بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت صد و پنجاه و نهم :
زمستان خشکی بود. آسمان با آدم‌ها خساست می‌کرد. رنگ دود جای آسمان کبود را گرفته بود. بالای بالکن ایستاد و به در حیاط نگاه کرد. مثل روزهای نبودنش، انتظار کشید. از خیلی وقت پیش! موتورش هم گوشه‌ی حیاط خاک می‌خورد. از سه پله‌ی کوتاه پایین رفت و کنار موتور ایستاد. دست روی صندلی چرمش کشید و تا سمت کلاه‌کاسکت جلو برد. بوی امیرطاها توی شامه‌اش پیچید. مانند سرمای تیزِ اوایل دی توی پهلو
لطفا صبر کنید...
