پارت دویست و پنجاه و ششم :

مگر می‌شد چنین چیزی آخر؟
خیره به روبه‌رو، دستش را عقب برد و جعبه‌ای را برداشت و روی پایم گذاشت:
-بخور. بذار حواست رو پرت کنه.
نگاهم روی تکه کیک و نوشیدنیِ داخلِ جمعه بود. پوزخندِ پر تمسخری زدم و نالیدم:
-می‌خوای با ودکا و کیک گل نعشه‌م کنی که هیچی نفهمم؟
سری به طرفین گرداند:
-می‌خوام سپهر اون زخم لعنتی رو بدوزه و تو هم چندروزی استراحت کنی و بعد باهم یه نقشه‌ی درست Ù

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۹۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!