مرگ در پاورقی به قلم میلاد سرداری

پارت یک :

داستان اول: نهال
*درون سرزمینی که در آستانه‌ی نابودی است تولد و مرگ معنای یکسانی دارند*
اوایل پاییز بود، درخت کهنسال آرام آرام برگ‌های زرد و نارنجی رنگش را به دست باد سرد پاییزی می‌سپرد و برای خوابی طولانی آماده می‌شد. قبل از بخواب رفتن آخرین نگاهش به جنگل پایین دست کوه افتاد؛ جنگلی که روزی عضوی از آن بود و اکنون با پس‌رفت آن در دامنه، هر فصل بیشتر از خانه دور می‌شد و تنهایی‌اش وسیع‌تر می‌گشت.
آهی سرد کشید و آخرین جوانه‌هایش را به دستان باد داد تا آنها را با خود به جنگل پایین دست و در میان درختان انبوه ببرد. درخت کهنسال تمام امیدش را توشه‌ی راه جوانه‌ها کرد و سپس برگ‌هایش را به نیت خوابی عمیق رها کرد.
با خودش فکر کرد؛ شاید این آخرین خواب زندگی‌اش باشد؛ شاید او هم مثل همسایه‌ی دویست‌ و هشتاد و اندی ساله‌اش قربانی بوران زمستانی شود و بالاخره از این تنهایی رهایی یابد.
درخت معتقد است که دو زندگی وجود دارد؛ یک زندگی درون خواب و زندگی دیگر در بیداری. در دوران جوانی، بخش بیداری زندگی‌ را بیشتر دوست داشت و باور داشت آن زندگی واقعی است. اما اکنون نظرش تغییر کرده است و باور دارد زندگی واقعی در عالم خواب در جریان است. اما این حسرت همواره با اوست که هیچ‌گاه نمی‌تواند تجربیات زندگی در خواب را در بیداری و احتمالا تجربیات زندگی در بیداری را در عالم خواب بخاطر بیاورد. انگار این دو زندگی از هم منفصل هستند و همین او را می‌ترساند؛ اینکه در عین حال در دو زندگی سرگردان است در حالی که در این روزها حضور یک مرگ را در اطراف پیکره‌ی رو به زوالش احساس می‌کند.
درخت خوابید و همه‌چیز را از خاطر برد، زمان به سرعت سپری شد و پائیز و زمستان به سر آمدند.
چند روز از بهار گذشته بود که با تابش خورشید گرمابخشِ اول بهار، بهمراه اولین جوانه‌ برگ در شاخه‌ی فوقانی‌اش از خواب برخاست. باد سردی می‌وزید؛ بادی که در فضای خالی دامنه، یاغی شده بود و شاخه‌های تکیده‌اش را می‌لرزاند. باد او را تهدید می‌کرد:
- بزودی می‌شکنمت همونطور که بقیه رو شکستم.
در تمام این سال‌ها که درخت تنومد جلوی باد ایستادگی کرده است هرگز جوابش را نداده است. و خیال هم‌ ندارد جوابش را بدهد. اما اینبار با خودش فکر کرد:
- حالا دارم از تهدید باد زپرتی می‌ترسم!
چنین بادی درون جنگل انبوه هرگز نمی‌توانست جولان بدهد! حتا طوفان‌هایی بسیار عظیم‌تر در سد متراکم درختان خرد می‌شدند. درخت کهنسال افسوس می‌خورد که چنین بلایی سرش آمده و بیش از همه از پذیرفتن شکست که دیر یا زود قطعی و محقق می‌شود افسوس می‌خورد. او می‌خواهد به شیوه‌ی قدیمی درخت‌ها به مبارزه‌اش با باد بعد از مرگش ادامه بدهد؛ یعنی با پخش کردن جوانه‌هایی روینده. اما درخت کهنسال سال‌هاست که امیدش را در فرسنگ‌ها دورتر جست‌وجو می‌کند. هر وقت که به سرزمین خودش در دامنه که حال در آن تک و تنها مانده است نگاه می‌کند با تمام وجود شکستن را حس می‌کند و این شکستن برای اویی که آخرین بازمانده و مبارز است سخت‌تر از کل جنگل نابود شده بنظر می‌رسد.
مدتی گذشت‌ و چشم‌های درخت کهنسال آرام آرام سبز شد. حالا دیگر خواب‌آلودگی‌اش از میان رفته بود می‌توانست همه جا را به وضوح ببیند. برگ‌هایش کاملا باز شده بودند.
او معمولا به دور دست‌ها خیره می‌شود. به جنگل متراکم، تا شاید بتواند جوانه‌های رشد کرده‌اش را ببیند. این روزها گاهی وقت‌ها هم‌نگاه عقابی که بعد از پس رفت جنگل، رفیقش شده است می‌شود و کوچک‌ترین حرکات محدوده‌ی وسیع پیش رویش را از نظر می‌گذراند. نابودی جنگل چیزهای زیادی را از او گرفته است و از معدود چیزهایی که به او داده  منظره‌ی وسیع و هیجان انگیز پیش رویش است که همچنان زیباست.