پارت هفتاد و هشتم :


ماشین که متوقف شد نفهمیدم چگونه وارد حیاط شدم و کی خودم را بالای سر مامان بدری پیدا کردم.
صاف ایستادم و نگاهش کردم. حالا که رسیده بودم واقعیت انگار شبیه به سیلی‌ای توی صورتم خورده بود. پلک نمی‌زد، چشم‌هایش مانند وقتی که می‌خواستم به خانه‌ی خانم‌بزرگ بروم بسته بود و همانگونه آرام به خواب فرو رفته بود. سهراب در حال حرف زدن با پرستار اورژانس بود و من می‌ترسیدم از اینکه دست‌های

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۵۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • سلناز

    0

    💜❤️💙🩵💚🤎🧡💛

    ۲ سال پیش
  • مریم گلی

    0

    اینجاست که میگن دنیایی اگه مال و ثروت داشته باشی اگه دلخوشی نباشه پشیزی ارزش نداره این مثال همتا ست ،ولی یه سوال ،چرا سهراب بهش گفت هدی ؟

    ۲ سال پیش
  • سحر حاجیوند | نویسنده رمان

    چون سهراب با اسم هدی خاطره‌هایی داره که با اسم همتا نداره. عاشق هدی بود و نمی‌دونستم واقعیت تلخی مثل متاهل بودن پیش روش هست.

    ۲ سال پیش
  • آیرین

    0

    😔😔

    ۲ سال پیش
  • مریم گلی

    0

    این قدر این قسمت غم انگیز بود راستش یادم رفت تشکر کنم ♥️،ممنونم نویسنده جان

    ۲ سال پیش
  • م.ر

    0

    باز خوبه سهراب هست

    ۲ سال پیش
  • کُلثوم

    3

    دلم ریش شد🥹وضعیت همتا ازسما بدتره

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️