پارت نود و هشتم :

چشمان سیامک تنگ و لبریز از خنده شد: دعا می کنم آرزوت برآورده بشه. خب... وقتت رو نمی گیرم. روز خوبی داشته باشی.
_ ممنون. روز خوش.
در آینۀ آسانسور شالش را مرتب کرد و با کنار رفتن در کشویی، لبخند زنان دست به سمت دامیار دراز کرد. دامیار دست ظریفش را فشرد و سبد گل را گرفت و با تملق و مکار گفت: شما به تنهایی گلی پروا جون. راضی به زحمت نبودم.
_ قابلتو نداره.
دامیار سبد گل را روی عسلی بزرگ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۷۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️