تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و پنجاه و نهم :
مثلاً که چه کمند در این موقعیت داشت از علاقه‌ی من به خودش سوءاستفاده می‌کرد؟! می‌خواست به چه برسد؟
به سمتش برگشتم و پوزخندی زدم.
- از دستت بدم؟! مگه من اصلاً تو رو به دست آورده بودم کمند؟
به سمتم آمد. در چشمانش اشک نشسته بود. دست‌هایم را گرفت و با التماس نگاهم کرد.
- دانیار زنده نمی‌مونی... به‌خدا زنده نمی‌مونی! چرا می‌خوای عقلت رو بدی دست اون دختره‌ی احمق؟! بلایی که سر
لطفا صبر کنید...
اسرا
0تنهامونداتفاقی نیفته🙏💞