حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهارده :
_ به گردن هر کی می نداختی، بی برو برگرد قبولت می کرد.
_ درسته نمی شناختمت ولی نقش صورتتو به یاد داشتم. خصوصاً رنگ چشماتو.
_ یه دقیقه هم نشد! چه طور صورت و رنگ چشمام تو خاطرت موند؟
رادمهر آویز دانه برفی را کف مشت گره کرده اش فشرد: بعضیا استثناءن.
وصال ریزبین و مچ گیرانه پرسید: غیر من استثنای دیگه ای هم تو زندگیت بوده یا من اولینم؟
ناخواسته گره به ابروهای رادمهر افتاد. با مکث Ú
لطفا صبر کنید...
