ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت صد و هفتاد و دوم :
در چهره محمد دقیق‌تر می‌شوم شاید از حالت صورتش بفهمم اینجا چه خبر است.
- باید ببریمشون بهداری معاینه بشن. از فاصله دور و بدون معاینه که نمیشه براشون مداوایی در نظر گرفت.
فرمانده بلند بلند می‌خندد. اخم‌های محمد بیشتر می‌شود.
- زنت هنوز فکر می‌کنه اومده مهمونی؟
فرمانده که این جمله را می‌گوید، انگار که آتش روی بنزین می‌پاشد. محمد به سمتم خیز بر
لطفا صبر کنید...
