حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هجده :
جمشید مچ وصال را گرفت و غرض ورزانه فشرد. هر دو از خشم نفس می زدند و نگاه شان خصمانه بود. عقب نمی کشیدند تا دیگری مغلوب شود.
_ هر بار بهونه های ریز و درشت آوردی. صبوری کردم و دم نزدم. این بار نه وصال. خبر دارم این گستاخی و سرکشیت از کجا آب می خوره. دست از اون پسرۀ آسمون جل بردار. خیلی دارم صبوری می کنم به پای رفت و آمدای دزدکیت و ارتباطت با اونایی که نباید.
وصال مکدر از عنوانی که جمشید به
لطفا صبر کنید...
