داتورا به قلم ساناز لرکی

پارت دوم :

کاش گلی زودتر برسد.
رها واقعا نگران بود. بخشی از تشنجش را یادش نمی آمد اما کلی وسایل شکسته بود و می دانست که او را خواهند برد. نگران رفتن نبود؛ نگران قرصهای مخدرش بود که خدمتکارش همیشه به موقع می آورد.
فضا سرد بود و سنگین، مثل هوای انبارهای قدیمی که بوی ماندگی از دیوارهایش تراوش می‌کرد. البته اینجا قصر لوکس خانه‌ی ارسلان بود؛ خانه‌ای بزرگ با دیوارهای سفید، سکوتی ‌ابدی و اشیای گران‌قیمت که بیشتر از آنکه حس آرامش بدهند، خفقان آور بودند. در میان این فضای خفه‌کننده، رها مچاله شده در خودش روی مبل نشسته بود، با شانه‌هایی خمیده و چشمانی خسته. انگار همه‌ی وزن دنیا روی شانه‌هایش افتاده بود.
بالاخره گلی آمد؛ خدمتکاری خمیده و خاموش، با دست‌هایی چروک و لرزان، پالتوی بلند مشکی را روی دستش گرفته بود و برای ظاهرسازی آن را مرتب کرد و تمام حواسش به ارسلان بود تا مبادا گیر بیفتند
در آن سوی سالن، ارسلان ایستاده بود. سیگاری در دست، آرام دود را از میان لب‌هایش به بیرون هدایت می‌کرد. سایه‌ی نور، خطوط چهره‌ی خونسردش را برجسته کرده بود. اما حرکت‌های کلافه و لرزشی که گاهی در انگشتانش نمایان می‌شد، چیز دیگری را نشان می‌داد؛ عصبانیتی در زیر پوست که با گذشتن هر ثانیه بیشتر شعله‌ور می‌شد.
صدای خفه‌ی مکالمه‌ی ارسلان با دکتر، درست مثل زمزمه‌ای سنگین میان سکوت سالن پیچید:
ــ حالش بهتره؟ من نمیخوام مجبور شم هر دفعه بیارمش آسایشگاه...نمیخوام ازم دور باشه. پس شما اونجا چه غلطی می‌‌کنید که حالش بهتر نمیشه
کلماتش مثل خنجری کند در سینه‌ی رها فرو می‌رفتند، اما او چیزی نگفت، حتی تکانی نخورد. دیگر به این جملات عادت کرده بود.
پارچه‌ی بلند پیراهن سیاه رنگ گلی هنگام حرکت به زمین کشیده می‌شد. موهای سفید و تنک‌اش زیر تور سنگین پنهان شده بودند، و چهره‌اش مثل همیشه سرد و بی‌احساس بود. با عجله خودش را به رها رساند، نگاه تیز و نافذش برای لحظه‌ای روی رها متوقف شد، اما هیچ واکنشی نشان نداد. فقط چیزی را از جیب بلند پالتویی که توی دستش بود بیرون کشید، یک گل‌سر ظریف و کوچک.
آرام و بی‌صدا گل‌سر را باز کرد و با مهارتی که ناشی از سال‌ها زندگی پر از راز و رمز بود، آن را دور موهای بلند خرمایی رها پیچید. تمام حواسش به ارسلان بود که گذری نگاهش کرد و به خط و نشان کشیدن با تلفنش ادامه داد. گلی با قدمی ساکت عقب رفت و با صدایی آرام و خفه، مثل زمزمه‌ای از تاریکی، گفت:
ــ حواست باشه بدبختمون نکنی. زیاد گذاشتم به خماری نیفتی. ولی حواست باشه. همه رو یه جا نخوری داتورا شوخی نداره...به زحمت قرصشو گیر میارم اما قویه
چشم‌های بی‌رمق رها خیره‌ی او شد، ناامیدی از میان کلماتش تراوید:
ــ اگه حامله باشم چی؟
گلی لحظه‌ای سرش را خم کرد و بعد لب‌هایش را جمع کرد تا خنده‌ای کوتاه از گوشه‌ی لبش خارج شود. صدایش وقتی به لرزش نگاه رها پاسخ داد، مثل زهر بود:
ــ نیستی! بی خودی نیست به داتورا میگن نفس شیطان خیالت راحت، اینا انقدر قویه که حامله نمی‌شی. الان فقط حواست به آسایشگاه باشه. می‌برتت اونجا. حواست باشه وقتی می‌گردنت کار دستمون ندی
رها خواست دستش را به گلی نزدیک کند، انگار هر چیزی که از جنس امنیت باشد، نیاز داشت. اما گلی عقب کشید، نگاهش سخت‌تر شد. حسی میان ترس و احتیاط در حرکاتش بود، انگار این نزدیکی ممکن بود شک ایجاد کند. زیر لب با زمزمه‌ای که تقریباً به گوش نمی‌رسید، اضافه کرد:
ــ اون پرستار خنگه که می گرده تو رو، تا حالاش نفهمیده قرص با خودت میبری از الان به بعدشم نمی‌فهمه. فقط نترس. جمع کن خودتو
رها نفس سنگین کشید، لرزش دست‌هایش کمتر شد، اما هنوز کوچک‌ترین حرکتی نمی‌کرد. در همین حال، دود سیگار ارسلان دوباره به سمت آن‌ها پیچید، پایان مکالمه‌اش با دکتر نزدیک بود، و شاید آغازی برای تنش تازه‌ای.
گلی سریع قرصی را در دهان او گذاشت،در حالی که عقب می‌رفت، چشمکی زد و رفت
پیراهن بلندش روی زمین کشیده می‌شد، درحالی‌که سایه‌ی سنگین ارسلان از پشت سر نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شد.
ارسلان، سنگین و مسلط، به رها نزدیک شد. سیگارش را با بی‌رحمی زیر پا له کرد و بدون هیچ حرفی، بازوی رها را گرفت. لمس دستانش، گرم و قاطع، مثل زنجیری بود که رها را به او اسیر می‌کرد.
_ باید بریم. همین الان. دکتر گفته نمی شه تو خونه کنترل کرد.
رها پلک زد. هیچ مقاومتی در وجودش باقی نمانده بود. فقط سایه‌ای از نگرانی در ذهنش می‌چرخید؛ نگرانی در مورد گل‌سر پنهان‌شده.
ارسلان خم شد و چشمانش را در نگاه سرد و بی‌روح رها قفل کرد. صدایش، آرام و اغواگر، در فضا پیچید:
_ شاید فکر کنی اینکه دارم می برمت اونجا یعنی داری تنبیه میشی، اما بدون، من تنها کسی هستم که حاضره هر کاری بکنه تا تو رو حفظ کنه. نمی‌ذارم یه تار مو از سرت کم بشه. نمیذارم. تو نباشی من این دنیا رو نمیخوام.
رها، در نیمه‌هوشیاری، تسلیم بازوان ارسلان شد، تسلیم گرمای خطرناک و سهمگین او.
قرص‌ها داشتند وظیفه‌شان را به خوبی انجام می‌دادند، و رها را به دنیایی تاریک و بی‌حس می‌بردند. ارسلان، با احتیاط، او را از میان شیشه‌های خرد شده بلند کرد، گویی با ارزشمندترین و آسیب‌پذیرترین دارایی‌اش رفتار می‌کند.
در حالی که از سالن به حیاط قدم می‌گذاشتند، رها در هاله‌ای از رخوت و بی‌حسی غرق بود. از کنار باغچه‌هایی با گل‌های سرخ و معطر گذشتند، اما رها هیچ چیز را نمی‌دید. فقط تماس محکم و ناگسستنی ارسلان را حس می‌کرد.
ماشین مشکی، با شیشه‌های دودی، در انتهای حیاط منتظرشان بود. ارسلان در را باز کرد و به آرامی رها را روی صندلی نشاند. قبل از بستن در، خم شد و زمزمه کرد:
_ من بهت قول می دم من همیشه می پرستمت رها
لبخند کمرنگی بر لبانش نقش بست، لبخندی که نه نوید آرامش می‌داد و نه تهدید می‌کرد. فقط حقیقتی تلخ و گزنده را بازگو می‌کرد: رها، متعلق به او بود. تا ابد.
ارسلان پشت فرمان نشست. اما قبل از اینکه ماشین را روشن کند، تلفنش زنگ خورد. رها بی‌هدف نگاهش به صفحه‌نمایش تلفن ارسلان افتاد و اسم «آوش آذرمهر» مثل یک جرقه در ذهنش روشن شد. فقط یک لحظه کوتاه بود، یک گذر سطحی، اما کافی بود تا چیزی درونش تکان بخورد.
ارسلان گوشی را برداشت، با لحنی آرام و معمولی، انگار هیچ‌چیز خاصی در میان نبود. همزمان ماشین را حرکت داد. رها، بدون اینکه حرفی بزند، سرش را روی صندلی تکیه داد و چشم‌هایش را بست؛ مثل کسی که از سنگینی فکرهای درهمش می‌خواهد فرار کند. اما ذهنش از حرکت نمی‌ایستاد...
صدای ارسلان ماشین را پر کرده بود:
ــ «آها، اونجایی؟ بله، منم دارم میام. می‌بینمت. فعلاً، آوش.»
رها اسم «آوش آذرمهر» را میان هزارتوی افکارش می‌چرخاند. نامی بود که شبیه یک شعر می‌نمود، آهنگین و خوش‌آوا. اسم و فامیلی که به شکلی عجیب در گوش طنین می‌انداخت، انگار که قبلا شنیده شده باشد، ولی حالا جایی در گذشته‌اش گم شده بود.
آوش آذرمهر... ذهن رها بی‌اختیار به دنبال جایی بود که این اسم را شنیده باشد. ولی تصویر واضحی پیدا نمی‌شد؛ فقط یک حس آشنا و مبهم، یک نیروی کشش درونی که او را به جایی نامعلوم می‌برد. این اسم‌ها در ذهنش مثل تکه‌های گمشده‌ی یک پازل بودند؛ چیزی که هنوز نمی‌دانست چگونه باید کنار هم قرار گیرد، ولی می‌دانست اهمیت دارد.
قلبش از شنیدن این اسم تپیدن گرفت و این عادی نبود.