بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت صد و چهل و هفتم :
وارد سالن استخر که شد، چشم‌هایش روی زمین راه گرفت و لب‌هایش به هم چسبید. شیشه‌های دفتر خُرد شده و تماما به اطراف پاشیده بود. دو چوب قطور هم روی خرده شیشه‌ها به چشم می‌خورد. معلوم بود افرادی به استخر حمله کرده‌اند. چرا و چرا، سوالی بود که توی ذهنش چرخ خورد. در حال راه رفتن، خرده شیشه زیر پایش خرت‌خرت صدا می‌داد. هر لحظه بر بهتش اضافه می‌شد. تا آمد سامیار را به نام بخوا
لطفا صبر کنید...
میم
1ای طمعکار خسیس بی چشم ور،دو دقیقه مواظب بچه ها می بودی این اتفاقا نمی افتاد 😠😠😠