حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و یک :
ضربۀ آرامی به در خورد. آن سوی در یکی از خدمتکاران و همان دختر ترسان را دید: بهادر خان گفتن این دختر رو بیارم خدمت شما. گویا حال تون مساعد نبوده و...
عصبی پلک خواباند و صدایش، نطق خدمتکار را از بازگویی اراجیف بهادر برید: بسه!
نبض شقیقه اش می تپید. دوباره عضلۀ گردنش منقبض و دردناک شد. مردک بهبود حالش را در هوسرانی می دید. به نوعی در منگنۀ اجبار و اطاعت قرارش داده بود. عجیب بود! چه طور Ø
لطفا صبر کنید...
