حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پانزده :
یاسمین با حوصله سیب را پوست کَند. ونداد غرق فیلم تخیلی بود. چشمان وصال مسیر فیلم و هیجان کاذبش را سوی موبایلش پیمود. انگشتش با هر پیام روی صفحۀ همراهش حرکت می کرد، در حالی
که ونداد لبخند نامحسوسش را همپای فیلم تحت نظر داشت. خاموشی و حواس پرت وصال از فیلم و لبخند زیبایش، تاب و توانش را به غلبه بر کنجکاوی اش ربود. سر سویش خم کرد و در گوشی سرک کشید: به کی پیام می دی؟
وصال با اخم گوشی را
لطفا صبر کنید...
