چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و هشتم :
فصل سوم: زوال زَنبَق!
بوی عرق و جوراب و آهن می‌داد؛ تنش عوضِ کت و شلوار مزیّن به پیراهن و پیژامۀ آبی سرمه‌ای راه‌راه بود.
با دمپایی‌های پلاستیکی آبی رنگ که عاریه بود و بدهیبت و بدترکیب، تن کرخت خمودش را روی سرامیک سرد زندان می‌کشید. چشمش گاهی دیوار و میله‌های آهنی را می‌کاوید؛ گاهی نگاه مات زندانی‌های دیگر را.
سایه‌به‌سایۀ سرباز راهروی طویل ندامتگاه را طی می‌کرد؛ پیشا
لطفا صبر کنید...
