حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و نوزده :
وصال از حس نفرت در حال انفجار بود. با محبوس ساختن نفس به خود آرامش می داد. جمشید از پشت میز برخاست. نگاهش از کاسۀ نیمه سوپ به صورت اخم آلود وصال کشیده شد. این دختر در نظرش عجیب گردن کش بود. دامیار به احترام و وصال بسان اسیر رها شده از صندلی جدا شد. دیگر یارای ماندن در آن فضای خفقان آور را نداشت. تند و عجول از خانه بیرون رفت. جمشید مکدر گفت: دختره مثل حیوون چموش رام نشدنیه. به زبون خوش سر به راه
لطفا صبر کنید...
