چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و هفتم :
اگر کرونا نبود، نه سایه بدون دیدن پناهِ جانش در آغوش خاک آرام می‌گرفت، نه او محکوم بود به دیدن مخفیانۀ مردی که قرار بود همسرش باشد.
تماس را که خاتمه بخشید، بغض بود که راه گریزش را از سیبک گلو به مقصد چشم جست؛ صدای هق‌هقش بود که خدشه بر آرامش شب شیراز می‌زد.
نکیسا چشم انتظار بود؛ تا شاید بغض ساحل انتها یابد؛ تا شاید انتها یابد اندوه آن شب و آن تن.
ظرف غذا را به گوشۀ تخت هل داد و
لطفا صبر کنید...
Helia
0دمت گرم نکیسا خدایی مردی مرد