تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و پنجاه و هفتم :
بعد هم برگشت و با قدمهای بلند به طرف در رفت و هم زمان گوشیاش را از جیبش درآورد. کمند نیز نگاهی ناامیدانه به من انداخت و بعد برگشت و به دنبال محیا رفت.
من برگشتم و به پشت سرم را نگاه کردم. به شهری که در لایهای از دودِ حاصل سوختن بیمارستان پنهان شده بود و از دور صدای جیغ آژیرهای پلیس و آمبولانس در آن شنیده میشد. شاید هم محیا راست میگفت. شاید واقعاً هیچ کاری از ما بر نمیآمد. باید مÛ

لطفا صبر کنید...

اسرا
0این بیمارهارئیس هم دارندوقتی برای خودشون علامت گذاشتن نازیین برای چی بادانیارحرف داره🤔🙏💞