حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت نود و هشتم :
چشمان سیامک تنگ و لبریز از خنده شد: دعا می کنم آرزوت برآورده بشه. خب... وقتت رو نمی گیرم. روز خوبی داشته باشی.
_ ممنون. روز خوش.
در آینۀ آسانسور شالش را مرتب کرد و با کنار رفتن در کشویی، لبخند زنان دست به سمت دامیار دراز کرد. دامیار دست ظریفش را فشرد و سبد گل را گرفت و با تملق و مکار گفت: شما به تنهایی گلی پروا جون. راضی به زحمت نبودم.
_ قابلتو نداره.
دامیار سبد گل را روی عسلی بزرگ
لطفا صبر کنید...
