل!

غلتی زدم و موبایل را از کنار سرم برداشتم. بدون نگاه کردن به صفحه موبایل تماس را وصل کردم و با بدخلقی که نشات گرفته از پریدن خواب از پشت پلک هایم بود، گفتم:

_ بله؟

_ سلام.

به سرعت پلک هایم از هم فاصله گرفت و بی اختیار روی تخت نشستم.

_ سلام عمو.

صدای خش خشی آمد و چند لحظه بعد صدایش به گوش رسید

_ خوبی عزیزم؟