تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شصت و هشتم :
از خستگی وحشتناکی خوابم برد. بین خواب و بیدار یادم بود منتظر بههوش آمدن آن مرد هستیم، امّا خستهتر از آن بودم که بیدار شوم. وقتی ناگهان از جا پریدم که احتمالا چهار- پنج ساعت گذشته و نصف شب بود. فوراً گوشی را برداشتم و برخلاف تصورم دیدم آنقدرها هم نگذشته. دو و نیم بود.
نازنین مقابلم روی مبل خوابیده بود. مگر این خانه اتاق نداشت؟
با فکر دکتر و مرد بیمار سریع پتویی که نمیدانستم چ
لطفا صبر کنید...
