پارت صد و پنجاه و هفتم :

بعد هم برگشت و با قدم‌های بلند به طرف در رفت و هم زمان گوشی‌اش را از جیبش درآورد. کمند نیز نگاهی ناامیدانه به من انداخت و بعد برگشت و به دنبال محیا رفت.
من برگشتم و به پشت سرم را نگاه کردم. به شهری که در لایه‌ای از دودِ حاصل سوختن بیمارستان پنهان شده بود و از دور صدای جیغ آژیرهای پلیس و آمبولانس در آن شنیده می‌شد. شاید هم محیا راست می‌گفت. شاید واقعاً هیچ کاری از ما بر نمی‌آمد. باید مÛ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۱۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    0

    این بیمارهارئیس هم دارندوقتی برای خودشون علامت گذاشتن نازیین برای چی بادانیارحرف داره🤔🙏💞

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    می‌خونیم توی پارت‌های بعد. ممنون از همراهیتون❤️‍🔥

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️