چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و نهم :
این‌بار دوستش بود که سکوت شکست. پیش آمد و همانطور که روی تخت فریدون می‌نشست، زبان باز کرد:
- زندگی اینجا چند روز اوّلش سخته گُل‌پسر؛ چند روز که بگذره، انقدر برات عادی می‌شه، که یادت می‌ره آسمون بیرون از اوین چه رنگیه. یادت می‌ره زندگی بدون مأمور و آهن و حِصار چه شکلیه.
کسری سر سمت دوستان ناخواستۀ جدیدش چرخاند. لبخند تلخ روی لبانش نشست و زبانش تلخ شد و کامِ تلخ هم‌بندی‌ها را زه
لطفا صبر کنید...
Aa
1عالی بود ،وکیل نداره بی گناهیشو ثابت کنه؟