لرد تاریکی به قلم حدیث افشارمهر

پارت سوم :

درخت های سر به فلک کشیده و چمن های بلندی که انگار جنگلی دست نخورده را نشان می دادند. احساس خوبی نداشتم، با تردید یک قدم عقب رفتم و سرم را تکان دادم.
-نه به نظر ترسناک میاد.
صدای وزغ و جیرجیرک بلند شد. سرم را خم کردم و کنار کفش های کهنه و پوسیده ام حشرات ریز و درشتی را دیدم که جلوی پاهایم بپر بپر می کردند. روی چمن های جنگل ایستاده بودم، یک مرز باریک آسفالت و چمن جدا کننده ی دو دنیای متفاوت بود.
رعد و برق بعدی که زده شد به خودم آمدم و از سحر و جادوی این جنگل چشمانم باز شد. سرم را تکانی دادم و عقب کشیدم از راهی که آمدم برگشتم و با هر بدبختی که بود مسیر خانه را پیدا کردم.
آسمان اسکاتلند مثل همیشه ابری و تیره بود خصوصا اگر ساکن ادینبورگ بودی باید به آسمان تیره و ابرهای سنگین عادت کنی دلم برای محله ی قدیمی که در آن زندگی می کردیم تنگ شده، همان گربه ی سفید چموشی که شب ها یواشکی و دور از چشم زن عمو بِکی بهش شام می دادم. بکی اگر می فهمید که از ناهار عمو استیو یواشکی برداشتم و به گربه ای که اسمش را موریس گذاشته بودم می دادم قطعا از خانه بیرون پرتم می کرد. چون همیشه می گفت هیچکس حق سیخونک زدن نداره به غذایی که با زحمت و قبل از خواب برای ناهار فردای شوهرم درست کردم. اما اون گربه ی بیچاره حق این که گرسنه نباشه رو داشت.
تند تند با قلم جوهری روی کاغذ دفترچه خاطراتم می نوشتم درحالیکه اطرافم پر از سر و صدا بود اما همین دست به قلم بردن مثل جادویی بود که تمام سر و صداهای اطراف را از بین می برد.
همهمه همهمه و ناگهان، سکوت با رنگ گرفتن جوهر روی کاغذ همزمان بود! دفتر جدیدی را باز کردم تا از خاطرات تلخ دخترکی یتیم که توی خانه ی پر منت عموی بی مهرش زندگی می کرد بنویسم.
"امروز بدترین حسی که یک انسان می توانست تجربه کند، را تجربه کردم. تحقیر شدن! باید برای من عادی باشد چون که تمام عمر این احساس همراه من بود اما هیچ وقت هیچ وقت، آدمیزاد با خوار و خفت همزاد و هم سو نمی شود. "
-لــــــارا؟!
دفتر را بستم و نفسم را از سینه بیرون دادم. می دانستم از وقتی که صدا می زند تا وقتی که با قدم های محکم و سینگش از پله ها بالا بیاید فقط چند ثانیه زمان دارم. سریع دفتر را توی کمد قایم کردم و دستی به لباسم کشیدم و وانمود کردم که دارم پنجره ی اتاقم را گردگیری می کنم صدای قدم های سنگینش که پله ها را به جیر جیر می انداخت بلند شد. سرم را برگرداندم سایه ی دیلاق و بلندش روی کف چوبی راهرو افتاد. تند تند شیشه ها را پاک کردم و گردخاک را تکاندم. صدای پای‌ش وقتی که توی چهارچوب در قرار گرفت ساکت شد.
-خوبه که اون جا رو برق انداختی، شب مهمون داریم باید همین الان سالن رو هم گردگیری کنی و کف رو تمیز کنی.
سرم را با عجز برگرداندم دست به کمر ابروهای باریکش را در هم کشیده بود. وقتی دستور می داد غبغب و یک چشمش بیرون می زد و با نگاه خصمانه و ترسناکش زیر نظرم می گرفت. نفسم را از سینه کلافه بیرون دادم از روی پنجره پایین پریدم و دستمال را توی سطل پر از آب نظافت انداختم. این سرنوشتی بود که من داشتم، بشور بساب و تمیزکاری! شباهت عجیبی به پرنسس های قصه های قدیمی الخصوص سیندرلا و کوزت داشتم. با این تفاوت که نه ثروتی در کار بود، و نه والدینی که برای فرزندشان تلاش کند. فقط من بودم و من!
از پله ها پایین رفتم صدای پارس سگ خانه و گریه ی پسرعموی دو ساله ام و غرغر های اشلی بلند شد. اشلی، همان دختری که توی گروه قلدرهای مدرسه حضور پررنگی دارد دخترعموی من است که از قضا با هم توی یک خانه زندگی می کنیم، اما زندگی کردن من کجا و زندگی کردن او کجا؟ زمین تا آسمان فرق داشتیم. زن عمو دستی روی سر جک(پسرعمو) کشید و گفت:
-این قدر گریه نکن الان دختره فرنی رو حاضر می کنه.
و منظور از "دختره" من بودم! سریع ماهیتابه را روی گاز گذاشتم تا ناهار مخصوص این بچه ی دو ساله ی غرغرو را حاضر کنم. ذهنم درگیر داستانی بود که می خواستم خلق کنم، رویای من نویسنده شده بود! اما دستم با آشپزی و عوض کردن پوشک جک سر و کار داشت. صدای تلویزیون بلند شد و زن عمو پا روی میز عسلی گذاشت و ظرف پاپ کورن را به دست گرفت تا سریال جنایی مورد علاقه اش را که هر روز پخش می شد تماشا کند. اشلی از کنارم رد شد و در یخچال را باز کرد. دست به کمر نفسش را از سینه بیرون داد و زیر لب غر زد:
-هیچی توی این خونه برای خوردن پیدا نمی شه. مـــامـــان؟
و صدایش را پس سرش انداخت تا مادرش را به جان من بندازد. گردن دراز و لاغر زن عمو سریعا به سمت من چرخید با چشم هایی گرد شده غرید: