حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و سیزده :
«یکی زیر یکی رو...
به خود که آمدم رویا بافته بودم به قد و قوارۀ زندگی با تو.
کلافش را تو به دستم دادی.»
از نوای آهنگین آویز سقفی، توجه وصال جلب رادمهر شد. با لبخند و طمأنینه پیش می آمد. جویا حالش شد و پرسید: خیلی وقته اومدی؟
وصال با لبخندی گرم پاسخ داد: همه ش ده دقیقه.
رادمهر صندلی را عقب داد: ببخش. ترافیک شدیدی بود. تا خودمو از دانشگاه برسونم پیشت طول کشید.
_ اشکالی ندارÙ
لطفا صبر کنید...
