ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت صد و هفتاد و یک :
درب نیمه باز را باز میکنم و داخل محوطه سوله مانند میشوم. درب را به آهستگی میبندم. فضای نیمه تاریک سوله هر لحظه بر میزان ضربان قلبم اضافه میکند. با رفتن محمد، امنیت هم از کنارم میرود و تلخی طعم اسارت بیشتر آزاردهنده میشود. دو قدم داخل نرفته، پشیمان میشوم اما برای پشیمانی دیر است وقتی فرمانده با رویی گشاده و آن لبخند زشت و چندش آورش میگوید:
- چطور تونستی این مدت محم
لطفا صبر کنید...
