پارت صد و شصت و یک :

من وحشت‌زده گفتم:
- مگه اون‌ها موش آزمایشگاهی‌ان؟
این حرف را زدم، ولی بعد از خودم بدم آمد؛ چون طوری رفتار می‌کردم انگار من انسانیت می‌فهمم و آن‌ها نه، در حالی که همین دیروز خودم یک نفر را کشته بودم.
دکتر عصبی گفت:
- تو فکر دیگه‌ای داری؟!
کلافه چنگی به موهایم زدم و برگشتم و پارسا را نگاه کردم. غرق در خواب روی مبل بود. حرفی نزدم و نازنین گفت:
- من برای همین بود که

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۲ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۰۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    0

    مریضهاآدمهای سالم بگیرن می خوان باهشون چکارکنن🤔🙏💋

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    تو پارت‌های بعدی دانیار و نازنین بهشون نزدیک می‌شن شفاف می‌شه تا حدودی این‌ها.🤍

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️