لرد تاریکی به قلم حدیث افشارمهر

پارت دوم :

-هی هی یه چیزی زیر لباسش مخفی کرده.
سرم بیش تر از این توی یقه ی فرم دبیرستان فرو نمی رفت دو قدم عقب رفتم. لوسی انگشتش را دور موهایش تاب داد و درحالیکه آدامس را توی دهن چرخ می داد گفت:
-اوه حالا یکی بره ببینه چی مخفی کرده...شاید چیزی دزدیده نمی خواد کسی بفهمه!
چشم هایم از چیزی که شنیدم گرد شد. لورن داوطلب شد و با وحشی گری دست انداخت که لباسم را بالا بکشد اما جیغ زدم:
-برو اون طرف.
صدای پچ پچ لوسی بلند شد:
-حدسم درست بود! اون یه دزده.
کف دست لورن به جلد چرمی دفتر خورد و با تعجب گفت:
-یه دفتر؟
رنگ از رخم پرید و تند تند گفتم:
-نه نه نیست.
پوزخندی روی لب های امیلی نشست و با دهن کجش گفت:
-قطعا یه دفتره!
یک لحظه که حواسم پرت امیلی عوضی شد لورن سریع دفترم را دزدید و با عقب عقب رفت با خنده صفحه ی اول دفتر را باز کرد و گفت:
-میگن قصه ها واقعیت داره، قصه ی پریان و شاهزاده های سوار بر اسب سپید. من به دنیا امیدوارم می دونم یه روزی قصه ی من هم فرا می رسه.
توی لحن کلامش خنده و شادی موج می زد. یک لحظه سکوت تمام دستشویی را فرا گرفت و بعد، شلیک خنده ی آن ها به هوا رفت. بغض توی گلویم نشست و برق اشک توی چشمانم نمایان شد. قلبم از این که رویاهایم را مسخره می کردند شکست. با گریه خواستم از کنارشان رد شوم اما یکهو پای یکی از آن ها جلوی ساق پام در آمد و با سر توی دیوار رفتم.
این بار حتی بلند تر از قبل هم خندیدند. مایع گرمی از بینی‌م جاری شد پشت دستم را روی صورتم کشیدم و خون روی پوستم نشست. هر هر و کرکرکنان از دستشویی بیرون رفتند از روی زمین بلند شدم جلوی روشویی ایستادم قرمزی خون دور لبم را گرفته بود. شیر آب را باز کردم و صورتم را شستم. انعکاس من توی آینه بغض داشت، چشم هایم این را نشان می داد.
چند دستمال بیرون کشیدم اشک هایم را پاک کردم و یکی از آن ها را توی دماغم فرو کردم تا خون بند بیاید. دو ساعت تا پایان این کلاس های کوفتی مانده بود و ترجیح می دادم کلاس بعدی را حاضر نشوم تا با نگاه های تمسخر بر انگیز اکیپ بدجنس های مدرسه رو به رو نشوم.
روی زمین نشستم به دیوار تکیه دادم و پایم را دراز کردم. نگاهم به کفش هایم افتاد دو سالی می شد که این کتونی ها را می پوشیدم از رنگ و رو افتاده بود و و درزهای ریز و درشتی داشت. اما از روز اول هم مال من نبود، بلکه چند ماهی پای اشلی بود و وقتی تصمیم گرفت کفش نو بخرد این کتونی ها را جلوی پای من انداخت. اما قسمت امیدوار کننده ی زندگی‌م جایی بود که سایز پا و لباس من با اشلی یکی بود و حداقل بی لباس نمی ماندم. وقتی مطمئن شدم دو ساعت گذشت از روی زمین بلند شدم وکوله ی خاکی و درب داغان را روی دوشم انداختم و در دستشویی را باز کردم. همین که سرم را بالا آوردم با نگاه های عجیب و غریب چند تا از بچه های مدرسه رو به رو شدم. عده ای از اون ها به کمدها تکیه داده بودند و همزمان با نگاه های خیره پچ پچ می کردند. عده ای دیگر رد می شدند و زیر لب مسخره می کردند.
وقتی یکی از پسرها از جلوی من رد شد برگه ای چاپ شده را جلوی پام انداخت و پوزخندی زد و رفت. خم شدم و برگه را به دست گرفتم اما با دیدن متن کاغذ دنیا دور سرم چرخید و زانوهایم سست شد.
اون عوضی ها...اون ها از مهم ترین صفحه ی دفتر خاطرات من یا بهتره بگم دفتر آرزو های من چاپ و توی کل مدرسه دست به دست پخش کردند. یکی از دخترها بند کوله اش را جا به جا کرد و با خنده و صدای بلندی گفت:
-ولی من می دونم یه روز به تمام خواسته هام می رسم یه روز اون شاهزاده ی سوار بر اسب سفید قصه ها من رو از خونه ی عمو استیو نجات می ده و لبخند روی لبام می یاره.
گونه هام از خجالت سرخ شدن سرم به قدری خم شده بود که توی یقه فرو رفت. قهقه ی یک دبیرستان با رویاهای من به هوا رفت. در اصل موجب شادی آن ها من بودم. بغض توی گلویم نشست احساس شرمساری شدیدی می کردم عرق از روی شقیقه هایم سرازیر شد آب دهانم را قورت دادم کیفم را به قفسه ی سینه چسباندم و با دو از مدرسه خارج شدم. اهمیتی نداشت که هنوز پنج دقیقه به پایان مدرسه مانده بود دیگر از این جا و از همه متنفر بودم. ساعت دوازده ظهر بود اما هوا تاریک و ابرهای سیاه با سرعت از آسمان رد می شدند. وقتی می دویدم رعد و برق وحشتناکی زده و اشک از روی گونه هایم سرازیر شد. هر چه قدر حال من بدتر، آسمان هم وحشتناک تر می شد.
مردم با سرعت از کنارم رد می شدند و به سمت اتوبوس ها و تاکسی می دویدند. اما برای من مهم نبود، عاشق باران بودم! اما از برف بی زار...برف یاد آور خاطرات خوبی برای من نبود. یک لحظه که سرم را بالا آوردم متوجه شدم سر از خیابان هایی در آوردم که تا الان راهم به این جا کشیده نشده بود. همه جا تاریک و خلوت بود و جز صدای شر شر باران چیزی به گوش نمی رسید. یک لحظه رعد و برق زد و نور برای لحظه ای مسیر پیش پای‌م را نشان داد.