داتورا به قلم ساناز لرکی

پارت سوم :

رها از لحظه‌ای که وارد بخش پذیرش شده بود، بند گل‌سرش را فشار می‌داد تا مطمئن شود هنوز قرص‌ها همان‌جا جاساز شده‌اند. احساس می‌کرد کم‌تر از همیشه آماده است، انگار اضطراب این بار نفس‌کشیدن را برایش سخت‌تر کرده بود. بوی مواد شوینده و دیوارهای سرد آبی با لکه‌های کم‌رنگ رویشان، مثل همیشه در ذهنش تصویری از یک زندان تکراری ساخته بودند. انگار دیوارها به سمتش خم شده بودند و او را میان خودشان گیر انداخته بودند.
صدای قدم‌های آرام زن پرستار باعث شد نگاهش را بالا بیاورد. کسی پشت میز پذیرش و جست‌وجو نبود.
این بار پرستار جدید وارد اتاق شده بود چه بدبیاری وحشتناکی! رها بیش از حد روی احمق بودن پرستار قبلی و امید راحت رد کردن قرص ها حساب کرده بود.
پرستار جدید با مانتو و شلوار و مقنعه ی سیاه، موهای جوگندمی و چشم‌هایی سرد که انگار برای شکار از قبل آماده شده بودند، خود اعلان خطر بود
رها ناخودآگاه دستش را عقب کشید و بند مو را دور موهایش محکم کرد. صدای زن خش‌دار بود و قطعاً برای تحقیر طراحی شده بود:
_ بجنب دیگه؛ دیر شد. همین حالا دکمه‌ها رو باز کن.
رها سعی کرد لرزش دست‌هایش را پنهان کند، اما خیلی موفق نبود. وقتی دکمه اول روپوش را باز کرد، برای لحظه‌ای چیزی را در ذهنش مرور کرد؛ چرا جای پرستار قبلی را عوض کرده بودند؟ چرا کسی مثل این زن جایگزین شده بود؟ کسی که نگاهش بیش‌تر به کابوس می‌ماند تا یک پرستار. ذهنش هنوز درگیر پیدا کردن جواب بود که صدای زن رهایش نکرد:
_ چیزی آوردی که به خودت یا دیگران آسیب بزنی؟ خب، می‌خوای لفت بدی یا کار رو تموم کنی؟ باز کن دکمه‌ها رو.
رها توی سرش سنجید که هرچه پنهان کرده به خودش آسیب می‌زند اما کاش چیزی داشت که می‌توانست با آن از خودش دفاع کند. کسی که همیشه لباس‌هایش را می‌جست کدام گوری رفته بود؟ حالا یک مشکل بزرگ پیش رویش بود. مشکلی با لباس سرتاپا سیاه، موهای جوگندمی و نگاه کاملا دریده که مقابلش ایستاده بود.
رها از این اتاق می‌ترسید، از ارسلان که احتمالا جایی کمی دورتر بود هم می‌ترسید. قلبش توی سینه می‌کوبید و دلش می‌خواست فرار کند، به کجایش را نمی‌دانست.
رها نفسش را آهسته بیرون داد و برای لحظه‌ای چشمش به پرده چرک‌گرفته پنجره بزرگ گوشه سالن افتاد؛ انگار به دنبال راه فراری می‌گشت. نحو حرف زدن زن پرستار سنگین‌تر و سردتر شد:
_ می‌خوای کمک کنم؟
این جمله‌ای نبود که آرامش تزریق کند؛ رها، برعکس، بیشتر از قبل احساس ترس کرد. در ذهنش چیزی مثل صدای زنگ هشدار می‌پیچید. دستورهای دکترش به یادش آمد؛ «هر وقت توی این وضعیت قرار گرفتی، به چیزهای خوب فکر کن! چیزی که دوست داری... مثلاً تئاتر».
رها خودش را روی صحنه تصور کرد؛ لباس فیروزه‌ای درخشانی که تنش بود، تشویق تماشاگران، و نور گرم که روی صورتش تابیده بود. اما حتی این تصویر هم نتوانست از اضطرابش کم کند. زن مقابلش داشت با لبخندی عجیب منتظر بود.
با دست‌های لرزان دکمه دوم را باز کرد، اما همین که جایش را کمی تغییر داد، زن بلند شد و حالا مستقیم روبه‌رویش ایستاده بود. رها می‌خواست خودش را به دیوانگی بزند، حواسش را پرت کند، اما نفس‌های عمیق زن و آن نگاه خیره نزدیک‌تر شده بودند.
دکمه‌ها‌ی لباس یک تکه‌‌ی رها از یقه تا پایین دامن دکمه داشت. رها قابلیت داشت تمام دکمه‌ها را تک‌به‌تک باز کند و آن‌قدر لفتش داد تا زنی که روبه‌رویش نشسته بود،پرستار فرسنگ‌ها با قبلی فرق داشت، هیچ انعطافی در او نبود. رها یک گام به عقب برداشت، خودش دکمه‌های روپوشش را یکی در میان بسته بود و رها از فرم چهره‌ی او حدس زد کم مانده تا از کوره دربرود.
رها ده سال می‌شد که میان این آسایشگاه و خانه دررفت‌و آمد بود و همیشه همراهش قرص جاساز داشت و حتی یک‌بار هم گیر نیفتاده بود،البته قبل از این‌که گیر این زن بیفتد. زن نگاه نافذی داشت و رها اولین‌بار بود که او را می‌دید. ظاهرا اولین روز کاری‌اش بود و وقتی ایستاد، رها بلاتکلیف ماند که خودش را به دیوانگی بزند و کولی بازی دربیاورد یا دهانش را ببند و اجازه دهد این تفتیش تمام شود. زن با قدم‌هایی آرام به سمتش آمد و روبه‌رویش ایستاد. نگاهش آرام و خونسرد بود اما جان توی تن رها یخ بسته بود، زن زیرلب گفت:
_ بذار کمکت کنم
رها داشت از اضطراب خفه می‌شد. سعی کرد به پیشنهاد دکترش عمل کند و برای فرار از ترس، به چیزی که دوست داشت فکر کند؛ به یک بادکنک فیروزه‌ای فکر کرد و خودش با لباس آبی‌فیروزه‌ای که بر صحنه‌ی تئاتر راه می‌رود.
افاقه نکرد، فکرش از جایی که بود، منحرف نمی‌شد، توی بخش پذیریش مقابل زنی ایستاده بود که ول‌کنش نبود و اگر قرص‌های جاسازش لو می‌رود، هیچ گریزی از قیامتی که راه می‌افتاد، نبود‌. واقعیت این بود که برای اولین‌بار در تمام این مدت دست‌وپایش را گم کرد و برای اولین بار خودش با دستپاچگی کنترل شرایط را از دست داد.
استیصال آدم‌ها را احمق می‌کند، اضطراب به اشتباه دامن می‌زند و ترس همه چیز را به فنا می‌دهد.
همگام با چرخیدن نگاه زن به سمت میز رها فهمید چگونه خودش را به فنا داده است. چرا توجه او را به گل‌سر پارچه‌ای جلب کرده بود؟
زن به دکمه‌ها دست نزد. نگاهش مستقیم به چشم‌های ترسیده رها بود. با دیدن برق وحشت نگاهش مستقیم به سمت گل‌سر چرخید.
در میان پنبه‌های درون گل سر که به شکل یک گل بزرگ بود حداقل پنجاه قرص جاساز شده بود.
زن گل‌سر را توی دستش گرفت و مستقیم رها را نگریست‌. رها به خودش لعنت فرستاد که بند را آب داده است اما نتوانست وحشتش را پنهان کند.
_ خوب این تو چی داریم؟
رها دستش را با احتیاط روی دست او گذاشت:
_ لطفا این‌کار رو نکن.
برقی از خوشحالی در نگاه زن درخشید.‌ انگار که یک قاتل بین‌المللی را جان‌فشانانه دستگیر کرده باشد مغرورانه لبخند زد. محکم بند مو را فشار داد و احتمالا توانست لمسشان کند.
_ اینا قرصه؟
زن گل‌سر را میان انگشتانش چرخاند، با نگاهی که بی‌رحم‌تر از خودش بود، مستقیم به چشم‌های رها زل زد. لبخند کجی زد؛ آن‌قدر زهرآلود که ستون فقرات رها لرزید.
_ شنیدم آقای بزرگمهر اصلاً با کسی شوخی نداره. حتی رئیس اینجا هم ازش حساب می‌بره. بیا تصور کنیم، وقتی بفهمه چی می‌شه؟
زن مکث کرد، چشم‌هایش را تنگ‌تر کرد و صدایش را به پچ‌پچ رساند:
_ الان بیرونه درسته؟
نگاهش را از رها نگرفت، انگار منتظر بود تا ببیند وحشت، چطور ذره‌ذره در وجودش رسوخ می‌کند.
رها یک لحظه نمی‌توانست نفس بکشد. بدنش شل شده بود، در اعماق نگاه زن فقط یک چیز شعله می‌کشید؛ تهدیدی وحشیانه برای رها!