چه کسی مانع ویرانی خواهد شد؟ به قلم مریم دولتیاری

پارت سوم :

یکی از پلیس‌ها از کنارش عبور کرد و به سرعت شروع به عکس‌برداری از وضعیت مقتول کرد. او به سمت بچه‌ها برگشت و گفت:
-‌ اطلاعاتی ازش دارید؟
همچنان مردم همهمه می‌کردند. عده‌ای تاسف می‌خوردند و عده‌ای زیر لب فحش می‌دادند به ناکارآمدی قانونی که بعد از سه ماه هنوز نتوانسته بود یک قاتل دیوانه را به دام بیندازد و جلوی این اعمال وحشیانه را بگیرد. هرچند هیچ‌کدام جرئت بلند حرف زدن نداشتند.
داریوش سر تکان داد و تبلتش را از داخل ماشین درآورد و شروع به خواندن از روی آن کرد:
-‌ آره، همین الان بچه‌ها از مرکز فرستادن. متولد چهل و هشته، اصالتاً کرمانیه و دوتا دختر داره. تو خط انقلاب به آزادی کار می‌کنه. در ظاهر هیچ ارتباطی هم با مقتول‌های قبلی نداره و با زنش سمت مولوی می‌شینه.
طاها بلافاصله پرسید:
-‌ مولوی؟ پس این موقع شب اینجا چه‌کار می‌کرده؟
داریوش تبلتش را از پنجره‌ی ماشینش روی صندلی کمک‌راننده انداخت و بعد در‌حالی‌که‌ بی‌سیمش را در می‌آورد گفت:
-‌ این رو دیگه باید از قاتل پرسید.
شنید که تلفنش داخل جیبش ویبره رفت، ولی الان نمی‌توانست جواب بدهد. گفت:
-‌ به‌نظرتون قاتل داره قربانی‌ها رو تصادفی انتخاب می‌کنه؟
داریوش به چند نفر از همکارانش بی‌سیم زد و وقتی مطمئن شد اطلاعات صحنه‌ی جرم ثبت شده به تکنسین‌های پزشکی قانونی گفت جسد را به داخل آمبولانس منتقل کنند. سپس رو به او کرد و در جواب سوالش گفت:
-‌ به‌نظر من که آره. اگه ربطی بین مقتول‌ها بود تا الان بهش می‌رسیدیم. ببینید ساده‌ترین تئوری اینه که این قاتل ما به‌خاطر یه خصومت شخصی از کل راننده‌‌تاکسی‌ها متنفر شده و روزها داره تو شهر می‌چرخه و احتمالاً یه سری فیلترها هم داره که طبق اون‌ها برای خودش قربانی انتخاب می‌کنه.
ساده‌ترین تئوری، بعد از سه ماه... عالی بود!
طاها سر تکان داد و اضافه کرد:
-‌ مثلاً این‌که پیر باشن؟ شاید قاتل قربانی تجاوزه.
داریوش با تاکید تمام انگشت اشاره‌اش را به طرف آن‌ها گرفت و گفت:
-‌ نه، قاتل مَرده، شک نکنید. باید تو همه‌ی ایستگاه‌ها چند روز مامور بذاریم حواسشون به همه‌چیز باشه. هرچقدر بخوایم بچسبیم به شواهد و مدارک به جایی نمی‌رسه. اون خوب بلده هیچ ردی از خودش باقی نذاره.