حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت سی و دوم :
سر راست کرد. میعاد در کت و شلوار خوش دوخت سرمه ای سیر با پیراهن سفید در مجاورتش ایستاده بود. به احترامش ایستاد. میعاد از همان اقلیت درست و حسابی مهمانی به شمار می رفت.
وصال بی حوصله و کسل دست در هوا تکان داد و با صدایی آرام جواب داد: حوصله شونو ندارم. تو این جمع یکی که از قضا هم فکر باشه پیدا نمی شه.
چشمان میعاد چرخی در باغ زد و دوباره به وصال دوخته شد. لبخند متین و موقری به رویش پاشید: Ù
مطالعهی این پارت حدودا ۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۱۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

هانیه
1دارم تند تند می خونم و از قشنگیش لذت می برم