آن سبو بشکست به قلم مریم جاری
پارت چهل و سوم :
پلک‌هایش سنگین شده بود، اما نباید تسلیم می‌شد، آن هم بدون مقاومت! با قوای کمی که داشت، پی‌درپی از ران پایش نیشگون می‌گرفت تا هرطور شده هوشیاری‌اش را حفظ کند؛ بی‌هوشی یقیناً عمق فاجعه را افزون می‌کرد.
به انتهای این معرکه می‌اندیشید که ناصر کنارش زانو زد و نوک تیز چاقو را روی گونه‌اش فشرد:
ـ خیلی دوست دارم یه یادگاری روی صورتت بذارم تا مهندس هر وقت نگاهت کرد یاد من بیفته؛ ام
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۸۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
مینا
1ووووووووی🤯😰 تو این چند تا پارت هنگ شدم اونقدر حالت درونی شخصیتا ملموسه که مردم و زندهشدم عاالی عالی عالی
۱ سال پیش
مریم جاری | نویسنده رمان
ممنونم از شما... نهایت سعیم رو کردم تا احوال شخصیتها ملموس باشه🙏💚
۱ سال پیشنسترن
1چه آدمایی پیدا میشن🥴🙄
۱ سال پیشلیلا
1عالی بود این صحنه خودمو اونجا حس کردم
۲ سال پیشلیلا
1وای چه حروم زاده ست مردم از ترس 😱
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
میم
0از اول نباید بهش کار میداد که بعد نتونه جلو عصبانیتش رو بگیره بدبختیش دامن یکی دیگه رو بگیره 🤔😥😥