جاذبه به قلم راضیه نعمتی

پارت یک :

فصل 1
روی فرش چهار زانو نشسته بودم و نگاهم لحظه‌‌ای از نوشته‌‌های لپ‌‌تاپ مقابلم برداشته نمی‌‌شد. گزارشی که تهیه کرده بودم به پایان رسیده بود و در حال مرور بودم. حس خیلی خوبی داشتم. مطمئن بودم روز بعد همه در خبرگزاری با دیدن گزارش جنجالی من غافل‌‌گیر می‌‌شدند. سطر آخر را که از نگاه گذراندم نفس آسوده‌‌ای کشیدم. لپ‌‌تاپ را خاموش کردم و کش و قوسی به بدنم دادم. با صدای بلند مادرم به خود آمدم:
ـ دل‌‌آرا! بیا سر سفره. شام آوردم.
از جا برخاستم و وارد هال شدم. با نگاهی تحسین‌‌آمیز به سفره‌‌ای که مادرم با سلیقه چیده بود عمیق بو کشیدم. شام، غذای مورد علاقه‌‌ام قرمه‌‌سبزی بود. به طرف سفره آمدم. خم شدم و بوسه‌‌ای از گونه‌‌ی مادرم گرفتم و کنارش نشستم.
ـ چی کار کردی مامان قشنگم؟
مادرم با لحنی جدی اما مهربان جواب داد:
ـ شام درست کردم دخترم. چیز عجیبی نیست.
ـ خیلی وقت بود غذای مورد علاقه‌‌ی منو درست نکرده بودی. چی شده امشب یادت افتاده دل دخترتو شاد کنی؟
میلاد، برادرم که تازه از حمام بیرون آمده بود و داشت جلوی آینه با حوله آب موهایش را می‌‌گرفت به جای مادرم جواب داد:
ـ شام به خاطر سرکار خانم نیست که قرمه‌‌‌‌سبزیه. به خاطر بنده‌‌س. ظهر که داشتم از خونه می‌‌رفتم بیرون بوی قرمه‌‌سبزی همسایه کل ساختمون رو برداشته بود. منم که بدجوری هوس کرده بودم از مامان خواستم شب قرمه‌‌سبزی بپزه. توجه کردی چی شد؟ مامان به خاطر من قرمه‌‌سبزی درست کرده نه تو!
خیره در چشمانش جواب دادم:
ـ اوکی! به خاطر تو قرمه‌‌سبزی درست کرده! حالا چرا انقدر خودتو هلاک می‌‌کنی؟
میلاد حوله را آویزان کرد. به طرف سفره آمد و مقابل من و مادرم نشست. ابروانش را بالا برد و با لحنی مؤکدانه گفت:
ـ فقط ‌‌خواستم بدونی کی تو این خونه از همه عزیزتره!
نگاه تأسف‌‌آمیزم روی صورتش نشست. قیافه گرفته بود و داشت از دیس برای خودش برنج می‌‌کشید. زیر لب گفتم:
ـ خودشیفته‌‌ای دیگه. چی کارت کنم؟
در این هنگام زنگ در به صدا درآمد. من و میلاد هم‌‌زمان برخاستیم تا در را باز کنیم. سر باز کردن در دعوا بود که مادرم صدایش درآمد:
ـ میلاد! دل‌‌آرا این بچه‌‌بازیا چیه؟ خدایا! اینا کی می‌‌خوان بزرگ شن؟ هنوزم سر باز کردن در بینشون دعواست!