حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و دوازده :
سارا شرمسار آدرس را گفت. چشمان ساناز درشت شد: تا اون جا بدون پول چه جوری می خواستی بری؟! با خط 11؟!
صدای بلند معدۀ سارا زبانش را به سق چسباند. صورتش سرخ شد و دستش را زیر شال بدون جلب توجه به معده فشرد.
ساناز آن صدای از سر گرسنگی را شنید. هم بابت صدای بلندش خنده اش گرفت
و هم از خجالت سارا دلش سوخت. چرخید و تکیه اش را به صندلی داد: علاوه بر این که تازگی خیلی زود به زود تشنه م می شه، گرسÙ
لطفا صبر کنید...
